Tyle już lat minęło od upadku socjalizmu, a wciąż tak wiele osób okazuje pogardę Powstaniu Warszawskiemu. Wśród nich są ludzie urodzeni już w Wolnej Polsce, więc, wydawałoby się, że nie powinni myśleć sowieckimi stereotypami. Niestety, widać, słychać i czuć, że w ich domach nie było już ducha polskiego - nie było dziadka pamiętającego czasy patriotyzmu (okres międzywojenny i Wojna), nie było ojca, pamiętającego prześladowania patriotów przez sowieckie władze PRL, nie było partyjnego wujka, za którego wszyscy się wstydzili na imieninach u cioci.

Oczywiście młodzi ludzie są w większości pokoleniem o wiele lepszym, niż ta młodzież, którą kiedyś tworzyło w PRL moje pokolenie, chociaż istnieją podobne patologie. Mamy np. terror dresiarzy i kiboli na dzielnicy czy w szkole, bardzo podobny, choć łagodniejszy niż terror gitowców i kiboli 40 lat temu. Mamy leserów i wagarowiczów, ale za moich czasów było ich dużo więcej. Teraz wielu młodych ludzi bez lęku stara się pilnie uczyć, za moich czasów dobre stopnie demaskowały lizusów, kujonów, mazgajów i innych tego rodzaju typów godnych pogardy.

Ale mamy też zjawisko paskudne i zupełnie nowe moim zdaniem. Mamy ludzi wychowanych bez szacunku dla wartości, bez wstydu, bez skrupułów - ludzi, do których nie pasuje nawet to słynne powiedzonko Jacka Fedorowicza: "Polak boi się tylko dwóch rzeczy: przeciągu i kompromitacji". To ludzie wychowani wyłącznie przez obywateli PRL, bez żadnej kontynuacji przedwojennych czy powstańczych wartości. Ludzie którzy nie czują nic na cmentarzu czy w pobliżu pomnika, nie czują nic, gdy mówią "Polska" czy "patriota". Pamiętam jak Bartoszewski opowiadał, że gdy on był młody, to za samo pytanie "czy jesteś patriotą?" dostawało się w mordę, a w jego szkole nikomu nawet przez myśl by nie przeszło wątpić w patriotyzm swój lub kolegi - patriotyzm był czymś tak oczywistym, że to słowo w ogóle nie było używane. Dzisiejszy młody "patriota" byłby oburzony, że dostał w mordę, bo przecież to tylko pytanie.

Teraz wśród polityków i młodzieżówek ich partii mamy ludzi, którzy potrafią sobie wycierać gęby tymi słowami codziennie, nic przy tym nie czując, nawet nie zdając sobie sprawy z tego, jak bardzo Polaków obraża sam ten fakt, że takie podłe gęby te słowa wypowiadają. Ci ludzie, którzy buczą i wygwizdują Bartoszewskiego czy Ścibora-Rylskiego, którzy zakłócają takie uroczystości, powinni mieć sądowy zakaz używania słów "Polska", "patriota", gdyż użycie przez nich takich słów jest dla Polaków obelgą.

W czasach PRL istniał podobny typ ludzi, o których Fedorowicz pisał, że mają z tego złośliwą satysfakcję. Tacy partyjniacy czy dziennikarze tak samo bezczelnie mówili w TV o Polsce i patriotyzmie, ale widać było w ich zachowaniu, oczach, uśmieszku coś jeszcze ludzkiego, jakby mówili (spróbuję zacytować Mistrza Jacka z pamięci): "Słuchajcie owieczki! Możemy wam powiedzieć w twarz każdą bzdurę, każde kłamstwo, każdą obelgę... a wy możecie tylko siedzieć przed telewizorem i zgrzytać zębami z wściekłości".

A co dzisiaj mają nam do przekazania ich następcy - ci, którzy teraz nazywają siebie "patriotami"? Jedyne, co mówią nam ich oczy (uśmieszek jest dla nich zbyt trudną sztuką), to coś takiego: "Możemy opluć każdą świętość, możemy obrazić każdego bohatera - nikt nas nie ukarze, nikt nam nie podskoczy".

Kiedyś zobaczyłem na Nowym Świecie happening prolajfowców - wystawili na widok publiczny fotografie krwawych szczątków dziecięcych. Spytałem ich, czy zdają sobie sprawę, że to co robią, to przestępstwo, podobne do wystawiania na widok publiczny fotografii pornograficznych. Czy wiecie, co mi jeden z tych meneli odpowiedział? Zgadnijcie.

"Czy ty jesteś Polakiem?".

Tym najgłośniejszym "patriotom" nic zrobić nie można, bo mają prawo wypowiadać się w wolnym kraju. Jedyne, co możemy zrobić, to dokończyć apel Śbibora-Rylskiego takimi słowami: "Każdy Polak się was wstydzi, bo poczucie wstydu, to wrodzona cnota Polaków. Zawstydźcie się i wy swojego zachowania, bo bez tego nie możecie być zaliczeni między Polaków".