Wpadł mi w oko krotki artykuł na GW
wiadomosci(*)ni_rodzice_czy_urzednicy_.html

i zadziwił miałkością i powierzchownym potraktowaniem tematu.

Np. od niechcenia napisane, że uczniom się odechciewa chodzić na etykę, bo zimno.
A może by się szanowny redaktor zastanowił, czemuż to w chodzeniu na religię zimno nie przeszkadza? Może dlatego, że religia jest gładko połączona z planem zajęć (a często włączona w jego środek) a etyka to piąte koło u wozu, dokładana po południu, bez ciągłości z innymi zajęciami itp.

Albo grupy międzyszkolne - gdyby na religie dzieci musiały chodzić specjalnie po lekcjach do innej szkoły, ciekawe jaka byłaby proporcja "religijnych" do "etycznych".
Swoją droga ja chodziłam na religie do parafii, po lekcjach. Faktem jest, że wtedy nikt dzieci do szkoły nie woził, zasuwało się pieszkom z kluczem na szyi więc i na religię chodziliśmy sami. Rodzicom wystarczało, że idzie nas z osiedla kilkoro razem, starsi dopilnują młodszych i po sprawie.
Dziś potrzebna byłaby asysta rodziców wiec byłby krzyk, że nie mają czasu "bo angielski i szermierka".
Paru moich znajomych poopiera religię w szkołach własnie dlatego - bo mają to "załatwione za jednym zamachem".

Autor notatki nie wnikał też, czy czasem ze strony władz szkoły nie ma nacisków zniechęcających do etyki - na tej grupie co jakiś czasy słychać opowieści o tym, jak to dyrektor czy wychowawca "dobrze radzi" dzieciakom żeby sobie odpuściły, bo to kłopot dla szkoły "a w ogóle po co wam to, za mało macie nauki?".

Pytanie o tę niechęć do etyki zadano dyrektorom szkół i jednej kuratorce. Zdania uczniów i rodziców brak.
" Nasi rozmówcy podkreślają, że w katolickim społeczeństwie większość osób chce się uczyć religii."
Oczywiście, no przecież jakżeby inaczej.

Głębia dziennikarskiej kiepścizny wydaje się bez dna.