Grawitacja inaczej.
Ilość głupot na tym dziale forum przekroczyła już chyba masę krytyczną, więc jedna więcej nie powinna sprawić problemu. Chciałem poddać pod dyskusję pewną hipotezę, która chodzi mi po głowie. Kilka razy obalałem ją w myślach, ale wciąż wraca z uwagi zawiłą logikę, która wydaje się być słuszna. Na polu fizyki teoretycznej jestem amatorem, więc nie dogrzebałem się materiałów, które mogłyby poruszać problem (poza Time Dilation Field, ale to nie jest do końca to, o co mi chodzi), jaki opiszę – może być na tyle głupi, że naukowcy na to machnęli ręką. Ale jakoś mi się spina, więc zapraszam do komentowania, byle bez eteru i tym podobnych abstrakcji.
Posłużę się teram obrazkiem modelu atomu Bohra (en.wikipedia.org/wiki/Bohr_model), bo nie chce mi się specjalnie rysować nowego. Wyobraźmy sobie, że fala, jaką tam widać nie jest emitowana, ale po prostu przelatuje przez atom. Wyobraźmy sobie, że amplituda tej fali jest na tyle duża, że mieści w sobie co najmniej dwa orbitale. Na końcu przyjmijmy, że jądro, to dowolna masa/energia w jakimś obszarze, a orbitale oznaczają „poziomy energetyczne”, które dla odmiany będą oznaczać „współczynnik częstotliwości tykania wewnętrznego zegara” np. cząstki. Niech ta fala oznacza amplitudę i częstotliwość z jaką drga np. cząstka (nie to, nie jest brana z TS, ale jak komuś wygodniej, to wolna droga), bo każda cząstka, każdy układ musi wibrować, oscylować aby utrzymać stan energetyczny.
Fundamentalne prawa fizyki mówią, że każdy układ dąży do najniższego stabilnego stanu energetycznego, bo każdy inny jest niewygodny, a zasada najmniejszego działania mówi, że układ zawsze wybierze ścieżkę „po linii najmniejszego oporu”, czyli najkorzystniejszą energetycznie. Kolejne prawo mówi, ze temp. 0K, to temperatura, gdzie zanika ruch cząstek, gdzie bardziej nie da się już układu odrzeć z energii. Jeśli teraz połączyć te prawa, to można napisać, że każdy układ dąży do osiągnięcia najniższej możliwej energii w sposób najbardziej skuteczny energetycznie, o ile po drodze nie stanie mu jakiś stan stabilny, z którego może się wydostać jedynie przy pomocy z zewnątrz.
Teraz będzie mętniej, ale mam pomysłu na inne wyjaśnienie. Suma energii cząstek związanych w jądrze atomu jest niższa, niż gdyby były wolne – różnica jest energią wiązania, wymianą kwantów pól silnych itd. Podobnie jest w cząsteczce. W skali makro, w zapadającej się chmurze materii w kosmosie, materia rozproszona posiada wyższą energię, niż ta skupiona, dlatego materia będzie się koncentrować. Zostawmy ciśnienie i temperaturę – to są konieczne przeszkody i stany materii po drodze. Idźmy dalej. Przyjmijmy, że energia cząstki lub układu cząstek jest ściśle związana z tykaniem wewnętrznego zegara i najprostszą drogą do obniżenia stanu energetycznego, jest spowolnienie tyknięć. Idąc dalej można spróbować zapostulować, że najniższy stan energetyczny to taki, gdzie wewnętrzny zegar nie tyka, czyli czas nie płynie wcale i układy fizyczne będą do niego dążyć poniekąd naturalnie. Nie jest trudno domyślić się, że aby go osiągnąć musi się „pozbyć temperatury, energii”, czyli żadne reguły nie są łamane, niczego się nie pomija.
Wracając do obrazka Bohra, i wiedząc, że masa/energia im bardziej skupiona tym wolniej tyka, zatem materia w jej okolicach też będą się charakteryzować wolniejszym tykaniem. Można powiedzieć, że mamy tu do czynienia z polem dylatacji czasu, które niejako definiuje stan energetyczny oraz w konsekwencji również położenie/współrzędne. Jeśli w okolicę masy dostanie się przelatująca cząstka, powiedzmy, że po stycznej do „orbitala energetycznego”, to jeśli będzie dostępny stan o wolniejszym zegarze, to na niego się przemieści. Dosłownie. Innymi słowy, wybierze najłatwiejszą, najbardziej korzystną energetycznie drogą, a tą jest zawsze ta, gdzie energia się zmniejsza, albo przynajmniej się nie zmienia. Inne drogi wymagają dostarczenia energii z zewnątrz. Droga to przemieszczenie, zmiana położenia, więc cząstka będzie przemieszczać się w kierunku masy, zupełnie bezwiednie, bo to jest naturalny proces wcześniej opisany. Nie potrzebuje do tego żadnej siły – więcej, aby utrzymać ją na poprzedniej ścieżce ruchu należałoby dostarczyć jej energii, zadziałać siłą, przekazać pęd inną cząstką itd. Zatem w tej hipotezie grawitacja jest naturalnym procesem dążenia do najmniejszej możliwej energii całkowitej, której wartość jest również określana przez wewnętrzny zegar: E=e*T
Zapostulujmy teraz, że cząstka nie może tego robić w dowolnym momencie, ale w jakimś określonym momencie swojej wibracji obrazowanej przez falę, np. przy przejściu przez zero, czy też przy wartościach maksymalnych. Wydaje się to sensowne, ponieważ wtedy pochodna kierunku zmiany będzie zerem, czyli w tym momencie podatność na zmianę zewnętrzną może być największa. Można powiedzieć, że i ruch jest skwantowany, i zmiana zegara także odbywa się o pewien interwał. Niech to będą czas i długość Plancka, choć mogą być dowolne inne, byle sensowne. Ważne, aby zmiana energetyczna przebiegała zgodnie z regułami kwantowymi, bo tak działa ten świat. Zatem jeśli zmiana energii i odpowiadająca jej zmiana położenia, które są efektem zmiany czasu wewnętrznego o współczynnik zmiany czasu w obrębie masy/energii, to taki ruch w efekcie będzie ząbkowany (podobnie jak w modulacji PCM electronic(*)log-signal-at-PCM-receiver.jpg), a przebyta przez cząstkę droga będzie liniowa dopiero po interpolacji. Jest to ważne, ponieważ dzięki temu np. foton nie zawróci tylko odchyli swoją trajektorię.