W trakcie wojny 1948 r. armia Izraela przedsięwzięła zakrojoną na szeroką skalę akcję ekspulsji ludności palestyńskiej z ojczystej ziemi, dokonując licznych masowych mordów, mających na celu jej sterroryzowanie i zmuszenie do bezładnej ucieczki. W rezultacie ok. 750 tys. Palestyńczyków zbiegło z miejsc zamieszkania, a nieokreślona liczba poniosła śmierć. Do niedawna maskara w Deir Yassin była symbolem martyrologii palestyńskiej. Okazuje się jednak, iż były zbrodnie znacznie większe co do skali i okrutniejsze w swym modus operandi. Niedawno na łamach izraelskiego dziennika "Haaretz" ukazał się artykuł, rozwiewający wszelkie wątpliwości co do metod stosowanych przez izraelską armię oraz wskazał na masakry w Lyddzie i Al - Dawayima jako te największe co do liczby ofiar (kilka setek w każdym przypadku) oraz brutalności. N. Alterman, syjonistyczny poeta napisał wiersz o jednej z owych zbrodni. A oto jego fragment:

"Across the vanquished city in a jeep he did speed -
A lad bold and armed, a young lion of a lad!
And an old man and a woman on that very street
Cowered against a wall, in fear of him clad.
Said the lad smiling, milk teeth shining:
"I'll try the machine gun"... and put it into play!
To hide his face in his hands the old man barely had time
When his blood on the wall was sprayed".

Niezłe, nawet wyborne, takie w formule Tennysona. I dlatego nie będę go tłumaczył, aby nie zamordować ( "traditore traduttore") Kalliope - posługując się metodą żydowskich oprawców. Są spory co do przesłania wiersza oraz co do intencji tych, którzy chcieli rozpowszechniać go wśród izraelskich żołnierzy. Bo jest teza, iż chodziło o to, aby dać wzór do naśladowania całej izraelskiej armii. Pozostawiając tę zagadkę na boku, skoncentrujmy się na relacji świadka w sprawie masakry w Al- Dawayima, izraelskiego żołnierza nazwiskiem S. Kaplan, oraz ujawnionego przez niego modus operandi sprawców zbrodni. Oddajmy mu głos:

"There was no battle and no resistance (and no Egyptians). The first conquerors killed from 80 to 100 [male] Arabs, women and children. They killed the children by smashing their skulls with sticks. There was not a home without its dead. The second wave of the army was a company to which the testifying soldier belonged.. Arab men and women who remained in the village were shut into houses without food or water. Then came sappers to blow up houses. One commander ordered a sapper to put two old Arab women into the particular house that was going to be blow up with them inside. The sapper refused, saying he took orders only from his commander. So the commander ordered his soldiers to shut the women in, and the horror was perpetrated.. One soldier boasted that he had raped an Arab woman and then shot her. Another Arab woman who was carrying a newborn baby was made to clean the courtyard, where the soldiers eat. She did that service for a day or two, and in the end she and her baby were shot. The soldier relates that their cultured, polite commanders, who are considered upstanding members of society, turned into base murderers, and not in the heat and passion of battle but in a system of expulsion and destruction. The fewer Arabs that will remain, the better. That principle is the political driving force of the expulsions and atrocities, to which no one objects, either in the operational command or in high command. I myself was at the front for two weeks and heard tales of boasting by soldiers and commanders of how they excelled at hunting and "screwing." To screw an Arab, just like that and under all circumstances, is an honorable mission and there's competition for winning at this.. We are in a bind. To issue an outcry in the press is to assist the Arab League, as our representative rejects their complaints out of hand. Not to react is [to show] solidarity with baseness of spirit. We must raise a scandal in the internal channels, demand an internal investigation and punish the guilty. I myself accuse the government above all - it has no interest in combating these phenomena and is perhaps also indirectly encouraging them. Inaction is in itself encouragement. My commanding officer said that there is an unwritten order not to take prisoners, and each soldier and commander interprets "prisoners" for himself.A prisoner can be an Arab man, an Arab woman or an Arab child".

Komentator Paluzel użył określenia "sfanatyzowana dzicz" charakteryzując Palestyńczyków. Czytając opis maskary dochodzi się do wniosku, iż jej sprawcy myśleli podobnie i dlatego rozłupywali z impetem głowy palestyńskich dzieci - współczesnych Amalekitów - o ściany domów, w formule sensu stricto starotestamentowej. Po drugie, przypomniałem sobie opinię Słonimskiego o większości Żydów polskich ("Wszystko,co tu powiedziałem, nie tyczy się prostych,cichych marzycieli Talmudu, którzy obok szczytowej inteligencji żydowskiej stanowią najlepszą część narodu, ale mówię tu o tej nikczemnej większości ludzi nic nie produkujących,pośredników i handlarzy najbogatszych, najcyniczniejszych,mówię o tych wszystkich szrajbełesach nacjonalizmu żydowskiego, którzy podnoszą gwałt o swoją parszywą godność") którzy licznie służyli w armii Izraela. Po trzecie uderza zbieżność między sprawcami masakry a agresywnym zachowaniem Żydów - współsprawców pogromu w Przytyku, którzy pierwsi użyli broni palnej, powodując pierwszą ofiarę śmiertelną po stronie polskiej. Po czwarte, zastanowia swoista analogia między rozbuchanym okrucieństwem zbirów z Al Dawayima a poziomem konfrontacyjnego zachownia jakie daje się zauważyć podczas obchodzenia żydowskiego święta Purim. Wreszcie, wypada podkreślić, iż modus operandi maskary był sensu stricto nazistowsko - starotestamentowy i w swym okrucieństwie prześcignął szereg zbrodni nazistów - co zastanawia i zmusza do wyciągania określonych konkluzji natury etycznej - bo przecież wśród zbrodniarzy w Al - Dawayima było na pewno sporo świadków i ofiar holokaustu.

www.haaret(*)e-print-page/.premium-1.709439