Obecnie obowiązujące prawo stanowi, że "lekarz może powstrzymać się od wykonania świadczeń zdrowotnych niezgodnych z jego sumieniem, z zastrzeżeniem przypadku, gdy zwłoka w jej udzieleniu mogłaby spowodować niebezpieczeństwo utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia oraz w innych przypadkach niecierpiących zwłoki, z tym że ma obowiązek wskazać realne możliwości uzyskania tego świadczenia u innego lekarza lub w innym zakładzie opieki zdrowotnej oraz uzasadnić i odnotować ten fakt w dokumentacji medycznej".art.39.

   Zapis ten kapitalnie chroni interesy lekarzy z bardzo czułym sumieniem, ale jednocześnie narusza prawo pacjenta do życia czy zdrowia. Zapis ten powoduje, że postawione na szali z jednej stronie życie i zdrowie pacjenta jest przeważane przez bliżej nie określone sumienie.
   Ustawodawca w imię religijnych idei, nie popartych wiedzą naukową i medyczną, podważa prawo obywatela do zdrowia i życia obywatela tylko po to, aby delikatny lekarz nie miał kaca moralnego. Z jednej strony chroni się dobre samopoczucie lekarza, a z drugiej naraża się pacjenta na niebezpieczeństwo. Jest to jeden z przejawów państwa wyznaniowego, które w imię dobrego samopoczucia bogów skazuje owieczki na cierpienia i śmierć.

   Należy też zwrócić uwagę iż istnienie tego zapisu jest wyraźnym wywarciem presji na lekarzy, którzy wbrew jedynej słusznej - katolickiej - wykładni sumienia, mają inne zdanie, gdyż w środowisku lekarskim uchodzą za ludzi bez sumienia lub z sumieniem skalanym.

   Nie dość tego! Zapis ten jest niebezpieczny wobec pacjenta, który w przypadku zagrożenia zdrowia lub życia jest skazany na dobrą wolę "lekarza z czułym sumieniem", od którego zależy czy stwierdzi, że rzeczywiście stan w jakim znajduje się pacjent jest stanem kwalifikującym się jako niebezpieczeństwo utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia.
   Przecież pacjent nie ma wystarczającej wiedzy medycznej, żeby wdawać się w dyskusje z lekarzem, szczególnie gdy leży w szpitalu z krwotokiem np. z narządów rodnych. Jak ma się wdać w dyskusję lub odwołać się od decyzji lekarza, który dla swego dobrego samopoczucia odmówi pacjentowi pomocy, gdyż jego subiektywnym zdaniem pomoc ta jest niezgodna z wolą bogów, a zatem wbrew prawdzie, w imię "wyższej konieczności" zakwalifikuje przypadek jako bezpieczny dla pacjenta?
   Jedyne co pacjent może, to czekać. Gdy się uda i problem, z którym się zgłosił po pomoc, go nie zabije, będzie to oznaczać, że lekarz miał rację, jak go problem zabije, to nikt się nie dowie, że lekarz odmówił udzielenia pomocy, bo pacjent już nikogo o tym nie poinformuje, a rodzina zostanie powiadomiona, że nastąpiły komplikacje - po prostu tak chcieli bogowie!