>Powiedzmy, że wszystkie twoje zmysły nie działają od urodzenia, nie możesz niczego obserwować, a tym samym niczego się nauczyć, czy to oznacza, że nie możesz rozwinąć osobowości?
W tytule piszesz o zaistnieniu, a w zacytowanej tu treści o rozwinięciu osobowości, a czemu?

Po wtóre, czemu służy niewidoczna sekwencja znaków (cytuję ją separując te znaki spacjami):
& # 8 2 0 3 ; & # 8 2 0 3 ;
która ujawniła się w trybie edycji posta inicjującego?

---

cr

>Po wtóre, czemu służy niewidoczna sekwencja znaków (cytuję ją separując te znaki spacjami):
>& # 8 2 0 3 ; & # 8 2 0 3 ;
>która ujawniła się w trybie edycji posta inicjującego?

Zero Width Space.

Czasami boty wstawiają takie niewidoczne znaki, aby np. obejść filtry antyspamowe.

.

>Zero Width Space.
>Czasami boty wstawiają takie niewidoczne znaki, aby np. obejść filtry antyspamowe.
Dziękuję, poczytałam i grubsza się zorientowałam.
(A w Twoim nic​​ku nic się nie ukryło? )

---

cr

>(A w Twoim nic​​ku nic się nie ukryło? )

Oczywiście, że się ukryło! Moje tajne hasło do skarbca ze złotem jest tam zakodowane xD

.

>>(A w Twoim nic​​ku nic się nie ukryło? )
>Oczywiście, że się ukryło!
Wiem, sama te Zero Width Space ukryłam.

> Moje tajne hasło do skarbca ze złotem jest tam zakodowane xD
Adres, adres!!

---

cr

>Czasami boty wstawiają takie niewidoczne znaki, aby np. obejść filtry antyspamowe.

Przestrzeń o zerowej szerokości jest to miejsce, którego można użyć w programie Word i innych programach, aby podzielić długi wiersz tekstu bez wizualnego łamania go. Ma to znaczenie z jednego ważnego powodu: podziałów linii. Dość często stosowane chociazby w nazwach plików, które mam w programie Word. Nazwy plików są zbyt długie w stosunku do szerokości komórki, a w ścieżce pliku nie ma łączników ani podkreśleń. Jeśli więc chcę powiedzieć programowi Word, gdzie dokładnie umieścić podziały wierszy, mogę wstawić spację o zerowej szerokości. W ten sposób mogę też kontrolować, gdzie linie dzielą się np. przy tworzeniu tabeli.

Ale tak przy okazji. Ciekawi mnie co skłoniło Cię do przyjęcia tak abstrakcyjnego nicka? Nazewnictwo jest to rola "etykiety", niezależna od jakiejkolwiek idei kwantyfikacji. Liczba kardynalna, to pojęcie teorii mnogości, oznacza moc zbioru. Czy w tym wypadku chodzi o twoją moc?
Z tego co się orientuję, to istnieją dwa główne systemy umysłowej reprezentacji wielkości:
- reprezentacja analogowa, wrodzona i uniwersalna. Druga to reprezentacja symboliczna (kod słowny i indoarabski), nabyta poprzez uczenie się.Trzy mrówki i trzy słonie to zawsze "trzy takie same", nawet jeśli słonie zajmują znacznie więcej miejsca (wiele maluchów myśli, że są "duże" trójki i "mała" trójka!).

>Ciekawi mnie co skłoniło Cię do przyjęcia tak abstrakcyjnego nicka?

Chciałem być unikalny, a interesowała mnie szczególnie kryptografia, więc tak po prostu wyszło

.

>>Ciekawi mnie co skłoniło Cię do przyjęcia tak abstrakcyjnego nicka?
>Chciałem być unikalny, a interesowała mnie szczególnie kryptografia, więc tak po prostu wyszło Rozumiem.
Ale, ale, przy okazji mam taką oto ciekawostkę związaną z chorobą Alzheimera: problemy z numeracją i transkodowaniem:
W 1992 roku Dehaene zaproponował teoretyczny model postulujący, że w gatunku ludzkim mentalnie mamy różne kody dla tych samych liczb. Model ten nazywany jest kodem potrójnym, gdyż według Dehaene'a dostęp do tej samej liczby można uzyskać w ramach kodu analogowego, kodu językowego oraz pisanego kodu indoaryjskiego. Kod analogowy to reprezentacja przybliżonych wielkości liczbowych, która jest częścią systemu przedwerbalnego, w tym sensie, że może być dostępna u małych dzieci, a nawet u gatunków zwierząt. Kod lingwistyczny lub tzw. werbalny odpowiada nazwom liczb, umożliwiając nam dialog o liczbach w formie mówionej lub pisanej. Kod indoaryjski, czyli kod cyfry arabskiej, pozwala nam "przekazać dokładną liczbę na piśmie za pomocą dedykowanego systemu". Te trzy systemy współistnieją mentalnie, są odrębne, ale poprzez różne procedury możemy wymieniać informacje z jednego kodu na drugi, i to bardzo szybko. Model ten stwierdza, że operacje arytmetyczne opierają się przede wszystkim na jednym lub drugim z tych kodów. Kody te działają równolegle, ale każdy z nich ma swoją specyfikę w danej operacji. Na przykład, jeśli musimy rozwiązać mnożenie: informację w formie pisemnej podaje kod arabski, wyrównanie liczb w przestrzeni jest obrabiane przez ten sam kod. W przypadku mnożenia liczb musimy odwołać się do tabliczek mnożenia zapisanych w formie słownej, równolegle możemy myśleć o wielkościach pozwalających sprawdzić, czy rząd wielkości jest wystarczająco dobry, w tym przypadku informacja jest bardziej związana z kodem analogowym.
Tak więc symbole uzupełniają początkową reprezentację ilości, a ich połączenie z systemem analogowym pozwala na ewolucję tej reprezentacji. Według badań przeprowadzonych przez Riverę i współpracowników w 2005 roku, w przypadku tej samej operacji arytmetycznej aktywność mózgu jest modyfikowana w zależności od wieku obserwowanych dzieci. Rzeczywiście, rozwój arytmetyki generuje wzrost aktywności w lewym płacie ciemieniowym odpowiadającym za analogowe kodowanie liczb oraz w lewej potylicy odpowiadającej za kodowanie wizualnych symboli cyfr arabskich. Jednocześnie rozwojowi arytmetyki towarzyszy spadek aktywności w obustronnej korze przedczołowej, co odpowiada idei, że operacje są stopniowo automatyzowane.
Złożoność tego potrójnego kodu można zilustrować badaniem zaproponowanym przez Cohena i Dehaene'a, relacjonującym wyniki obserwacji uczestniczki z czystą aleksją charakteryzującą się trudnościami w nazywaniu słów pisanych i pisanych cyfr arabskich (41% błędów na liczbach jednocyfrowych i 90% błędów na liczbach dwucyfrowych), spowodowaną masywną zmianą w mózgu, ale ograniczoną do lewej okolicy potyliczno-skroniowej. W jej przypadku bezpośredni dostęp do systemu werbalnego jest zaburzony, ale mózg ma bardzo pośrednią drogę przez prawą półkulę, aby uzyskać dostęp do ilości, a poprzez wymianę między dwoma regionami potylicznymi uczestniczka jest w stanie nazwać te ilości przy użyciu nienaruszonych systemów językowych znajdujących się w lewej półkuli. Uczestniczka jest w stanie porównać dwie liczby (1% błędu w tym zadaniu porównawczym), mimo że nie potrafi ich poprawnie nazwać. Jest również w stanie rozwiązywać operacje w arytmetyce mentalnej, w eksperymencie uczestnik musiał przeczytać działanie, a następnie podać wynik. Dehaene podaje kilka przykładów: operacja przedstawiona jako "4-2", operacja nazwana przez uczestnika jako "4-3", rozwiązanie podane jako "2"; operacja przedstawiona jako "8-7", operacja nazwana jako "6-4", rozwiązanie podane jako "1"; operacja przedstawiona jako "9-2", operacja nazwana przez uczestnika jako "4-3", rozwiązanie podane jako "7". Zjawisko to jest ogólne dla odejmowania, stwierdzenie jest bardzo często fałszywe, ale podane rozwiązanie jest zawsze poprawne. Dla dodawania i dzielenia uczestnik ma ten sam typ profilu, tzn. udaje mu się podać wynik operacji, nawet jeśli jej nazwa jest błędna. Jednak profil ten jest inny, gdy uczestnik jest konfrontowany z mnożeniem. W tych sytuacjach podaje wynik operacji, którą sam nazwał. Dehaene podaje przykład: operacja przedstawiona jako "5 × 9", operacja nazwana "4 × 6", rozwiązanie podane jako "24". W ten sposób uczestnik nadal zna swoją tabliczkę mnożenia, ale ma dostęp do tego, co sam nazwał, a nie do zapisanej operacji. Jeśli jednak obliczenia zostaną jej przekazane ustnie, to nie popełni żadnych błędów (poza normą). To studium przypadku wspierałoby model potrójnego kodu, zgodnie z którym operacje arytmetyczne wywołują "częściowo różne obwody".
Uczenie się symboli słownych daje dostęp do wynalazków kulturowych, takich jak tabliczka mnożenia, podczas gdy inne operacje: porównywanie, przybliżanie, odejmowanie, nadal wymagają wewnętrznej manipulacji ilościami".
Ten różny wkład neuropsychologii pozwala nam zrozumieć, że uczenie się może modyfikować reprezentacje, które posiadamy w odniesieniu do danego pojęcia, tak jak w przypadku liczby. Początkowa reprezentacja liczby jest raczej analogowa i przybliżona. Uczenie się zapewnia dostęp do symboli, które wzbogacają tę reprezentację, a także zapewniają nową i dokładną reprezentację liczby. Zmiany te znajdują również odzwierciedlenie w organizacji sieci neuronowych. Ta zdolność mózgu do przekształcania się nazywana jest plastycznością mózgu, a wpływ na nią mają doświadczenia, edukacja i uczenie się. Uczenie się opiera się na sprawnym przetwarzaniu informacji, które z kolei opiera się na poznaniu. Poznanie można zdefiniować jako "zespół procesów umysłowych i mózgowych, które które umożliwiają przetwarzanie informacji i które wspierają uczenie się"
123dok.net(*)orts-neuropsychologie.q5w6027q

>Chciałem być unikalny, a interesowała mnie szczególnie kryptografia, więc tak po prostu wyszło
Czy to znaczy, że ten przydługi ciąg znaków to zakodowana postać Twojego nicka?

---

cr