Czy nic może istnieć? Co to za pytanie! Oczywiście, że nie może. To wynika z definicji tego pojęcia. To samo gdy zapytamy: czy z niczego może coś wynikać etc. Czemu więc tak wielu racjonalnych myślicieli, naukowców, również współczesnych, a może przede wszystkim współczesnych, dopuszcza coś takiego jak powstawanie "z niczego" albo całkowita anihilacja?

Nie będę pierwszy, który powie, że: nic nie mogłoby uprzedzać powstania czegokolwiek - gdyż z takiego stanu żadne istnienie nie mogłoby zostać wyprowadzone czy też samo się wyprowadzić... nie byłoby bowiem niczego co by mogłoby to uczynić czy też rozpocząć jakieś reakcje fizyczne.

Twierdzenie niby oczywiste, a nawet banalne... jego konsekwencje są jednak wręcz nie do ogarnięcia. Powiem tu o dwóch podstawowych konsekwencjach tego twierdzenia. Wynika z niego, że:

1. każde istnienie musi uprzedzać jakieś inne, gdyż nie może go uprzedzać nic;

2. ze względu jednak na to, że żadne istnienie nie pochodzi samo z siebie i w tym sensie kiedyś miało swój początek, powstało w ramach jakiejś reakcji, odziaływania między już istniejącymi bytami - nie można wskazać takiego istnienia (bytu, cząstki etc.), które byłoby od zawsze - - skoro jednak nie można również założyć, że tym czymś było nic - - - to znaczy, że nie można w sensie fizycznym ustalić pochodzenia istnienia jako takiego, jako sumy (skończonej bądź nie) bytów, gdyż każda taka próba prowadzi do założenia jednej z dwóch fizycznych niemożliwości: powstania czegoś z niczego oraz istnienia bytu koniecznego, tj takiego, które nie musiało powstać w wyniku jakiejś fizycznej reakcji, gdyż byłoby od zawsze... jako takie również nie mogłoby uczestniczyć w żadnych reakcjach przemiany, a tym samym byłoby absolutnie obojętne fizycznie.

Fizyka zatem nie jest w stanie odpowiedzieć na pytanie o pochodzenie bytu, tego wszystkiego, a jedynie skazana jest na ciągłe wyjaśnianie pochodzenia bytów poszczególnych. W wyniku tego wyjaśniania jednak NIGDY nie dojdzie do momentu, w którym będzie wstanie wyjaśnić powstanie czy pochodzenie bytu w ogóle, tego, co jest.

Twierdzenie, że fizyka czy nauka w ogóle nie zajmuje się takimi wyjaśnieniami a jedynie ogranicza się do tych pośrednich wyjaśnień... to zaprzeczanie istocie nauki, która wprost dąży do takiego wyjaśnienia i zbadania podstaw bytu, tego, co jest. Fizyka, nauka empiryczna, jednak nie jest w stanie dotknąć tego problemu z powodów wymienionych powyżej. Ten problem, to zagadnienie jednak jest, a fizyka i inne nauki empiryczne nie są po prostu wystarczające do podnoszenia i wyjaśniania tych kwestii.

Reasumując: skoro NIC ani COŚ (ze względu na niemożliwość istnienia bytu koniecznego w sensie fizycznym) nie mogło być na początku, a jakiś początek musiał jednak być (ze względu na to, że wszystko go posiada, bo to akurat opisuje chociażby sama fizyka)... to co w takim razie stanęło (stoi) u podstawy tego wszystkiego? Skoro nie NIC i nie COŚ? Jak racjonalnie podjąć tę kwestię w ramach samych nauk empirycznych tak aby nie doprowadzić do jednej z tych dwóch niemożliwości? A może one jednak nie są niemożliwościami?