Przez lata w propagandzie syjonistycznej utrzymywano, iż w momencie powstawania państwa Izrael, 750 tysięcy Palestyńczyków opuściło swoje domostwa, bo tak nakazali im przywódcy państw arabskich. Kłamstwo to miało i nadal ma swój pragmatyczny wymiar. Prawo międzynarodowe bowiem nakazuje przyjęcie wychodźców wojennych do ich sadyb po zakończeniu działań wojennych. Izrael do tej pory tego nie zrobił i nie chce zrobić - stąd uporczywe falsyfikowanie przeszłości. Ów syjonistyczny mit założycielski został podważony przez izraelskich historyków - rewizjonistów w latach 80 - tych XX wieku, natomiast 3 lata temu izraelski uczony, któremu w archiwum izraelskich sił zbrojnych przez omyłkę przedstawiono niewłaściwą teczkę z dokumentami- zadał mu cios ostateczny. Podsyłając link do artykułu w liberalnym izraelskim dzienniku "Haaretz", który szczegółowo omawia ten problem - przedkładam do wglądu jego fragment - dla zaostrzenia apetytu potencjalnych czytelników:

"The Israeli censor's observant eye had missed file number GL-18/17028 in the State Archives. Most files relating to the 1948 Palestinian exodus remain sealed in the Israeli archives, despite the fact that their period as classified files - according to Israeli law - expired long ago. Even files that were previously declassified are no longer available to researchers. In the past two decades, following the powerful reverberations triggered by the publication of books written by those dubbed the "New Historians," the Israeli archives revoked access to much of the explosive material. Archived Israeli documents that reported the expulsion of Palestinians, massacres or rapes perpetrated by Israeli soldiers, along with other events considered embarrassing by the establishment, were reclassified as "top secret." Researchers who sought to track down the files cited in books by Benny Morris, Avi Shlaim or Tom Segev often hit a dead end. Hence the surprise that file GL-18/17028, titled "The Flight in 1948" is still available today.The documents in the file, which date from 1960 to 1964, describe the evolution of the Israeli version of the Palestinian Nakba ("The Catastrophe") of 1948. Under the leadership of Prime Minister David Ben-Gurion, top Middle East scholars in the Civil Service were assigned the task of providing evidence supporting Israel's position - which was that, rather than being expelled in 1948, the Palestinians had fled of their own volition.Ben-Gurion probably never heard the word "Nakba," but early on, at the end of the 1950s, Israel's first prime minister grasped the importance of the historical narrative. Just as Zionism had forged a new narrative for the Jewish people within a few decades, he understood that the other nation that had resided in the country before the advent of Zionism would also strive to formulate a narrative of its own. For the Palestinians, the national narrative grew to revolve around the Nakba, the calamity that befell them following Israel's establishment in 1948, when about 700,000 Palestinians became refugees.By the end of the 1950s, Ben-Gurion had reached the conclusion that the events of 1948 would be at the forefront of Israel's diplomatic struggle, in particular the struggle against the Palestinian national movement. If the Palestinians had been expelled from their land, as they had maintained already in 1948, the international community would view their claim to return to their homeland as justified. However, Ben-Gurion believed, if it turned out that they had left "by choice," having been persuaded by their leaders that it was best to depart temporarily and return after the Arab victory, the world community would be less supportive of their claim".

Potem pojawiła się kolejna rewelacja. Przez lata propaganda syjonistyczna rozdymała mit, iż Palestyńczycy z Hajfy, nie zostali poddani procesowi etnicznych czystek przez Żydów. Według tego kłamstwa dziesiątki tysięcy Palestyńczyków, którzy uciekli z miasta podczas żydowskiego ataku, było później zachęcane przez stronę żydowską do powrotu ale odmówiło i pozostało na wygnaniu. Tymczasem w archiwach odnaleziono list Ben Guriona- ojca założyciela Izraela i wielkiego architekta izraelskich czystek etnicznych, z którego jednoznacznie wynika, iż wydał on rozkaz zabraniający przyjmowania do miasta Hajfy uchodźców palestyńskich. List został napisany 2 VI 1948 r. i wysłany do Abba Khoushy- który właśnie miał zostać izraelskim burmistrzem Hajfy. A oto jego treść: "Słyszałem, iż Pan Marriot (brytyjski konsul w Hajfie) pracuje nad powrotem Arabów do Hajfy. Nie wydaje mi się aby powinno to być jego zajęciem, jednakże dopóki wojna się nie zakończy - nie chcemy powrotu wroga do miasta. I wszystkie instytucje powinny postępować według tej wskazówki". Po wojnie polityka nakreślona w liście jak wyżej pozostała w mocy i nigdy nie została zmieniona. Łżepropaganda zaprzeczająca czystkom etnicznym syjonistów zaprzęgła do swego jarzma Goldę Meir - matkę założycielkę Izraela. W swoich pamiętnikach pisze tak: " Ben Gurion nakazał mi natychmiast udać się do Hajfy i upewnić się, że wszyscy Arabowie w Hajfie są traktowani należycie. Nakazał też zachęcać wszystkich Arabów, którzy znajdowali się na plażach - aby powrócili do domów. Musisz ich przekonać, że nie mają się czegokolwiek bać". Golda Meir pisze iż: "Natychmiast tak zrobiłam. Usiadłam na plaży i błagałam ich aby wracali do domów. Prosiłam ich bardzo długo aż się zmęczyłam - ale nie przyniosło to żadnego skutku". Łzy się w oku kręcą i serce kraje - nieprawdaż? Czy też raczej kręciłyby się, gdyby nie nastąpiła wpadka z listem Ben Guriona. I znów czytając to wszystko co powyżej - przypomniała mi się opinia Słonimskiego o większości polskich Żydów.

www.haaret(*)write-history.premium-1.524308

www.global(*)inians-right-of-return/5452177