Jesienią 1937 r. Ben Gurion, wówczas szef komitetu wykonawczego Agencji Żydowskiej – pełniącej de facto funkcję - nie istniejącego jeszcze - rządu przyszłego państwa Izrael – napisał list do swojego syna przebywającego w jednym z kibuców na terenie Palestyny. W liście tym wyjaśnił mu dlaczego nie powinien zamartwiać się postulatem postawionym przez brytyjska Komisję Peela, rekomendującą podział mandatu palestyńskiego (którym zarządzali Brytyjczycy), na dwie części, to jest palestyńską i żydowską. A oto jego najistotniejszy fragment:

"Does the establishment of a Jewish state [in only part of Palestine] advance or retard the conversion of this country into a Jewish country? My assumption (which is why I am a fervent proponent of a state, even though it is now linked to partition) is that a Jewish state on only part of the land is not the end but the beginning... This is because this increase in possession is of consequence not only in itself, but because through it we increase our strength, and every increase in strength helps in the possession of the land as a whole. The establishment of a state, even if only on a portion of the land, is the maximal reinforcement of our strength at the present time and a powerful boost to our historical endeavors to liberate the entire country”.

Tłumaczenie na j. polski: “Czy ustanowienie żydowskiego państwa (na części terytorium Palestyny) przyśpiesza czy opóźnia zamianę tego kraju (Palestyny – Arminius) w państwo żydowskie? W moim mniemaniu (i dlatego jest gorącym zwolennikiem powstania państwa żydowskiego nawet jeżeli oznacza to podział Palestyny) powstanie państwa żydowskiego na części Palestyny nie jest końcem procesu lecz jego początkiem. A jest tak dlatego, ponieważ przyrost posiadania jest zdobyczą samą w sobie, a poza tym dzięki niemu zwiększamy naszą siłę, a każde zwiększenie naszej siły pomaga w dziele przejęcia kiedyś kraju w całości. Powstanie naszego państwa nawet tylko na części terytorium Palestyny stanowi maksymalne powiększenie naszej siły w chwili obecnej oraz potężne wzmocnienie naszych historycznych dążeń do wyzwolenia całego kraju”.

Owa Komisja Peela przyznała Pustynię Negev stronie palestyńskiej – w zalecanym podziale kraju na dwie części, z powodu braku jakiejkolwiek populacji żydowskiej na tym obszarze. Ben Gurion w liście argumentuje, iż oddanie pustyni Negev Arabom doprowadzi do tego, iż będzie ona jałowa, gdyż Arabowie mając pod dostatkiem pustyń, nie mają należytej ilości ludzi i środków finansowych do należytego zajęcia się pustynią. Dlatego też uważa, iż bezwzględnie wina ona przypaść Żydom, i że jeżeli będzie to konieczne należy użyć siły w celu zabezpieczenia żydowskiego prawa do osiedlenia się na tym terenie – gdyż „nie możemy dłużej tolerować sytuacji, w której rozległe obszary zdolne wchłaniać dziesiątki tysięcy żydowskich osadników, pozostają puste i że Żydzi nie mogą powracać do ich ojczyzny ponieważ to miejsce nie jest ani ich ani nasze”.

Ta opinia Ben Guriona o tym, iż Negev to prowerbialny no man’s land była bzdurą – gdyż zamieszkiwało ją kilkadziesiąt tysięcy Beduinów, czyli Arabów. Ale nie to jest najistotniejsze w cytatach jak wyżej. Ze słów Ben Guriona jednoznacznie wynika, iż primo, od początku syjoniści chcieli zagrabić całą Palestynę i że w realizacji tego celu bez wahania gotowi byli posługiwać się wojną. Cytaty jak wyżej stanowią kolejny, pierwszorzędny dowód na imperialistyczno – kolonialny rodowód Izraela i syjonizmu oraz odsłaniają wyjątkowo cyniczne i brutalne jego oblicze.

“Does the establishment of a Jewish state [in only part of Palestine] advance or retard the conversion of this country into a Jewish country? My assumption (which is why I am a fervent proponent of a state, even though it is now linked to partition) is that a Jewish state on only part of the land is not the end but the beginning... This is because this increase in possession is of consequence not only in itself, but because through it we increase our strength, and every increase in strength helps in the possession of the land as a whole. The establishment of a state, even if only on a portion of the land, is the maximal reinforcement of our strength at the present time and a powerful boost to our historical endeavors to liberate the entire country.”

“The Peel Commission had allocated the Negev desert to the Arab state, on account of the very limited Jewish settlement in the region. Ben-Gurion argued in the letter that the allocation of the Negev to the Arab State would ensure it remained barren because the Arabs "already have an abundance of deserts but not of manpower, financial resources, or creative initiative. Ben-Gurion noted that force may need to be used to ensure the Jewish right to settle in the area, since "...we can no longer tolerate that vast territories capable of absorbing tens of thousands of Jews should remain vacant, and that Jews cannot return to their homeland because the Arabs prefer that the place [the Negev] remains neither ours nor theirs”.

“This is so because we can no longer
tolerate that vast territories capable of absorbing tens of thousands of Jews should remain vacant, and that Jews cannot return to their homeland because the Arabs prefer that the place [the Negev] remains neither ours nor theirs. We must expel Arabs and take their place. Up to now, all our aspirations have been based on an assumption – one that has been vindicated throughout our activities in the country– that there is enough room in the land for the Arabs and ourselves. But if we are compelled to use force – not in order to dispossess the Arabs of the Negev or Transjordan, but in order to guarantee our right to settle there – our force will enable us to do so”.



en.wikipedia.org/wiki/1937_Ben-Gurion_letter
www.palest(*)ad/B-G LetterTranslation.pdf