Ma rację. Dla mnie, jako pół-zawodowego filozofa, fundamentalną konsekwencją filozofii jest przede wszystkim powściągliwy stosunek do wszelkich "ostateczności", ponieważ jak pokazuje praktyka filozoficzna - żadna dyskusja nie jest ostatecznie zakończona, spięta klamrą, rozwiązana. Odrzucałbym więc w ogóle kategorię "ostatecznych znaczeń" cokolwiek autor miał na myśli, a każdy pogląd budowany w oparciu o filozoficzne argumenty brał w nawias, wrzucał do szufladki o nazwie "póki co ma to sens" albo "wygląda na to, że ma to sens", a szufladkę z napisem "OSTATECZNE SPRAWY OSTATECZNIE PRAWDZIWE" zostawił na wieki pustą.

Przy czym są takie poglądy i zapewne o nie chodzi w frazie "ostateczne znaczenie", które mają swoje źródło w internalizacji wzorców kulturowych, w emocjach i przeżyciach, dla których filozoficzne argumenty są abstrakcyjną, intelektualistyczną racjonalizacją.

> ... jako filozof byłbybyś szaleńcem, wierząc w cokolwiek o ostatecznym znaczeniu na podstawie argumentu filozoficznego ... czy ma rację?
prawdziwe jest zdanie "jest tak jak ma być, inaczej być nie może"
a jeszcze bardziej prawdziwe, ostateczne, że nie ma wolnej woli

jesteśmy trwaniem wybuchu

Hej,
Rozumiem, że to trochę przygnębiające, zwłaszcza gdy sam próbujesz sformułować przekonania na temat życiowych spraw. Z drugiej strony, skoro argumenty filozoficzne są jedynym dostępnym narzędziem w niektórych kwestiach o ostatecznym znaczeniu, to może warto sięgnąć po nie, ale z umiarem. Może warto też rozważyć inne perspektywy, takie jak nauka czy doświadczenia życiowe.