Mam takie trzy ciekawostki przyrodnicze jakimi chciałem się podzielić.

1.
Ptak który przelatuje największe odległości. Informacje z linku:
pl.wikipedia.org/wiki/Szlamnik_(zwyczajny)
Szlamnik zwyczajny
W roku 2022 szlamnik oznaczony nr 234684 wyruszył z Alaski 13 października, a po 11 dobach i jednej godzinie lotu non stop, przebywając co najmniej 13 560 km osiągnął Tasmanię.
Osiąganie tak fenomenalnych rezultatów ornitolodzy tłumaczą w następujący sposób:
• Przed podróżą szlamnik gromadzi w ciele zapasy tłuszczu, które spala w czasie drogi. Gdy zabraknie mu tłuszczu, spala białko znajdujące się w mięśniach. W ten sposób w czasie lotu traci połowę swojego ciężaru.
• Szlamnik potrafi dostosować swój metabolizm i anatomię. Zmniejszeniu ulega jego żołądek i jelito, a serce zwiększa się o 33%, wzrasta również liczba czerwonych krwinek.
• Ptak ten lata na wysokości rzędu 7000 m n.p.m., gdzie w niskiej temperaturze jest w stanie oddać ciepło wytworzone w jego ciele.
• Szlamnik nie pije wody w czasie lotu, lecz zużywa wodę wytworzoną w procesie rozkładu tłuszczów i białek.
• Szlamniki latają w stadach, dzięki czemu wymieniają się rolą prowadzącego.
• Szlamniki wykorzystują prądy powietrzne, jak również panujące na Pacyfiku sztormy


2
Czy diably tasmańskie zarażają się nowotworami?
Informacje z linku:
pl.wikipedia.org/wiki/DFTD
DFTD (Devil Facial Tumour Disease), rak pyska diabła – zakaźny nowotwór diabła tasmańskiego. Objawia się w postaci zmian i guzów wokół pyska. W zmianach rozwija się nowotwór złośliwy, który następnie rozprzestrzenia się z pyska na całe ciało.
CZYNNIKI SPRZYJAJĄCE ZAKAŻENIOM I WYSOKIEJ ŚMIERTELNOŚCI
DFTD może się skutecznie rozprzestrzeniać w populacji diabłów tasmańskich, gdyż do ich zachowań godowych należy gryzienie, oraz ze względu na znaczną agresywność. Zmiany nowotworowe z czasem stają się kruche, co ułatwia zakażenia. Do rozprzestrzeniania choroby przyczynia się też niska różnorodność genetyczna diabłów.
Początkowo owa różnorodność genetyczna była uważana za powód braku reakcji układu immunologicznego. Przyczyną miało być to, że przy zarażaniu, komórki nowotworowe nie były rozpoznawane przez układ immunologiczny jako komórki „obce”, skutkiem czego organizm zwierzęcia nie próbował zwalczyć nowotworu.
Późniejsze badania wykazały, że przyczyna może być inna. Odkryto, że komórki nowotworowe zatraciły, w drodze zmian epigenetycznych, możliwość ekspresji genów MHC co oznacza brak białek na powierzchni komórki będących znacznikiem dla układu immunologicznego pozwalającym odróżnić mu tkanki obce od własnych.

3
Dziobak australijski
Informacje z linku:
pl.wikipedia.org/wiki/Dziobak_australijski
Dziobak australijski, (Ornithorhynchus anatinus) – prowadzący częściowo wodny tryb życia endemiczny dla wschodnich stanów Australii (w tym Tasmanii) gatunek ssaka z grupy stekowców, jedynych członków tej gromady składających jaja.
Ma wiele nietypowych jak na ssaka cech: składa jaja, wydziela jad i ma dziób. Ujrzawszy go po raz pierwszy, europejscy przyrodnicy byli bardzo zdezorientowani, niektórzy sądzili nawet, że mają do czynienia z dobrze spreparowanym oszustwem. Należy do kilku jadowitych ssaków. Samiec posiada na tylnych łapach ostrogi wydzielające jad zdolny wywołać silny ból u człowieka. Ma również, podobnie jak kolczatkowate, zdolność elektrolokacji, z której korzysta szukając pożywienia. Unikatowe cechy dziobaka czynią go ważnym obiektem badań biologii ewolucyjnej i czynią zeń ikonę Australii. Wybierano go jako maskotkę imprez narodowych, przedstawia go też rewers australijskiej dwudziestocentówki


S pozdravem
Wojownik Stokrotka