"Chełpią się masoni, że ich związek składa sie z przyjaciół ludzkości i miłośników cnoty i powołują się na księgę Konstytucji Andersona z r. 1723, wymagajacą, aby do lóż przyjmowano tylko ludzi dobrej sławy; tymczasem dzieje masonerii świadczą, że ona do swego łona tuliła, a nieraz za koryfeuszów swoich uważała jawnych bezbożników i rewolucjonalistów, krwi chciwych tyranów (takimi byli np. Robespierre, Danton, Marat i inni przywódcy rewolucji francuskiej) i morderców (takimi byli br:.Rayo, który zamordował prezydenta republiki Ekwadoru Gabriela Gracia Moreno (1875r.), br:.Merino y Gomez (ksiądz), który chciał zamordować królową hiszpańską Izabellę II i wielu innych), zuchwałych chciwych gwałcicieli prawa obyczajowego, głośnych defraudantów publicznego grosza, zdrajców własnego monarchy i swojej ojczyzny i znanych anarchistów.
Zachętą jest dla nich sama etyka masońska, która uprawia moralność świecką albo wyzwoloną, to jest niezależną od prawa Boskiego i kościelnego i odrzucająca obowiązki względem Boga, a co do innych obowiązków, stosującej się do wymagań rozumu (!), czyli raczej skażonej natury ludzkiej, jak też do statusów i interesów sekty. Taka moralność jest właśnie religią masonów, a jej ostateczną dążnością jest postawienie człowieka w miejsce Boga. Jakie są podstawy i granice tej moralności, róznie różni sądzą. Rozprawiano o tym na Konwekcie W. Wschodu francuskiego w r. 1911, ale kwestia ta pozostała nie wyjaśnioną. Podniesiono tylko, że moralnośc teologiczna i metafizyczna ma byc zastąpiona przez "moralność umiejętną" i "ewolucyjną".
Oprócz tego masoneria, odrzucając naukę Chrystusową o grzechu pierworodnym i odkupieniu, uważa naturę ludzką za doskonałą i zaciera różnicę między dobrem a złem, a przy tym głosi zasadę bezwzględnej wolności i nieograniczonego podstępu.
Cóż sądzić o takiej moralności? Doświadczenie uczy, że aby człowiek dobrze działał, nie wystarczy mu głos rozumu, który łatwo ulega przewidzeniom i namiętnością, że pobudką jego czynów nie może byc egoizm, poczucie honoru, zewnętrzna przyzwoitość, mglista filantropia lub obawa przed karą, bo kruche są to podpory, które się łamią pod lada silniejszym naporem. Toteż ludzie nie mający innych pobudek i nie uznający prawa Bożego łatwo wpadają w występki a nawet posuwają się do zbrodni. Otóż taką jest etyka masońska.
Wychodząc z tej zasadzy, że człowiek sam sobie jest Bogiem i panem, głosi ona niezależność jednostek bez zastrzeżeń i granic, niezależność umysłu, nieograniczoną żadnym dogmatem; niezależnośc woli, nie uznającą nad sobą żadnej władzy, prócz tej, jaką sama sobie wybiera; niezależność sumienia, nie krępującą się żadnym prawem wyższym. Masoni twierdzą, że dopiero ten, który wchodzi do loży, otrzymuje właściwe pojęcie moralności; że nie nie uznają dekalogu, ale kierują się prawem przyrodzonym, które da się elastycznie tłumaczyć jako folgowanie instnktom natury; że człowiek rodzi się bezwzględnie wolny i panuje nad wszystkimi instytucjami, podczas gdy katolicyzm niewolę rozniósł nad duszami i nad życiem człowieka, począwszy od kolebki aż do grobu.
W myśl tych zasad popiera masoneria koła etyczne albo stowarzyszenia kultury etycznej, propagujące etykę bez Boga, z których w najnowszych czasach powstał "miedzynarodowy związek krzewienia etyki i kultury". Stowarzyszenia etyczne, faworyzowane przez takich wrogów Kościoła jak Forel, profesor u Zurychu, Ernest Haeckel, misjonarz materializmu, Portugalczyk Magelheas Lima, Czech Masaryk i inni, dotarły już do Krakowa i Lwowa, gdzie isnieją osobne sekcje akademickie.
Z etyki niezależnej wynika nagacja etyki chrześcijańskiej, a dalej wyswobodzenie namiętności spod wszelkiego jarzma i uprawienie tej zasady, że cel uświęca środki. Masoneria kieruje się tą zasadą i nie tylko uważa to za dobre, co jej sprzyja i pomaga, a to za złe, co jej szkodzi, ale w działaniu posługuje się niraz niegodziwymi środkami."
Św. bp Józef Sebastian Pelczar
Fragment książki pt:"Masoneria"
Kilka moich słów. Myślę, że warto choćby wziąć pod uwagę powyższy fragment. Szczególnie, że autor to nie byle kto. bp Pelczar był profesorem Uniwersytetu Jagielońskiego, gdzie wykładał na katedrze teologi pastoralnej, historii Kościoła i prawa kanonicznego. Zawsze mnie smieszą, te domorosłe komentarze na tematy takie jak historia kościoła. Ten człowiek np. uczył się przez całe życie, był księdzem i to co poznawał wręcz go umacniało w wierze a nie odpychało od kościoła.
Pozdrawiam serdecznie wszystkich!