Ostatnio często spotykam się z opiniami, wychodzącymi ze środowisk lewicowych, sugerującymi możliwość zastąpienia energetyki węglowej i atomowej ogniwami fotowoltaicznymi.
   Próbując wyrobić sobie zdanie na ten temat, zebrałem parę liczb i wyszło mi, że praktycznie, w naszej szerokości geograficznej na wyprodukowanie 100MWh (na liczniku przyłącza zakładu energetycznego) energii elektrycznej rocznie wymagane jest 20 arów ziemi pod ogniwami (sprawność paneli 10%, średnie nasłonecznienie 1000kWh/m2*rok ), daje to 500MWh z hektara. Jedno trzyosobowe gospodarstwo domowe zużywa ok. 4000kWh (4MWh), oznacza to, że na każde 125 mieszkań trzeba blisko hektar ziemi pod ogniwami, czyli na miasto wielkości Wrocławia (500tys. stałych mieszkańców) około 1300 hektarów, a doliczając resztę odbiorów (przemysł, infrastruktura, usługi) otrzymamy około 4000 hektarów (40 km2) pod ogniwami. Przy czym należy pamiętać, że zimą oraz na czas remontów i konserwacji i tak w rezerwie, pod parą, należałoby trzymać konwencjonalne źródła energii - elektrownie węglowe, za których emisję CO2 będziemy płacić kary, lub atomowe, których nie mamy.

   W związku z powyższym uważam, że idea zastąpienia energetyki konwencjonalnej energetyką fotowoltaiczną to utopia, choć pięknie brzmiąca...
   Idea uzupełnienia energetyki konwencjonalnej ogniwami i wiatrakami jest poprawna i proekologiczna, ale idea jej eliminacji nie ma szans powodzenia. Przykład Niemiec, na który się często środowiska lewicowe się powołują, świetnie tego dowodzi. Niemcy mimo szumnych deklaracji, praktycznie nie wyłączają swoich "atomówek", a jednocześnie w rezerwie cały czas trzymają "węglówki", podobnie Japonia (pomimo katastrofy w Fukushimie).

   Co wy na to szanowni forumowicze? Proszę o komentarz, bo może tkwię w błędzie twierdząc, że to idea nie do zrealizowania przy obecnym stanie techniki.