Ponad rok temu przeczytałem artykuł Pana Bogdana Misia pt. "Być racjonalistą -bez niedomówień" www.racjonalista.pl/kk.php/s,4163
Zgodnie z zaleceniem Autora ("Po prostu: nie, państwu dziękujemy.") przestałem postrzegać się jako racjonalista. Świat się dla mnie skończył. W stanie nieracjonalnym wegetowałem żałośnie aż do 14 września 2006 roku, kiedy przed moje zasnute mgłą pseudonauki oczy, podsunięto notatkę z Gazety Wyborczej pt. "Nie można bezkarnie obserwować".
Trzęsącą się ręką odsunąłem brudną musztardówkę z resztką niedopitej wódki, wytarłem ręce w przepoconą koszulę i z trudem składając litery przeczytałem, że:
"Naukowcy skonstruowali też niezwykle czuły przyrząd, którym mogli śledzić zmieniające się położenie rezonatora z dokładnością znacznie większą niż rozmiar atomu. Ale nie bezkarnie. Rezonator zmieniał częstość wibracji i "przygasał" za każdym razem , kiedy był obserwowany.
Zacząłem się zastanawiać czy dobrze zrobiłem ufając Panu Bogdanowi Misiowi tak bezlitośnie atakującemu m.in. psychokinezę.
Jak błyskawica przebiegła przez moją skołataną głowę myśl, że może to jeszcze nie żaden dowód. Może wszystko da się jakoś racjonalnie wyjaśnić ? Niestety -stwierdzenie "za każdym razem" sugeruje powtarzalność eksperymentu.
1/ Przywołałem marne resztki mojego pseudoracjonalizmu i zadałem sobie następujące pytanie:
Jeżeli rezonator zmieniał częstotliwość pod wpływem obserwacji/ obserwatora to jak to inaczej nazwać niż psychokineza ?
2/ Czy po przeprowadzeniu takiego eksperymentu psychokineza może już być zaliczana do zjawisk akceptowanych przez racjonalistów ?
Jak sądzicie ?
Poniżej treść artykułu z GW z 14 09 2006
serwisy.ga(*)/1,34148,3616279.html?skad=rss
***
Nie można bezkarnie obserwować
Piotr Cieśliński
Prawa fizyki mówią, że śledzony obiekt zmienia się wskutek samej obserwacji. Ten zdumiewający efekt należy uwzględnić w konstrukcji nanourządzeń - dowodzą badacze w dzisiejszym "Nature"
Współczesne przyrządy pomiarowe często nie mogą być już bardziej dokładne, bo trafiają na granicę, jaką postawiła sama natura. Według słynnej zasady Heisenberga leżącej u podstaw fizyki kwantowej nie można w żaden sposób precyzyjnie i w tym samym momencie zmierzyć prędkości oraz położenia atomu czy cząstki elementarnej. Jeśli dowiemy się, jaka jest jej dokładna prędkość, to ją zgubimy, bo stracimy informację o jej położeniu. I na odwrót.
Doskonałych przykładów ilustrujących tę zasadę dostarcza optyka. Spróbujmy zlokalizować światło w jednym miejscu, np. stawiając na jego drodze nieprzezroczysty ekran z malutką dziurką. Światło nie ma wyboru, musi się przecisnąć przez otwór. Świetnie więc wiemy, gdzie aktualnie znajdują się cząstki światła, tj. fotony - w dziurce. Natychmiast zaś tracimy informacje o ich ruchu - za przeszkodą fotony rozpraszają się we wszystkie strony i nie wiadomo, dokąd lecą. Fizycy mówią, że światło się ugina, a zjawisko to wykorzystuje się m.in. w prymitywnych aparatach fotograficznych nazywanych camera obscura.
Międzynarodowy zespół fizyków wykorzystał ten sam kwantowy efekt do sterowania maleńkim rezonatorem o rozmiarze kilku nanometrów (miliardowych części metra). Rezonator to odpowiednik struny gitarowej, która szarpnięta wibruje. Ten opisany w "Nature" był zbudowany z półprzewodnika (azotku krzemu) i drgał z ogromną częstością 21,9 MHz.
Naukowcy skonstruowali też niezwykle czuły przyrząd, którym mogli śledzić zmieniające się położenie rezonatora z dokładnością znacznie większą niż rozmiar atomu. Ale nie bezkarnie. Rezonator zmieniał częstość wibracji i "przygasał" za każdym razem, kiedy był obserwowany.
Pokazuje to, że fizykę kwantową, a w szczególności zasadę Heisenberga, o których - jak niegdyś rzekł noblista Niels Bohr - "nie daje się myśleć bez zawrotu głowy", - trzeba uwzględniać nie tylko w układach optycznych czy elektronicznych, ale również w urządzeniach mechanicznych. Zwłaszcza że wraz z rozwojem nanotechnologii ich rozmiary stają się coraz mniejsze.