W Jabłonkach koło Baligrodu znajduje się pomnik. Na jego licu wyryte są następujące słowa: "Nie o każdym śpiewają pieśni lecz to imę opiewać będą, ono potrafi się wznieść ponad historię legendą". Pochodzą z wiersza W. Broniewskiego pt. "Opowieść o życiu i śmierci Karola Waltera Świerczewskiego – robotnika i generała". Pomnik upamiętnia miejsce śmierci "Waltera". W marcu 1947 r. na szosie pod Jabłonkami sotnie UPA "Stacha" i Chrynia" urządziły udaną zasadzkę, w ktorą wpadł konwój eskortujący generała - wiceministra obrony narodowej. Po jego śmierci, w PRL-u wykreowanio propagandowo na ogromną skalę kult "Waltera". Pojawily się jego pomniki, zaczął patronować wielu ulicom, zakładom pracy, górskim szlakom, różnorakim imprezom (rajdy, zloty, capstrzyki walterowskie"), znajdujący się obok Jabłonek szczyt bieszczadzki nazwano "Walter". Co ciekwe, ulic z jego imieniem ciągle jeszcze w Polsce jest sporo. Czy "Walter" rzeczywiście zasłużył sobie na to, żeby opiewać jego imię? Czy aby przypadkiem ta legenda która wzniosła sie ponad historię nie jest do cna sprostytuowana? Zamiast wznosić się ponad hisorię, przypomnijmy jej prawdziwe oblicze. Świerczewskiemu - przekonanemu staliniście - wiele można zarzucić. W tym wątku skoncentruję się jednakże na jego - chyba - największej zbrodni. Zbrodni wobec żołnierzy II Armii Wojska Polskiego - której był dowódcą. Będąc żołnierzem niekompetentnym, nieposiadającym odpowiedniego przygotowania do kierowania dużymi związkami taktycznymi, butnym, pyszałkowatym, żądnym chwały i zaszczytów i - przede wszystkim - nadużywając alkoholu do granic możliwości ( w okresie kierowania II Armią był już przypadkiem klinicznego alkoholika), samowolnie zmienił rozkazy i zwiedziony pokusą zdobycia Drezna rozpoczął w sposób absolutnie niekompetentny i sprzeczny z zasadami sztuki militarnej (będąc nieustannie w amoku alkoholowym) operację wojskową, która przeszła do historii jako Operacja Łużycka (Bitwa pod Budziszynem). W jej wyniku II Armia poniosła gigantyczne straty, rekordowe w czasie II wojny, a może i wogóle w historii działań wojennych. Dane wskazują, że w dwutygodniowej operacji łużyckiej w kwietniu 1945, której bitwa pod Budziszynem była najbardziej krwawym epizodem, 2 Armia straciła 57% swoich czołgów i dział pancernych oraz ponad 20% artylerii, a straty w ludziach wyniosły 4902 poległych, 2798 zaginionych bez wieści i 10 532 rannych, co stanowiło aż 27% wszystkich strat poniesionych przez całe Ludowe Wojsko Polskie od października 1943 do maja 1945. Od całkwitej klęski i strat daleko wyższych uratowała II Armię osobista interwencja Koniewa i idące w sukurs działania jednostek sowieckich.
Zainteresowanych szczegółami odsyłam do podlinkowanego materiału, stawiając zarazem w oparciu o przytoczone statystyki tezę , iż gen. Świerczewski "Walter" był zbrodniarzem, mającym na sumieniu tysięce polskich żołnierzy - których krwą tak lekkomyślnie i z pijacką dyzenwolturą szafował. Za swoje czyny, przed każdym obiektywnym trybunałem militarnym zostałby uznany winnym i adekwatnie ukarany. Jest chichotem historii, iż właściwą karę, za zbrodnie wobec polskich żołnierzy - wymierzyli "Walterowi" żołnierze UPA.
Jak już wspomniałem, są w Polsce jeszcze ulice Gen. Świerczewskiego. Mieszkający przy nich powinni czem prędzej je zmienić. Bowiem miejscu ich zamiesziwania patronuje zbrodniarz odpowiedzialny za niepotrzebną śmierć tysięcy ludzi oraz za kompromitację dobrego imienia Wojska Polskiego (karygodnie sprzeczne z zsadami sztuki wojennej działania II AWP potwierdzały niemiecki sterotyp o głupocie i prymitywiźmie Polaków). Jego pomnik w Jabłonce należy opatrzyć stosownym wyjaśnieniem - już nie z obszaru legend lecz rzetelnej historii, a szczyt "Walter" powinien powrocić do swojej dawnej - najpewniej ukraińskiej - nazwy

pl.wikipedia.org/wiki/Bitwa_pod_Budziszynem_(1945)