W 1915 r. Friedrich Naumann - niemiecki politolog i twórca teorii geopolitycznych opublikował pracę pt. "Mitteleuropa". Wyłożył w niej koncept podporządkowania interesom Niemiec narodów zamieszkujących między Morzem Bałtyckim a Morzem Czarnym. Rok wcześniej - poniekąd wychodząc naprzeciw tej koncepcji i twórczo ją konkretyzując - Max Bodenheimer, niemiecki Żyd, syjonista a zarazem przekonany niemiecki patriota, wespół z grupą żydowskich działaczy o podobnej proweniencji ideologicznej, wystąpił z koncepcją Federacji Wchodnioeuropejskiej (Osteuropaischer Staatenbund), zakładającą utworzenie przez Niemcy (po zwycięstwie nad Rosją) na ziemiach zaboru rosyjskiego oraz innych obszarach zajętych przez Armię Niemiecką, organizmu państwowego o nazwie jak powyżej.
Twór ów miał stanowić rodzaj buforu między Niemcami a Rosją. Przewidywano, iż ową Federację tworzyć będą Polacy (8 milionów), Ukraińcy (4 miliony), Białorusini (4 miliony), Litwini, Łotysze i Estończycy (3.5 miliona), Żydzi (6 milionów), Niemcy (2 miliony). Wpływy poszczególnych nacji miały się wzajemnie równoważyć, przy czym Niemcom i Żydom gwarantowano status uprzywilejowany, pozycję obywateli I kategorii, którzy w decydujących sprawach mieli posiadać głos nadrzędny, przechylający szalę wagi. Niemieckie środowiska polityczne pierwotnie odniosły się przychylnie do koncepcji (powstał nawet wspierany przez Niemcy Komitet Wyzwolenia Żydów Rosyjskich) jednakże z biegiem czasu, wskutek uprzedzeń i postawy antyjudaistycznej niemieckich kręgów wojskowych (konserwatywni junkrzy pruscy) przedsięwzięcie wytraciło impet i ostatecznie spaliło na panewce. Wydaje się, iż dużą rolę w utrąceniu tej inicjatywy odegrał zgermanizowany Polak, wielkopolski arystokrata, mający doskonałe koneksje w najwyższych, niemieckich kręgach władzy: Bogdan Hutten - Czapski, który jako referent niemieckiego Sztabu Generalnego nadał całemu przedsięwzięciu wymiar sensu stricto dywersji militarnej, pozbawiając je nadbudowy politycznej. Definitywny kres koncepcji Federacji Wschodnioeuropejskiej nastąpił w listopadzie 1916 r., po proklamacji Aktu 5 listopada i powołaniu do życia Królestwa Polskiego, kiedy to okazało się, iż Niemcy wcielając w życie ideę Mitteleuropy, odrzucili jej formułę federacyjną na rzecz indywidualnych tworów państwowych, reprezentujących interesy poszczególnych nacji.
Temat niniejszy jest bardzo słabo opracowany ze względu na jego delikatność i drażliwość. Zawodowy historyk zgłębiający obiektywnie problem, ryzykuje przyklejeniem mu etykiety "antysemity", z możliwymi przykrymi konsekwencjami dla jego kariery zawodowej. Jedyne opracowanie na temat - L. Szczęśniaka pt. "Judeopolonia" - nie należy do najlepszych.
A problem jest intrygujący, zwłaszcza jeżeli weźmie się pod uwagę, iż z owych 6 milionów Żydów mających stanowić creme de la creme postulowanej Federacji, bardzo istotną część stanowili tzw. "Litwacy" - przybyli masowo do Królestwa Polskiego po 1881 r. Stanowili oni element nieprzychylny lub wręcz wrogi żywiołowi polskiemu, bezwzględnie go zwalczający, będący elementem polityki divide et impera jak również rusyfikatorskiej zaborcy rosyjskiego, który wszedł w ostry konflikt tak z Polakami jak i miejscowymi Żydami w Królestwie. Wilhelm Feldman - wybitny polski historyk pochodzenia żydowskiego tak o nich pisał:
" Dopiero Żydzi rosyjscy założyli dzienniki żargonowe. Nie znając mowy polskiej zaczęli odnosić się do niej wrogo i w ogóle występować wobec społeczeństwa polskiego prowokacyjnie. Nad Wisłą dążyli do uzyskania prawno - państwowej zagwarantowanej odrębności, co by Królestwo pozbawiło charakteru polskiego. Równocześnie czując, iż tylko z Żydami rosyjskim tworzą potęgę, stali się centralistami rosyjskimi, tym samym stając w opozycji do najżywotniejszych interesów polskich (W. Feldman,"Dzieje polskiej myśli politycznej").
Cóż by się stało, jak potoczyłby dzieje Polski ( i innych nacji), czy "zakwitłaby wolność" w listopadzie 1918 r. - gdyby plany Bodenheimera przyoblekły się w konkretny kształt?
Zważywszy na podrzędny, przedmiotowy status Polaków przyznawany im w owej Federacji - dobrze się chyba stało, iż doszło do "konfliktu między germanizmem a judaizmem" (syjonizmem), że nie znalazły te dwie siły jakiegoś modus vivendi - tak w realiach I wojny jak i później. Bo przy takiej formule Polsce groziła degradacja i zniwelowanie jej do poziomu jakiegoś mniejszego lub większego bantustanu, z brakiem możliwości realizowania podstawowych dążeń i potrzeb narodowych.
Pogląd powyższy jest osobisty i subiektywny. Jeżeli kogoś temat interesuje, również może spróbować odpowiedzieć sobie na postawione pytania - w ramach, tak obecnie popularnej, historii alternatywnej.

pl.wikiped(*)/Federacja_Wschodnioeuropejska

pl.wikipedia.org/wiki/Litwacy