Z końcem I wojny światowej prasa żydowska jak również prasa w ktorej Żydzi posiadali spore wpływy, zainicjowała na szeroką skalę kampanię przeciwko odradzajacej się Rzeczpospolitej. Szczególny prym w tym dziele wiodły media amerykańskie i brytyjskie, a obrany przez nie modus operandi polegał na informowaniu szerokich rzesz czytelników o organizowanych na ogromną skalę przez społeczeństwo polskie i władze polskie pogromach, w których miały zginąć dziesiątki tysięcy Żydów. Klimat i szczegóły owej nagonki dobrze przedstawiono w pracy T. Radzika, "Stosunki polsko-żydowskie w Stanach Zjednoczonych Ameryki w latach 1918–1921", oraz we wspomnieniach Karola Rostańskiego - działacza polonijnego z epoki. Aby unaocznić technikę manipulacji jakich się dopuszczano, warto zacytować krótki ich fragment, odnoszący się do artykułu zamieszczonego w gazecie "Harald" z dnia 26 maja 1919 r., zatytułowanego "Pogromy Żydów w Polsce", który miał napisać specjalny korespondent tej gazety w Polsce: Hersz Berensztein: "Pod ilustracjami, na których widać ja­kichś pomordowanych i poranionych — napisano, są to "ofiary pogromu" ale zdjęcia były fotografiami z pogromu w Kisziniowie z roku 1903, jak to od­szukaliśmy i udowodniliśmy niezbicie! Ameryka­nie czytali, patrzyli, zdumiewali i oburzali się — bo nie wiedzieli, że pogromy w Kiszyniowie, zarządzone przez rosyjskie czarne sotnie, miały miejsce nie w Pol­sce i na wiele lat przed wojną światową! Myśleli, że to się działo w Polsce ostatnio, że tam tyle Żydów Polacy narżnęli, że jeszcze nie ostygły te trupy, jeszcze pogo­rzeliska dymią od owych zbrodni i okrucieństw pol­skich! Tak sądził ogół bezkrytyczny, pojęcia o rzeczy nie mający.."
W celu ukrócenia tej rozpowszechionej praktyki psucia dobrego wizerunku Polski, zaproszono do kraju w celu obiektywnego i kompleksowego wyjaśnienia problemu komisję, powołaną przez rząd amerykański do zbadania oskarżeń. Na jej czele stał amerykański Żyd, były ambasador USA w Turcji Henry Morgenthau (jego raporty odegrały o odgrywają istotną rolę przy analizie kwestii ormiańskiej) senior (ojciec Morgenthaua juniora, sekretarza skarbu USA, autora osławionej opcji przekształcenia Niemiec w kraj kartoflany po II wojnie światowej). W skład komisji weszli także generał E. Jadwin i H. Johnson. Komisja bawiła w Polsce od 13 lipca do 13 września 1919 r. Jej raport został opublikowany w październiku 1919 r. Stwierdzał, że od XI 1918 r. do VIII 1919 r. na terenach znajdujących sie pod polską jurysdykcją państwową miało miejsce osiem większych ekscesów antyżydowskich: w Kielcach, we Lwowie, w Pińsku, Lidzie, Wilnie, Kolbuszowej, Częstochowie i Mińsku Litewskim. Najistotniejszą konstatacją było to, że w konsekwencji ekscesów antyżydowskich straciło życie 200-300 Żydów, a nie wiele tysięcy, jak głosiła żydowska propaganda. Raport akcentował, że władze polskie - wojskowe i cywilne - nie były inicjatorem zajść, na odwrót, starały się im przeciwdziałać. Zwrócono również uwagę na to, że ekscesy miały podłoże polityczne, nie antysemickie i że termin "pogrom" nie jest w ich przypadku adekwatny, ze względu na uwarunkowania natury wojennej, w jakich do nich dodszło.
Raport Morgenthau przez środowiska żydowskie został przyjęty wyjątkowo nieprzychylnie, a jego autora okrzyknięto w wielu żydowskich środowiskach zdrajcą narodu. Oprócz raportu Morgenthau, pozostali - nieżydowscy - członkowie komisji złożyli oddzielny i obszerniejszy raport, swoiste votum separatum, będący jeszcze bardziej korzystny dla strony polskiej. Choć nie kwestionowali faktu wystapienia wyliczonych zajść, Jadwin i Johnson zasadniczo inaczej widzieli tło zajść i ówczesne uwarunkowania. Ich zdaniem problem stosunków polsko-żydowskich tkwił w separatyzmie mniejszosci żydowskiej oraz rywalizacji ekonomicznej pomiędzy dwoma nacjami. Podkreślali, że ekscesy miały miejsce albo gdy państwo polskie powstawało, lub w kontekści etoczacych się operacji militarnych. W ich raporcie mówiono o zagrożeniu bolszewickim i podano przykłady strzelania przez Żydów do żołnierzy polskich w Wilnie i Mińsku.
Raport Morgenthaua ma jeden poważny brak. Otóż nie ma wnim mowy o probolszewickich sympatiach i postawie znacznęj cześci społeczności żydowskiej w Polsce (i w Rosji). Znamienne, że w owym alternatywnym raporcie ( do którego tekstu nie udało mi się dotrzeć) pozostałych członków komisji, już ów wątek daje się zauważyć. A przecież dzisiaj wiemy dzięki badaniom tak polskich jak i żydowskich historyków ( Paczkowski, Szcepański, Slezkin), iż było to zjawisko masowe i powszechnie wówczas zauważalne.

pl.wikipedia.org/wiki/Raport_Morgenthaua

en.wikisou(*):_Henry_Morgenthau,_Sr._report