> Możesz dać jeden przykład mojego nauczania, które
> jest niezgodne z logiką i racjonalnością, żebym mógł dowieść, że się mylisz?

Pewnie może, ale po co?
Nielogiczne jest Twoje działanie np. po śnie z maja 2015r. , w którym jak mniemam ważne dla Ciebie osoby jasno dały Ci do zrozumienia, co dalej robić a czego nie robić.
www.racjonalista.pl/forum.php/s,660262#w666928
No i właśnie - wszyscy wiemy, co Ty na to. Więc po co dawać dalsze przykłady np. o braku dbałości o gramatykę swoich wypowiedzi, etc? Nie ma sensu.

---

Kiedy każdy pomysł zaczyna ci się wydawać genialny - dopij wódkę i idź spać

>Możesz dać jeden przykład mojego nauczania, które jest niezgodne z logiką i racjonalnością, żebym mógł dowieść, że się mylisz?
>

---

( Jedyną i ) Absolutną Prawdą jest ( Bezinteresowna ) Miłość.

Nie bo to nie ma sensu. Wystarczy drobnerowego walenie grochem o ścianę. Za to z prawdziwą przyjemnością już po raz drugi umieszczę tę twoją 'złotą myśl" w stopce z podkreśleniem kto jest jej autorem aby wszyscy wiedzieli.

>>Możesz dać jeden przykład mojego nauczania, które jest niezgodne z logiką i racjonalnością, żebym mógł dowieść, że się mylisz?
>Nie bo to nie ma sensu.

---

( Jedyną i ) Absolutną Prawdą jest ( Bezinteresowna ) Miłość.

>
>

---

( Jedyną i ) Absolutną Prawdą jest ( Bezinteresowna ) Miłość.

Spoko.

---

Słowo Ducha Prawdy: nie można o człowieku, który naucza rzeczy sprzecznych z logiką i racjonalnością mówić, że jest prawidłowo rozwinięty umysłowo.

>>
>>

---

( Jedyną i ) Absolutną Prawdą jest ( Bezinteresowna ) Miłość.
>Spoko.
>

---

Słowo Ducha Prawdy: nie można o człowieku, który naucza rzeczy sprzecznych z logiką i racjonalnością mówić, że jest prawidłowo rozwinięty umysłowo.
Nie wyrywaj z kontekstu Tygrysku, rzecz dotyczy katechetów, którym się w główkach zmieszały wiedza materialna z wiarą duchową.
www.racjonalista.pl/forum.php/s,692760#w693242

---

( Jedyną i ) Absolutną Prawdą jest ( Bezinteresowna ) Miłość.

>>katecheta jest osobą prawidłowo rozwiniętą psychicznie i umysłowo.
>Nie ma takich.

I oczywiście nie pokażesz nam żadnej diagnozy lekarskiej. Ty po prostu 'wiesz' i to ma wystarczać
Duch, specjalizujący się amatorsko w diagnostyce psychicznej społeczeństwa, ale i forumowiczów fR sugeruje odgrzać stare metody rodem z ZSRR (tzw. psychuszki).
No comments.

---

Kiedy każdy pomysł zaczyna ci się wydawać genialny - dopij wódkę i idź spać

>Prośba - może ktoś na tym forum wie, jak to wygląda w praktyce ?

Ale dla kogo? Dla wierzącego to tylko selekcja wiary wiarą. Np selekcjonuje sobie co wg niego jest wiarą a co uważa za racjonalne. Przykładowy zestaw.

-cuda
-wróżki
-jasnowidze
-krążki cebulowe
-wojny światowe kosmitów na ziemi

Ten zestaw może mieć różne kombinacje dla wierzącego. Choć racjonalnie to cały jest wiarą.

Jeśli dana osoba musi uczestniczyć w religii a zdaje sobie sprawę że tłoczona jest jej wiara do głowy to jedyne co jej pozostaje to traktować to jako element kulturowy i czekać na dogodny moment i opuścić "lekcje" i pójść choćby na etykę. Gdy rodzice tej osoby ją wspierają to problem jest mały.
A jeśli jest wierząca to i tak uwierzy w co zechce.

U mnie na religii pod koniec gimnazjum siostra nauczała nas o różnych praktykach homoseksualnych. Ale to było za Giertycha, więc wiele wyjaśnia. A jak to się ma do biologii i czy przekonałoby apologetów świeckiej szkoły do dania religii szansy, to tego już nie wiem.

>Od kilku tygodni próbuję się dowiedzieć, jakie są wzajemne relacje merytoryczne w nauczaniu
>biologii i religii w gimnazjum. Jest ciężko. Oto moja ostatnia wymiana postów na jednym z forów :
>mój post nr 1
>Przypadek z życia wzięty :
>lekcja religii w III klasie gimnazjum - omawiana jest Biblia, a konkretnie Księga Rodzaju. Katecheta
>omawia z uczniami jak Bóg stworzył człowieka ( ,, I Bóg przystąpił do kształtowania człowieka z
>prochu ziemi '' ) oraz jego towarzyszki życia, kobiety ( '' I Bóg przystąpił do ukształtowania
>niewiasty z żebra, które wyjął z człowieka '' ). Dzwonek na przerwę. Po dziesięciu minutach kolejna
>godzina lekcyjna - biologia. Pani od biologii omawia powstanie człowieka w drodze ewolucji
>organizmów ( w jej fazie końcowej pochodzimy od małp ).
>Moje pytanie: czy podanie dwóch całkowicie sprzecznych ze sobą informacji na ten sam temat, osobom
>nastoletnim ( 13 - 14 lat ), na pewno nie zaszkodzi ich rozwojowi umysłowemu i psychicznemu?
>Zastrzegam, że :
>- pytam bez żadnych podtekstów - po prostu nie wiem, (a chciałbym)

Myślę, że skrajne opinie zasłyszane na lekcjach, nastolatkowi w tym wieku (pod warunkiem braku silnej indoktrynacji), mogą przynieść chęć poszukiwania prawdy.
Jestem optymistą, ale patrząc przez pryzmat swojej osoby takie sprzeczne ze sobą informacje skłoniły mnie (i dalej skłaniają) do pogłębiania swojej wiedzy i szukiwaniu faktów.
>- nie interesuje mnie, gdzie powinna być nauczana religia (szkoła czy kościół) - jest to gałąź nauki
>jak każda inna gałąź nauki, więc powinna być nauczana.

Religioznawstwo i próby poznania dlaczego ludzie wierzą w różne religie maga być/ są elementami nauki. Sama religia nią nie jest.

Będąc w podstawówce zapytałem księdza jak się ma teoria ewolucji, do tego co jest opisane w Biblii. Odpowiedział mi, że w Biblii jest taka historyjka dla dzieci. Nie wiem, czy sobie tak żartował, czy nie. Pytanie: czy kreacjoniści naprawdę wierzą w to co mówią ? Uważam, że dzieci nie są takie głupie jak to się przedstawia i nie tak łatwo namieszać im w głowach. Szczególnie teraz, w dobie komputerów. Choć zostałem wychowany w wierze katolickiej, to nigdy nie postrzegałem tego co jest w Biblii jak prawdę oświeconą i myślę, że byłem w większości.

>Uważam, że dzieci nie są takie głupie jak to się przedstawia i nie tak łatwo namieszać im w głowach.
Niestety fakty mówią co innego, dziecko ufa swoim rodzicom, księdzu i katechetce, bo przecież to są osoby najbliższe, które chcą dla niego dobrze, które je kochają i nigdy by go nie skrzywdziły, okłamały, więc duży odsetek tych indoktrynowanych dzieci ma tak namieszane w głowach, że zostaje im do końca życia...

---

( Jedyną i ) Absolutną Prawdą jest ( Bezinteresowna ) Miłość.

Z praktyki wiem, że mało kogo interesuje w tym wieku głębsza refleksja nad własnym światopoglądem. Sprzeczność ta jest jednak dostrzegana i traktowana najczęściej na niekorzyść religii, do której podejście staje się bardziej sceptyczne.

Ja sam natomiast o ewolucji wiedziałem już od małego dzieciaka (choć dopiero później naprawdę ją zrozumiałem), więc był to dla mnie kolejny powód do spoglądania na religię w sposób krytyczny.

Nadmienić też jednak należy, że na religii aż tak 'źle' nie było, żeby nam wbijano do głowy dosłowne traktowanie Księgi Rodzaju. Nasza katechetka (choć szczególną bystrością i wiedzą w innych kwestiach się nie wykazywała) mówiła, że ta historia to po prostu taka metafora. 'Naprawdę to było jakoś inaczej.'

Warto w sumie byłoby opisać, jak wszystko to wyglądało...

Sama religia polegała w większości na wkuwaniu modlitw oraz wybranych rzeczy z KKK. Omawiane były oczywiście sakramenty, dekalog. Często czytano nam jakieś religijne historyjki dla dzieci, które miały pomagać 'zrozumieć' różne kwestie. W kółko czytaliśmy również, jak to głęboka wiara i religia są ważne w życiu. Ukazywane były różnorakie metafory, które sprowadzały się do stwierdzenia, iż człowiek wierzący to człowiek spełniony, szczęśliwy i dobry, a człowiek bez religii to nieszczęśliwy, błądzący, zły grzesznik. W ostatnich latach gimnazjum podejmowane były także kwestie typu in vitro, aborcja, eutanazja, ateizm, agnostycyzm, subkultury, seksualność, itp. Wszystko to, oczywista, w ramach omawiania grzechów wynikających z dekalogu. W przypadku trzech pierwszych, większość mojej klasy sprzeciwiała się zdaniu katechetki (ta z gimnazjum nie była, całe szczęście, typem fanatyczki). W przypadku poglądów odmiennych teizmowi poddawani byliśmy jakże wspaniałej lekturze podręcznika, z którego dowiadywaliśmy się, że wszystkie te poglądy są 'skrajnie niebezpieczne' oraz 'fałszywe'. Wynikają z 'błędnego rozumowania', 'błędnego postrzegania Boga, religii' oraz 'grzeszenia' i za wszelką cenę należy tych poglądów oczywiście unikać. Subkultury również były krytykowane. Jako 'oddalanie się od wspólnoty Kościoła i grzech przeciw pierwszemu przykazaniu'. Wszystko, co wiązało się z nimi (różne gatunki muzyki, styl, ubiór) także było przedstawiane negatywnie. W tym przypadku również wielu wznosiło 'protest' (ja sam np. do dzisiaj zakochany jestem w 'tym złym, satanistycznym' metalu, choć z subkulturą jakoś strasznie wiele mnie nie wiąże). Przy tematach dotyczących seksualności było, rzecz jasna dla wszystkich najzabawniej. Była to bowiem okazja dla katechetki, by ponarzekać na 'zepsucie', krytykować antykoncepcję oraz udowadniać nam, że masturbacja i pornografia sprzyja socjopatii (nie żartuję - jako koronny argument przytaczany był przypadek mordercy-gwałciciela, który miał twierdzić, iż to oglądanie porno w młodym wieku nakłoniło go do myślenia, że 'to co tam widzi, to tak trzeba').

Osobną kwestią były wszelkie przygotowania do sakramentów (w tym 'pierwsze piątki'). Drażniło to wszystkich chyba najbardziej. Należało oczywiście chodzić na każdą mszę, by zbierać podpisy poświadczające obecność, 'zaliczać' 'pierwsze piątki', chodzić na comiesięczne spotkania w przykościelnych 'salkach', by słuchać narzekań ze strony księdza na zachowanie młodzieży i powtarzanych setki razy instrukcji, jak wykonywać wszelkie towarzyszące sakramentom czynności. Najbardziej pamiętne były zawsze rekolekcje. Czasem trafiał się nawet całkiem 'przyzwoity' ksiądz, którego przesłaniem dla nas było: 'wyznawajcie katolicyzm, nie grzeszcie, chodźcie do kościoła'. Innym razem trafiało się na fanatyków, dla których stanowiliśmy tylko okazję, by zacząć narzekać na młodzież, mówić o 'zgorszeniu dotykającym współczesność', mieszać z błotem wszelką odmienność. Przez bite trzy dni należało wtedy wysłuchiwać istnych wulkanów arogancji, pewności siebie, jadu i nienawiści wobec wszelakiej odmienności.

Podsumowując, był to aż nader widoczny proces ohydnej indoktrynacji.

Stosunki do tego były na różnych etapach edukacji odmienne. W podstawówce raczej wszyscy przykładali się do tego. Wiele rzeczy było jednak bardzo stresujących. Szczególnie nieprzyjemne były spowiedzi, a także sytuacje, kiedy to dostawaliśmy 'ochrzan' od księdza, gorliwych dewotek z ławki z tyłu, czy katechetek z powodu niewystarczającego dlań poświęcania uwagi rytuałom odprawiającym się przy ołtarzu. Należało poświęcać wiele czasu na wkuwanie modlitw, pieśni, przykazań wszelkiego rodzaju, itd.

W gimnazjum było inaczej. Większość miała na to wylane. Część robiła, co kazano choć niespecjalnie w to wierzyła. U mnie dopiero w trzeciej klasie zaczęły się przejawiać ślady racjonalnego myślenia i światopoglądu niereligijnego. Razem z jednym kolegom traktowaliśmy to wszystko z dystansem, wypełniając związane z tym obowiązki (choć przed samym bierzmowaniem zrezygnowałem z niego, wychodząc z jednego ze spotkań w 'salkach' z oświadczeniem, iż owego sakramentu nie chcę, co wzbudziło oburzenie. Ostatecznie, po tygodniu 'przekonywania' wziąłem w tym jednak udział), ale jednocześnie wyśmiewając się z wielu absurdów jakie nam serwowano.
Najmniejszą grupę stanowili ci, którzy rzeczywiście we wszystko to wierzyli. Miałem w klasie jedną koleżankę, która wyznawała katolicyzm naprawdę mocno, biorąc udział w każdej mszy i angażując się we wszystko z religią związane. Była bardzo 'poukładana', a i wyniki w szkole miała wzorowe. Za jej postawą kryło się najpewniej wychowanie - żyła w rodzinie bardzo wierzącej. Była też 'zauroczona' wszystkimi tymi postulatami 'o miłości do bliźniego', 'przebaczaniu', itd. Krytycyzmu czy sceptycyzmu wobec religii nie miała w sobie za grosz. Jak radziła sobie z wszystkimi tymi dostrzegalnymi gołym okiem sprzecznościami i absurdami, jakie nam wtłaczano - prawdopodobnie nie zastanawiała się nad tym. Dla wierzącego to wiara jest najcenniejsza, tylko ona przynosi 'plony'. Nie na prawdzie im zależy, choć są przekonani, że to po 'ich stronie' prawda leży. Z powodu wiary w to oczywiście.

CDN

Większość była zatem obojętna wobec religii i nie stanowiła ta kwestia dla nich większego znaczenia, choć często wzbudzała zdenerwowanie nakładanymi z jej powodu dodatkowymi obowiązkami i nakazami.

Dlaczego jednak wszyscy brali udział w tej indoktrynacji, choć tak niewielu traktowało poważnie tą religię? Powodem byli rodzice. W gimnazjum raczej nikomu nie udałoby się przekonać, by nie posyłać go na katechezę. W moim przypadku szczególnie 'ciekawe' rzeczy działy się, kiedy zdecydowałem, że zrezygnuję z bierzmowania. Kiedy tylko się o tym dowiedziano od razu połowa rodziny zaangażowała się w próby przekonywania mnie do wzięcia w tym udziału. Były rozmowy, szantaże emocjonalne, zapewnienia, że 'potem będziesz mógł robić, co chcesz', itd. Ostatecznie przekonał mnie ojciec (choć, paradoksalnie, jest krytycznie nastawiony do religii i Kościoła), mówiąc, żebym 'wziął udział w tym teatrzyku, by ich uspokoić, skoro tak na tym zależy. Tobie korona nie spadnie, a potem nie będziesz już musiał nic z tym robić.' Zgodziłem się wtedy, zmęczony tygodniem ciągłego napięcia między mną, a częścią mojej rodziny.

Minęło już od tamtych chwil sporo czasu. Mam już od tego spokój, gdyż w liceum nie było problemów z rezygnacją z katechezy, jednak ciągle nie mogę się nadziwić, jak marnowano nam czas i 'zatruwano'.

Na koniec...

Mam znacznie młodszą od siebie siostrę. Chodzi obecnie do podstawówki. Potrafi wyrecytować cały dekalog, kilkanaście modlitw, przykazania kościelne, itp. Kiedy spytałem ją o to, ile jest 'pięć razy sześć' nie umiała odpowiedzieć. Katechez ma po prostu więcej, niż matematyki, a nad przygotowywaniem się do lekcji religii spędza znacznie więcej czasu, niż nad innymi przedmiotami, bo tyle się zadaje.

Tak więc kwestia religii w szkole i nastawienia do niej by wyglądała. Przynajmniej w moim przypadku. W pewnych momentach zapewne nieco zbyt emocjonalnie się wypowiadałem, ale, mam nadzieję, że w jakimś stopniu opisałem, jak to przebiegało.

>Od kilku tygodni próbuję się dowiedzieć, jakie są wzajemne relacje merytoryczne w nauczaniu
>biologii i religii w gimnazjum. Jest ciężko.
>Zatem jak tłumaczy się
>dzieciom na katechezie powstanie człowieka na Ziemi ?

Wspomnienia na pewno już mam nieco w tym temacie zwietrzałe, ale jedną rozmowę typu "Biblia kontra biologia" pamiętam, a miała ona miejsce na religii w piątej klasie (i była to jedyna, którą faktycznie można było określić mianem "rozmowy" podczas moich 9 lat uczęszczania na ten przedmiot). Program biologii w szkole podstawowej (6 klas, jako "eksperymentalny" rocznik mieliśmy jeszcze podział na osobną biologię, geografię itp, nie wiem, jak to wygląda teraz) nie obejmował w ogóle zagadnienia ewolucji, ale generalnie niemal każde z nas 12-latków miało świadomość, że człowiek i małpa mają więcej wspólnego, niż ziemia i żebro. Poruszyliśmy więc raz temat powstawania gatunków przy okazji omawiania z zakonnicą Księgi Rodzaju. Bez zbędnych uników zaczęła nam wyjaśniać, że opis zawarty w Biblii jest metaforycznym sposobem przedstawienia procesu stworzenia świata i wszystkich istot na Ziemi. Przestrzegała nas wręcz, żeby nie starać się brać dosłownie opisu mówiącego o stworzeniu wszystkiego przez Boga w 6 dni, a stworzenie Adama i zwierząt nie zaprzecza samemu procesowi ewolucji. Treść zawarta w Księdze rodzaju, jak i pozostałych księgach Starego Testamentu ma charakter uproszczony, żeby nie powiedzieć skrótowy, i koncentruje się na przekazaniu "rodzajowi ludzkiemu" podstawowych informacji, skąd wziął się na Ziemi (czyli że zostaliśmy stworzeni przez Boga) oraz jakie nauki (nakazy, zakazy, kary i hm, łaski) były udzielane ludzkości w wyniku kolejnych spotkań ze Stwórcą. Trudno było się z nią nie zgodzić gdy z lekkim uśmiechem dodała, że gdyby pierwsi piśmienni ludzie usłyszeli znane np. w dzisiejszym kształcie teorie traktujące o Wielkim Wybuchu, formowaniu się Ziemi i Układzie Słonecznym, ewolucji etc. i starali się je najpierw pojąć, a potem zapisać (w wersji też pozmienianej przez opowieści tych pokoleń jeszcze niepiśmiennych), to czytalibyśmy dzisiaj rzeczy jeszcze bardziej niestworzone, niż te na które sceptycy się teraz tak krzywią, czyli kreacjonizm... A w ten sposób wszystko, co najważniejsze zostało powiedziane, a reszta tkwi w rękach ludzkiej dociekliwości i możliwościach poznania.

Kontrast w stosunku do innych rozmów na podobne tematy... no spory, nie ukrywam, bo chociażby 2 na 3 nauczycieli biologii zagadynych o ewolucję i kreacjonizm ostrożnie wolało się zasłaniać komentarzem, że mamy doczynienia z "teorią ewolucji" i ta w przyszłości może się jeszcze pozmieniać albo zostać zastąpiona przez inną. Dopiero w liceum ucząca mnie pani prof. stawiała sprawę jasno: religia religią, a biologia biologią i mamy wiedzieć raz na zawsze, że szympans i człowiek, z pominięciem garstki genów, to prawie to samo zwierzę. Fakt, że w szkole była jedna cicha katechetka, zajmująca się skromną tylko grupką zapisanych na religię uczniów, na pewno stawiał ją w dość bezstresowej sytuacji i żarty zabarwione lekkim antyklerykalizmem lub ateizmem były u niej na porządku dziennym.

---

Powyższa wypowiedź została przemyślana. Intencją autorki nie było prowokowanie rozmówców o odmiennych poglądach.