Mam i ja! Osobiście uważam, że jest to teraz najpotężniejsze hasło reklamowe pomimo, że praktycznie nieużywane bezpośrednio. Na jego podstawie dzielę ludzi na trzy grupy:
a) tych, którzy dostają odruchu wymiotnego gdy je słyszą
b) tych, którzy gdy je słyszą dostają nerwicy z powodu niespełniania standardów w nim zawartych (jeszcze), a więc: "wszyscy mają mambę! nie-mam-ja" (nerwica)
c) tych, którzy słysząc je prostują plecy i czują wyższość nad tymi którzy jeszcze mamby nie mają, a chcieć by mieli.

Skąd wiem, że a) ≠ b) ?

Wiem to po sobie. Jeden przykład. Ja nie mam konta na facebook'u "wszyscy" mają. Nie czuję z tego powodu typowej zazdrosnej nerwicy z b). Przecież założenie konta nic nie kosztuje, mogę to zrobić w każdej chwili. Po prostu nie chce mi się zakładać konta, bo nie. Odruch wymiotny powoduje to, że ludzie w zasadzie nie zastanawiają się
nad podobnymi rzeczami. Wszyscy mają konto! Mam i ja! Ale czemu?

Fenomen mamby doskonale, wręcz podręcznikowo widać na dzieciach. Nie wiem czy muszę w ogóle o tym pisać? Jeśli dwoje z trójki dzieci ma lizaki to to trzecie na bank będzie wołać mamę żeby kupiła. Mnie interesuje dlaczego? Czy jest to kwestia wychowania (czynnik środowiskowy)? Czy może jakaś cecha instynktowna? Co w społeczeństwie powoduje to, że "wszyscy chcą mieć mambę"? Jakie są tego korzyści i wady?

Ogólnie kojarzy mi się to ze stadem owiec zaganianych przez pasterzy. W zasadzie to przeciętna owca w środku stada nie wie przed czym spier.... bo nawet nic nie widzi, ale wszyscy to i ja. Czy na tej podstawie można wnioskować, że w życie stadne jest wpisany czynnik mamby? Że bez tego stado nie mogłoby przetrwać?