W 1911 r. dwóch żydowskich złodziei i włamywaczy z Wilna, Saszka Lichtsohn oraz Aaron Wójcik, stworzyło organizację przestępczą, swoistą samopomoc dla kryminalistów, zwaną Bruderferajn. Z biegiem czasu rozrosła się ona w potężny gang, kontrolujący drobiazgowo całą żydowską przestępczość Wilna. Każdy członek Bruderferajn mógł liczyć na pomoc „bractwa” w razie jakichkolwiek problemów z wymiarem sprawiedliwości czy też innymi przestępcami. Gang posiadał kasę, do której każdy jego członek wpłacał określony procent od wartości łupy zdobytego po każdym „skoku”. W razie kłopotów z prawem danego kryminalisty – jego rodzina mogła spodziewać się zapomóg z kasy Bruderferajn. Istniał także odrębny fundusz na korumpowanie sędziów, policjantów i urzędników. W momencie wybuchu I wojny światowej Bruderferajn był już świetniej prosperującym gangiem, który nie tylko korumpował władzę i wspomagał swych kamratów w biedzie – ale także organizował porwania, wymuszenia, szantażach. Rozkwit gangu nastąpił w okresie Litwy Środkowej oraz z po przyłączeniu Wilna do Polski. Liczył wtedy około jednego tysiąca członków, obejmując praktycznie wszystkich żydowskich przestępców w mieście oraz częściowo innych. Dla usprawnienia nadzoru nad strukturą zorganizowano specjalną, profesjonalną kancelarię gangu, mieszczącą się w wydzielonych pomieszczeniach domu Lichtsohna. Znajdowały się w niej ewidencje kupców i przedsiębiorców wileńskich oraz bogatych mieszkańców Wilna, księgi rachunkowe, rejestry wykroczeń poszczególnych członków gangu, kasa pancerna z różnorakimi funduszami. Pierwsze skrzypce w Bruderferajn grał Saszka Lichtsohn, zwany prezesem, postać wzbudzająca strach tak wśród zwykłych mieszkańców miasta jak i gangsterów ze struktury. Saszka bowiem, jako prezes, stał na czele gangsterskiego trybunału, który zapewniał dyscyplinę wśród gangsterów oraz likwidował zdrajców. Mafiosi z Bruderferajn trudnili się głównie rozbojem, napadając na co bardziej majętnych mieszkańców Wilna oraz turystów. Zabójstwa zdarzały się rzadko ale do ciężkich pobić dochodziło bardzo często. W 1924 r. trybunał gangsterski wydał wyrok na złodzieja Elkę Gurewicza, który zaraz potem został zastrzelony. Gurewicz nie chciał się podporządkować Bruderferajn, co więcej odgrażał się, iż rozprawi się z jego kierownictwem. Jednakż kamraci Gurewicza postanowili wziąć odwet na mafii wileńskiej. Zrobili to poprzez lawinę szczegółowych donosów do policji wileńskiej – w których ujawnili całą strukturę, personalia i metody działania Bruderferajn oraz – co najistotniejsze – przedkładając policji szereg mocnych dowodów przeciwko naczalstwu gangu. Lichtsohn i Wójcik zostali aresztowani, szereg innych gangsterów również. Gang został rozbity na kilkanaście rywalizujących ze sobą odłamów. Gdy w latach 30 – tych dwaj hersztowie wyszli na wolność, postanowili odbudować swoje wpływy w Wilnie ale tym razem całkowicie na własną rękę i w ostrej wzajemnej rywalizacji, w której trup się ścielił gęsto. Z owej rywalizacji – jak to zwykle bywa – zwycięsko wyszła trzecia partia niejakiego Zeliga Lewinsona – który zapanował nad resztkami Bruderferajn i stał na ich czele do końca II RP. Jednakże gang ów był tylko cieniem potężnej organizacji z pierwszej połowy lat 20 – tych. Co ciekawe, ów relikt zdołał przetrwać okres okupacji sowieckiej w doskonałej kondycji i dopiero Niemcy ze swoją brutalną polityką wobec nacji żydowskiej unicestwili wileńskich gangsterów ostatecznie. Zelig Lewinson oraz zdecydowana większość podporządkowanych mu gangsterów, zostali rozstrzelani w Ponarach w 1941 r.

Tekst ów został oparty o informacje zawarte w książce „Życie przestępcze w przedwojennej Polsce. Grandesy, kasiarze, brylanty”, autorstwa Miniki Piątkowskiej.