Ciekawe czy planując walkę z dyskryminacją uwzględnią np. muzułmanów, czy też "islamofobia" ma pierwszeństwo przed "dyskryminowaniem ze względu na orientację"

Pomijając ten głupawy spór, zastanawiam się, czym się różni "dezaprobata" od "moralnej dezaprobaty". Aż strach pomyśleć czym jest "niemoralna dezaprobata" !

>Pomijając ten głupawy spór, zastanawiam się, czym się różni "dezaprobata" od "moralnej dezaprobaty". Aż strach pomyśleć czym jest "niemoralna dezaprobata" !
"Niemoralną dezaprobatą" wykażą się Ci którzy nie przyłączą się do "wystąpień społecznych" przeciwko LGBTI.

>Pomijając ten głupawy spór, zastanawiam się, czym się różni "dezaprobata" od "moralnej dezaprobaty". Aż strach pomyśleć czym jest "niemoralna dezaprobata" !

Dezaprobata może nie być moralna, tylko estetyczna, np. "papierosy śmierdzą". Dezaprobatą moralną jest zaś stwierdzenie "palenie tytoniu jest szkodliwe społecznie". Jednak jedno i drugie mówi tylko o przekonaniach mówiącego i samo w sobie nie może to być rozumiane jako dyskryminacja, DOPÓKI nie idzie w parze z tworzeniem praw i przepisów umniejszajacych prawa nikotynistów. Inna sprawa, że rozpowszechnianie takich poglądów może dyskryminację spowodować.

Ludzie zazwyczaj nie kierują się moralnością, tylko emocjami.

Gdy im mówię co wynika z ich poglądów, to jest wielkie oburzenie, np gdy ktoś moralnie potępia palenie papierosów, picie i ćpanie, a toleruje niedbanie o wagę. Nawet psychoterapeuci tutaj sobie przeczą, więc jest ciężko z edukacją ludzi w tym temacie. Ludzie wolą nie wiedzieć prawdy.

>Ludzie zazwyczaj nie kierują się moralnością, tylko emocjami.

Ja myślałem, że egoizmem. Jak można się kierować emocjami ? Przecież to żaden kierunek, bo emocje są różne.

>Ja myślałem, że egoizmem.

Nie da się nie kierować egoizmem, skoro i altruizm jest jego formą. Ja piszę o tym, że ludzie kierują się emocjami, a nie wartościami.

>Jak można się kierować emocjami ? Przecież to żaden kierunek, bo emocje są różne.

No to kierują się różnymi emocjami. Jak można? Ano tak, że układ limbiczny ma więcej do powiedzenia niż kora przedczołowa, a ludzie na ogół nie mają własnych przemyśleń na temat moralności, tylko "podłączają się" pod grupowe idee.

>No to kierują się różnymi emocjami. Jak można? Ano tak, że układ limbiczny ma więcej do powiedzenia niż kora przedczołowa, a ludzie na ogół nie mają własnych przemyśleń na temat moralności, tylko "podłączają się" pod grupowe idee.

Moim zdaniem ludzie ulegają emocjom. Nie kierują się nimi. Ludzie "podłączają się" do zbiorowej moralności ponieważ widzą w tym zysk dla siebie, czyli też kierują się egoizmem. Altruizm to rzadka cecha, człowiek kierujący się altruizmem nie jest przystosowany do przetrwania. Jeżeli ktoś kieruje się altruizmem przez całe życie, to jego szanse są marne. Dlatego kierujemy się egoizmem, a - w miarę możliwości - okazjonalnie przejawiamy altruizm.

>Moim zdaniem ludzie ulegają emocjom. Nie kierują się nimi.

Jak rozumiesz tą różnicę? Ja tak, że uleganie emocjom to:
- wiem, że zjedzenie ciastka jest złe
- jem ciastko bo jest dobre (smaczne) i mam na nie ochotę

Kierowanie się emocjami to:
- ciastka są dobre bo je lubię

I większość myśli tą 2 kategorią, żyjąc w świecie swoich racjonalizacji i wierzeń (emocji). Ludzie zasysają losowe kulturowe memy (lub grupowe, np ktoś jest kibolem to myśli jak inni kibole, ktoś głosuje na PiS to ma argumenty typowe dla pisiorów, ktoś jest katolem to powtarza te same katolickie bzdury) i utożsamiają się z nimi emocjonalnie, nie przetwarzają ich przez logiczne części umysłu, gdyż to wymaga poświęcenia czasu i koncentracji i jest procesem raczej bolesnym. "Wyjście z matrixa" rozwala emocje, które wydają się być sednem i motywacją do życia. Ja obserwując to tworzę sobie algorytmy do rozmowy z takimi ludźmi, a potem już tylko intuicyjnie korzystam z tych patternów. Do wysiłku zmuszają mnie tylko niestandardowe osoby, które rozmawiają na poziomie apersonalistycznych przyczyn i skutków (argumentują), a nie personalistycznych emocji.

>Ludzie "podłączają się" do zbiorowej moralności ponieważ widzą w tym zysk dla siebie, czyli też kierują się egoizmem.

Naciągana teoria. Ludzie się nad tym zbytnio nie zastanawiają, tylko są marionetkami w rękach emocji/wierzeń, które z kolei są mechanizmem ewolucyjnym. To tak jakby kot lub pies umiał mówić (miał rozwinięte struktury lingwistyczne) i wtedy wydawałoby mu się, że ma wolną wolę, decyduje o czymś, istnieje jako "ja" czyli ego. Byłaby to jednak nadal tylko konwersja podświadomych, intuicyjnych mechanizmów na strukturę lingwistyczną, która dąży do obiektywizacji stwierdzeń (a właściwie do intersubiektywności).

Przeciwieństwem jest myślenie na temat tego jak jest naprawdę. Np mam jakąś wartość, w którą wierzyłem i którą odczuwałem emocjonalnie, powiedzmy miłość. Zadaję sobie pytanie o to jaka jest obiektywna wartość miłości, czym ona jest - rozbieram ją na czynniki pierwsze jak program komputerowy, czyli najpierw odpala się mechanizm X, potem Y, potem coś tam itd. Zawsze podstawą takiego myślenia jest to, że nic nie wiadomo na 100%, a reszta to już kwestia tego ile udało nam się ustalić dzięki metodzie naukowej, obserwacjom, doświadczeniu.

>Altruizm to rzadka cecha, człowiek kierujący się altruizmem nie jest przystosowany do przetrwania. Jeżeli ktoś kieruje się altruizmem przez całe życie, to jego szanse są marne. Dlatego kierujemy się egoizmem, a - w miarę możliwości - okazjonalnie przejawiamy altruizm.

Czyli w pewnych momentach się nim kierujemy i to jest też egoizm pozwalający przetrwać, bo dzięki temu zyskujemy altruizm innych, dobrą opinię altruisty, a prymitywy dodatkowo zyskują poczucie przyjemności wynikające z personalistycznych urojeń na temat własnej lepszości. Są to jednak emocje, a te sterują ludźmi. Nie można więc powiedzieć, że człowiek kieruje się emocjami, tylko raczej emocje kierują człowiekiem przez większość jego życia. Tylko czasem podejmuje się decyzje racjonalne, logiczne, ale te także nie zawsze istnieją. Ja np nie dostałem od losu takiego przywileju i decyzje logiczne to tylko kontra dla głupich emocji, ale ja właściwie jestem niestandardowym przypadkiem.

>dezaprobata w stosunku do grup LGBT [...] nie będzie już traktowane jako rodzaj dyskryminacji?
Dokładniej mówiąc to chodziło tam nie o osoby LGBT, lecz o same akty homoseksualne, oni piszą "Nie można natomiast przedstawiać moralnej dezaprobaty aktów homoseksualnych czy uzasadniających je opinii i wystąpień społecznych jako dyskryminacji czy fobii".

I formalnie jest to krok w stronę wolności słowa, pytanie czemu taki skromniutki. Przecież wolnościowe prawo do wyrażania dezaprobaty powinno dotyczyć działań wszelkich grup, a więc także "aktów politycznych" grup rządzących czy "aktów religijnych" grup wierzących.

---

Odejdę z forum gdy moje saldo punktowe dojdzie do 30 tysięcy.

Mechanizm jest prosty: ludzie czują się gorsi z jakiegoś powodu i wydaje im się, że należy im się równe traktowanie. Ich czyny są krytykowane, ale ci nazywają to dyskryminacją, więc nie da się konstruktywnie skrytykować tak żeby być zrozumianym. Mechanizm ten występuje u zdecydowanej większości ludzi. Krytyka rodzi bunt i uruchamia emocje powiązane z "ja". W tym momencie ludzie maja w zwyczaju gadać takie bzdury, że dostaję od tego odruchu wymiotnego. Przymiotniki odwołujące się do arbitralnych stwierdzeń na temat tego kto krytykuje, np "jesteś psychiczny, głupi itd", albo "tak mówi osoba nienormalna". Oczywiście ciężko domagać się wyjaśnienia dlaczego ktoś tak twierdzi, tak jakby to było oczywiste. Często występują projekcje, czyli ktoś czuje się gorszy i zarzuca mi, że się wywyższam (tak robią najbardziej żałosne prymitywy), albo zamiast obalić moje twierdzenie, rzuca hasełko "wyrażam się do ludzi inteligentnych", bądź też "tak, ty to zawsze masz rację". To mimikra - debile podpatrzyły sobie co mówią osoby mające faktycznie rację, ale pominęli najważniejszy punkt - posiadanie racji i argumentów.

Środowiska LGBT kojarzą się z kompromitującymi się co chwilę krzykaczami, którzy są przekonani, że są gorsi, więc domagają się równości, tolerancji itd. Mają postawę "należy mi się!". Inni mają ich akceptować bo tak. Nie wiedzą jednak, że na szacunek trzeba sobie zasłużyć i nie ma z tym nic wspólnego czy ktoś jest homo, czy lubi pić wodę z akwarium, albo mieszać bigos kolanem.

Ludzie domagający się tolerancji budzą moje obrzydzenie tylko z tego powodu, że się tego domagają. Gdy jestem gdzieś niechciany, a tym bardziej z błahego powodu, to nie domagam się akceptacji w tej grupie. Moralne karły zjedzą nawet kupę jeśli to będzie modne, dla poczucia akceptacji i dowartościowania swojego ego.

Niestety ludzie zamiast myśleć zazwyczaj kierują się instynktami stadnymi. "Pedałom" można cisnąć i łatwo się dzięki nim dowartościować.

>ktoś czuje się gorszy i zarzuca mi, że się wywyższam (tak robią najbardziej żałosne prymitywy)
A Ty od żałosnych prymitywów czujesz się gorszy, że się tak wywyższasz?

---

Odejdę z forum gdy moje saldo punktowe dojdzie do 30 tysięcy.

Żałosne prymitywy myślą tymi kategoriami "jestem lepszy/gorszy". Po pierwsze "jestem" odnosi się tu do personalizmu, a ja jestem apersonalistą, więc o "sobie" mówię jako o procesie, a nie o osobie. Nie istnieje żaden obiekt, który byłby tym procesem, więc nie ma czego porównywać jako całości. Mogę natomiast wyabstrahować różne cechy i je oceniać w celach praktycznych. Po drugie "lepszy/gorszy" to zazwyczaj u ludzi kategorie emocjonalne powiązane z aksjomatami, których nie uznaję. Nie patrzę przez pryzmat społecznych memów, bo one same w sobie są dla mnie zarazą.

Twoje gry słowne czasem się nie sprawdzają

Z kolei dzięki temu, że odczuwam zupełnie inaczej niż większość, ale pamiętam jak odczuwałem gdy byłem "normalny" (czyli niedojrzały), mam teraz jak na dłoni argumentację plebsu. Początkowo irytowało mnie uciekanie od meritum w kierunku personalizmu i emocjonalnej sraczki, a dziś bawię się procesem, a bydło traktuję jak niepełnosprawne umysłowo boty, dzięki czemu w takich momentach ich głupota nie ma negatywnego wpływu na mój nastrój.

www.racjonalista.pl/forum.php/s,725978#w726034

Osoba musi być innym opisem ciągów przyczynowo skutkowych, a konkretniej filtrem postrzegania rzeczywistości przez pryzmat społeczny, co ma swoje wyjaśnienie ewolucyjne. Jest to jednak emocjonalne, nielogiczne stanowisko, z którego wynika obecnie zdecydowanie więcej zła niż dobra.

Poza tym gdy mam do czynienia z prymitywem, to poczucie się od niego lepszym byłby tym samym co poczucie się lepszym od żula śpiącego w rowie, bo mniej piję. Bez sensu i kompletnie żałosne jest porównywanie się z takimi osobnikami.

>o "sobie" mówię jako o procesie, a nie o osobie
OK, w takim razie czy jako "proces olson" czujesz się lepszy od wzmiankowanych prymitywów?

>Twoje gry słowne czasem się nie sprawdzają
Moje gry? Odpuść personalizm i mów o mnie jako o procesie.

---

Odejdę z forum gdy moje saldo punktowe dojdzie do 30 tysięcy.

>>o "sobie" mówię jako o procesie, a nie o osobieOK, w takim razie czy jako "proces olson" czujesz się lepszy od wzmiankowanych prymitywów?

Nie.

>>Twoje gry słowne czasem się nie sprawdzają
>Moje gry? Odpuść personalizm i mów o mnie jako o procesie.

W tym wypadku wolę używać skrótów myślowych. Taka ich rola i to nic złego, dopóki ktoś nie rozumie tego dosłownie, bo wtedy właśnie w grę wkracza personalizm i prymitywne emocje.

>>czujesz się lepszy od wzmiankowanych prymitywów?
>Nie.
W takim razie nie ma powodu by Cię nie określać tak, jak Ty określasz ich. Jeśli Cię nazwą np. prymitywem, nie bulwersuj się.

---

Odejdę z forum gdy moje saldo punktowe dojdzie do 30 tysięcy.

Zapytałaś czy czuję się lepszy, a ja odparłem, że nie. Bo nie czuję. Nie wiem też co miałoby znaczyć "lepszy". Jak pisałem, nie porównuję całokształtu własnego procesu do innych procesów, tylko poszczególne cechy między sobą.

Piętnuję trzy rzeczy: personalizm, zakłamanie i głupotę. Nie bulwersuję się gdy ktoś bredzi, ale lubię wtedy to wytykać i odpowiednio komentować. Od adwersarza żądam argumentów, co widziałaś dobrze na przykładzie dyskusji z AB. I gdyby nie jego brak treści, to nie czepiałbym się nawet tego narcyzmu.

Zakałapućkałaś się w nielogiczności personalizmu

Swoją drogą ciekawe jest to, że np gdy napiszę "irytują mnie idioci" to bardziej to wiem niż czuję, ale rozmówca odbiera taką wypowiedź jako emocjonalną i sam nabiera dziwnych emocji, jakby czuł się dotknięty i utożsamiony z "idiotami".

>Zapytałaś czy czuję się lepszy, a ja odparłem, że nie.
I właśnie do tej Twojej deklaracji tutaj się odniosłam.

---

Odejdę z forum gdy moje saldo punktowe dojdzie do 30 tysięcy.

A ja się do tego odniosłem tutaj: www.racjonalista.pl/forum.php/s,726167#w726318

Twój wpis był błędem. Ani się nie bulwersuję, ani bez argumentów nie mają prawa tak stwierdzić. Prymitywem (w porównaniu do nich) tym bardziej nie jestem, za to można sformułować inne zarzuty, ale to też kiepsko bo sam o tym piszę, więc stwierdzenie faktu przez kogoś mnie nie obraża.

>Twój wpis był błędem. Ani się nie bulwersuję...
Jakim błędem? Nie pisałam, że się bulwersujesz.

---

Odejdę z forum gdy moje saldo punktowe dojdzie do 30 tysięcy.

Takim, że ta wstawka była ni z gruchy, ni z pietruchy, a tamten post był niemerytoryczny

>ta wstawka była ni z gruchy, ni z pietruchy, a tamten post był niemerytoryczny
Tymczasem "proces olson" z ową wstawką postanowił się zmierzyć i za Twoimi plecami na post odpowiedział.

---

Odejdę z forum gdy moje saldo punktowe dojdzie do 30 tysięcy.

Za czyimi, skoro wg skrótu językowego proces olson to "ja"?

No odpowiedział i sprostował.

>Za czyimi, skoro wg skrótu językowego proces olson to "ja"?
Ty? Jaki Ty, skoro o "sobie" mówisz jako o procesie, a nie o osobie?

---

Odejdę z forum gdy moje saldo punktowe dojdzie do 30 tysięcy.

Myślałem, że akurat Ty rozumiesz takie rzeczy i nie trzeba będzie tłumaczyć.

Ten proces, o którym mówię to wg społecznego kodu w domyśle "ja". No bo co opisuje słowo "ja"? To skrót, wyobrażenie całości człowieka. Czasem chodzi o osobowość, czasem o wyobrażone "centrum świadomości", choć faktycznie coś takiego nie istnieje, bo doświadczenia nie da się przekonwertować na słowa.

Zadaj sobie pytanie "kim jestem?". Przyjdą Ci do głowy cechy. Mówisz "mam te cechy", czyli nie mogą one być Tobą. Wiele osób wyobraża sobie "ja" jako duszę. Przypisują jej wolną wolę, ignorując czynniki, które ją kształtują. Przez to są bezrefleksyjnymi marionetkami sterowanymi przez ego, czyli wyimaginowany obraz siebie, który porównuje się z innymi ludźmi. Jest to połączone z emocjami, które działają jak narkotyki i budują wokół siebie racjonalizacje imitujące prawdę. Tak właśnie powstaje wiara, a człowiek oddala się od prawdy i staje się coraz bardziej zakłamany. Ja z tym walczę, co nie oznacza, że mam nie używać utartych metafor jak "ja" gdy opisuję coś związanego ze mną.

Tu tkwi sedno mojej prostej filozofii. Język i myśli to modele, które nie pasują do faktów. Nasze przekonania to taka siatka myśli i mechanizmów. Postrzega ona świat przez swój pryzmat. Tak samo postrzega "siebie" czyli organizm wytwarzający świadomość. Ty doświadczasz interfejsu podsumowującego doświadczenie w zrozumiały model, który odwołuje się do Twojego zrozumienia, czyli innych przekonań i modeli.

Moje postrzeganie świata wynika z refleksji: istnieje ewolucja na poziomie fizycznym, chemicznym, biologicznym. Ja jestem jedną z konfiguracji - żywym organizmem, zwierzęciem. Kierują mną procesy, które mnie stworzyły i które mnie zmieniły. Nie znam siebie, tylko swoje wyobrażenie o sobie. Nie znam swoich emocji tylko swoje interpretacje na ich temat. Nie znam świata, tylko swoje memy, przez które go doświadczam. Poprzez nie doświadczam też siebie. "Ja" które doświadcza siebie to nie żadne rozdwojenie tylko abstrakcyjne myślenie. "Ja" to tylko taka fikcja jak 1 cm.

Ludzie często nie są w stanie zaakceptować tego, że świat idzie do przodu jak wskazówki zegara i żaden pojedynczy człowiek nie podejmuje tak naprawdę żadnej autonomicznej decyzji, tylko jesteśmy marionetkami świata, który jest procesem tworzącym nas.

Istnieje za to obserwator, który doświadcza posiadania takich cech, oddziaływania takich przyczyn i skutków, doświadczania bólu, emocji, przyjemności, poczucia dokonywania wyboru. Każdy doświadcza innej treści, ale wszyscy w środku jesteśmy w jakimś sensie podobni. W takim, że prawdziwe ja, a nie maska, to przestrzeń świadomości, a nie jej treści, które pojawiają się i znikają, są całkowicie zmienne.

I jako obserwator każdy z nas jest faktycznie równy. Ludzie jednak żyją zazwyczaj jako obserwator + domyślnie włączony tryb utożsamiania się z postacią na ekranie świadomości. Sterują nimi wtedy domyślne emocje, którymi z zewnątrz łatwo manipulować, jakby wpisując do tych emocji kod. Porównują się z innymi, przypisują sobie siły sprawcze patrząc wybiórczo na przeszłość i przyszłość. Niewygodne rzeczy wypierają, oszukują się pozytywnie brzmiącymi sloganami.

Wymyślona postać jest po to żeby ludzie tracili kontakt z własnym wnętrzem i szukali odtrutki u sprzedawców namiastki szczęścia, która działa jak narkotyk.

Ciężko mi kogoś krzywdzić bo w każdym widzę "obserwatora". Nikt nie jest więc winien za swoje czyny, a źli lub głupi ludzie są ofiarami. Naturalnie nawet chciałbym im pomagać. Wolałbym żeby wszyscy byli szczęśliwi i przynajmniej się szanowali.

Automatycznie zniknęłyby walki światopoglądowe, śmianie się z innych, czyli także większość komedii. Gdyby nie było problemów i cierpienia to nie byłoby nawet innych scenariuszy. Każda kobieta uchodziłaby za piękną, więc nie byłoby piękna, każdy byłby dobrym człowiekiem (obywatelem) więc nie byłoby dobra, a wszyscy byliby bogaci, więc nie istniałoby bogactwo. Gdy nie ma żadnych wartości to główną musiałaby być praca/partia/wymyślona miłość/wymyślona wartość życia samego w sobie? Mniejsza z tym.

Widzę "obserwatora", ale widzę także osobowości, motywy, moralność wyjątkowych mend, debili, albo zakłamanych ofiar. Patrzę na zwierzęta, które konkurują w procesie ewolucji, posługują się algorytmami społecznymi, komunikacyjnymi, emocjonalnymi, myślowymi, a także artystycznymi (powtarzające się motywy w filmach, piosenkach, książkach). Skupiając się na powłoce ze wszystkiego tworzy się towar, za który się czymś płaci, a nagrodą jest poczucie się lepiej, czyli stan emocjonalny, czyli neuroprzekaźniki.

I gdzie jest "ja" gdy czegoś chcę? Jeśli czegoś chcę i to robię, uważam to za dobre, to wtedy wszystko brzmi spójnie i ok. Co jednak jeśli czegoś chcę, ale wiem, że to złe? Nie ma dwóch "ja" gdzie jeden chce, a drugi nie chce, tylko jest proces, który zawiera takie sprzeczności.

>Ten proces, o którym mówię to wg społecznego kodu w domyśle "ja". [...] Nie ma dwóch "ja" gdzie jeden chce, a drugi nie chce, tylko jest proces, który zawiera takie sprzeczności.
Czyli sprzeczności są w Tobie... Tak i nie?

---

Odejdę z forum gdy moje saldo punktowe dojdzie do 30 tysięcy.

Roboczo tak, bo konkretnie to sprzeczności są w moim mózgu, a realnie żaden "ja" nie istnieje

>sprzeczności są w moim mózgu
Tak właśnie sądziłam.

---

Odejdę z forum gdy moje saldo punktowe dojdzie do 30 tysięcy.

W każdym są. Jedynie psychopaci ich nie mają.

>Jedynie psychopaci ich nie mają.
Wykryłeś to sprzecznym mózgiem?

---

Odejdę z forum gdy moje saldo punktowe dojdzie do 30 tysięcy.

Zadajesz coraz głupsze pytania, jakbyś nie zrozumiała tego co przed chwilą napisałem.

Psychopaci nie mają konfliktów wewnętrznych, co jest jednym ze składników psychopatii.

>Zadajesz coraz głupsze pytania
A jak Twój sprzeczny mózg odróżnia głupotę od niegłupoty?

---

Odejdę z forum gdy moje saldo punktowe dojdzie do 30 tysięcy.

Nie rozumiem pytania. Co ma "sprzeczny mózg" wspólnego z odróżnianiem głupoty od nie głupoty?

>Co ma "sprzeczny mózg" wspólnego z odróżnianiem głupoty od nie głupoty?
Olsona.

---

Odejdę z forum gdy moje saldo punktowe dojdzie do 30 tysięcy.

Znów bez sensu. Zakałapućkałaś się

>Znów bez sensu.
Tak Ci się wydaje, bo masz sprzeczny mózg.

---

Odejdę z forum gdy moje saldo punktowe dojdzie do 30 tysięcy.

Czyli Ty masz psychopatyczny?

>Czyli Ty masz psychopatyczny?
Wg Twojego sprzecznego.

---

Odejdę z forum gdy moje saldo punktowe dojdzie do 30 tysięcy.

Nie. Inaczej logicznie się nie da. Układ limbiczny vs kora przedczołowa - sprzeczności. U psychopatów to działa inaczej, ale i tak nie na tyle żeby w ogóle nie istniały żadne sprzeczności.

>Nie.
To czyim się posługujesz?

---

Odejdę z forum gdy moje saldo punktowe dojdzie do 30 tysięcy.

A czemu swoim sprzecznym mózgiem mnie o to pytasz?

>Ludzie domagający się tolerancji budzą moje obrzydzenie tylko z tego powodu, że się tego domagają. Gdy jestem gdzieś niechciany, a tym bardziej z błahego powodu, to nie domagam się akceptacji w tej grupie.

Budzą twoje obrzydzenie bo domagają się akceptacji w społeczeństwie? Brak prawa do dziedziczenie po osobie, którą się kochało, z którą wspólnie spędziło się kawał życia, z która dzieliło się i wspólnie zarządzało pieniędzmi to coś o co nie powinno się walczyć? Brak możliwości dowiedzenia się jaki jest stan zdrowia osoby, z którą mieszkasz i kochasz np. po wypadku, też? To nie są prawa, o które walczyłby każdy z nas gdyby je nam zabrano? Osoba homoseksualna ma nie mieć tych praw bo co? Bo woli w domu uprawiać seks z mężczyzną, a nie kobietą?
>to nie domagam się akceptacji w tej grupie
Jasne, jeżeli nie akceptuje cię grupka kolegów to się nie narzucasz jak idiota tylko ją zmieniasz ale tu jest mowa o SPOŁECZEŃSTWIE. Zmieniłbyś tę "grupę" poprzez przeprowadzkę do innego kraju, czy co?

>Budzą twoje obrzydzenie bo domagają się akceptacji w społeczeństwie?

Dokładnie tak.

>Brak prawa do dziedziczenie po osobie, którą się kochało, z którą wspólnie spędziło się kawał życia, z która dzieliło się i wspólnie zarządzało pieniędzmi to coś o co nie powinno się walczyć? Brak możliwości dowiedzenia się jaki jest stan zdrowia osoby, z którą mieszkasz i kochasz np. po wypadku, też? To nie są prawa, o które walczyłby każdy z nas gdyby je nam zabrano?

Odgraniczmy te sprawy. Powiedzmy sobie jasno: gdyby homoseksualiści naprawdę chcieli tych praw, to by O NIE walczyli zamiast domagać się tolerancji. I faktycznie prawo powinno być pod tym względem zmienione, ale nie dla żadnej grupy społecznej jak np środowiska lgbt, tylko dla ogółu.

>Osoba homoseksualna ma nie mieć tych praw bo co? Bo woli w domu uprawiać seks z mężczyzną, a nie kobietą?

A od kiedy osoby homoseksualne to tylko geje? A co z lesbijkami?

Obecnie nie ma tych praw bo jest ono zarezerwowane dla małżeństw, czyli prawnych związków kobiety z mężczyzną. Chodzi pewnie o dzieci.

>>to nie domagam się akceptacji w tej grupie
>Jasne, jeżeli nie akceptuje cię grupka kolegów to się nie narzucasz jak idiota tylko ją zmieniasz ale tu jest mowa o SPOŁECZEŃSTWIE. Zmieniłbyś tę "grupę" poprzez przeprowadzkę do innego kraju, czy co?

Jakim to znowu "społeczeństwie"? Kto broni homoseksualistom zadawać się z tolerancyjnymi grupami ludzi?

Może Tobie chodzi o walkę z dyskryminacją np w pracy, szkole, ale to wtedy dotyczy większej ilości grup i lgbt nie byliby wtedy na świeczniku.

Tak naprawdę to mowa o środowiskach atencyjnych i zagubionych ludzi, którzy czują się gorsi i domagają się równego traktowania. Chodzi o ego, nic więcej.

>Dokładnie tak.

Czarnoskórzy walczący dawniej o swoje prawa też budzą Twoje obrzydzenie?

>Odgraniczmy te sprawy. Powiedzmy sobie jasno: gdyby homoseksualiści naprawdę chcieli tych praw, to by O NIE walczyli zamiast domagać się tolerancji.

Jak to nie walczą? Organizują protesty, petycje i projekty ustaw dla hobby?

>I faktycznie prawo powinno być pod tym względem zmienione, ale nie dla żadnej grupy społecznej jak np środowiska lgbt, tylko dla ogółu.

"Ogół" ma te prawa od dawna więc nie ma czego tutaj zmieniać, natomiast np. środowiska lgbt już tych praw nie mają

>Obecnie nie ma tych praw bo jest ono zarezerwowane dla małżeństw, czyli prawnych związków kobiety z mężczyzną. Chodzi pewnie o dzieci.

A co do tego mają dzieci? Chodzi Ci może o różne przywileje np. wsparcie finansowe wynikające z tego, że w związku heteroseksualnym mogą takie dzieci się narodzić, więc to oczywiste, że związki homoseksualne takowych mieć nie powinny. Natomiast prawa, które wcześniej wymieniłem, nie mając nic wspólnego z ewentualnym potomstwem.

>Tak naprawdę to mowa o środowiskach atencyjnych i zagubionych ludzi, którzy czują się gorsi i domagają się równego traktowania. Chodzi o ego, nic więcej.

Trzeba rozróżniać gejów i lesbijki nie epatujących swoje seksualnością od pedałów biegających po ulicach z różowymi kutasami. Ci drudzy to rzeczywiści środowiska atencyjne i zagubione, natomiast ja mówię o tych pierwszych.

>Czarnoskórzy walczący dawniej o swoje prawa też budzą Twoje obrzydzenie?

Jak możesz to porównywać? Jakich to praw nie mają geje?

>Jak to nie walczą? Organizują protesty, petycje i projekty ustaw dla hobby?

Motywem przewodnim tego jest "tolerancja" dla lgbt, a nie same wspomniane postulaty z osobna jako główny punkt programu. I na paradach latają głupki poprzebierane w prowokacyjne i obrzydliwe stroje.

>"Ogół" ma te prawa od dawna więc nie ma czego tutaj zmieniać, natomiast np. środowiska lgbt już tych praw nie mają

Jakie prawa ma od dawna? Tylko w małżeństwie, a to z definicji nie dotyczy lgbt. To tak jakbyś chciał zorganizować zawody sumo dla anorektyków.

>A co do tego mają dzieci? Chodzi Ci może o różne przywileje np. wsparcie finansowe wynikające z tego, że w związku heteroseksualnym mogą takie dzieci się narodzić, więc to oczywiste, że związki homoseksualne takowych mieć nie powinny. Natomiast prawa, które wcześniej wymieniłem, nie mając nic wspólnego z ewentualnym potomstwem.

Ani z małżeństwem. A dzieci mają wiele wspólnego właśnie z nim.

>>Tak naprawdę to mowa o środowiskach atencyjnych i zagubionych ludzi, którzy czują się gorsi i domagają się równego traktowania. Chodzi o ego, nic więcej.
>Trzeba rozróżniać gejów i lesbijki nie epatujących swoje seksualnością od pedałów biegających po ulicach z różowymi kutasami. Ci drudzy to rzeczywiści środowiska atencyjne i zagubione, natomiast ja mówię o tych pierwszych.

No to ci pierwsi raczej odcinają się od środowisk lgbt, które walczą o "tolerancję".

>Jak możesz to porównywać? Jakich to praw nie mają geje?
Na przykład tych, które wymieniłem wcześniej
>>Brak prawa do dziedziczenie po osobie, którą się kochało, z którą wspólnie spędziło się kawał życia, z która dzieliło się i wspólnie zarządzało pieniędzmi to coś o co nie powinno się walczyć? Brak możliwości dowiedzenia się jaki jest stan zdrowia osoby, z którą mieszkasz i kochasz np. po wypadku, też?

>Jakie prawa ma od dawna? Tylko w małżeństwie, a to z definicji nie dotyczy lgbt.

W sformalizowanym ZWIĄZKU nazwanym małżeństwem. Osoba homoseksualna nie może zawrzeć żadnego ZWIĄZKU.

>To tak jakbyś chciał zorganizować zawody sumo dla anorektyków.

Definicje się zmieniają, kiedyś "kutas" znaczyło ozdobę z wełny w kształcie pędzla.

>>Jak możesz to porównywać? Jakich to praw nie mają geje?
>Na przykład tych, które wymieniłem wcześniej

Wymieniłeś prawo do dziedziczenia. Geje nie mogą dziedziczyć? Jeśli nie to na pewno nie jako geje, tylko jako ludzie niebędący w związkach małżeńskich. Gdzie odpowiedni protest przeciwko prawu, które umożliwia dziedziczenie tylko w obrębie związków małżeńskich? Podobnie z informacjami w szpitalu.

>>Jakie prawa ma od dawna? Tylko w małżeństwie, a to z definicji nie dotyczy lgbt.
>W sformalizowanym ZWIĄZKU nazwanym małżeństwem. Osoba homoseksualna nie może zawrzeć żadnego ZWIĄZKU.

Może, ale nie będzie to małżeństwo. A po co formalizować związek, z którego nie będzie dzieci?

>>To tak jakbyś chciał zorganizować zawody sumo dla anorektyków.
>Definicje się zmieniają, kiedyś "kutas" znaczyło ozdobę z wełny w kształcie pędzla.

Ale te się akurat nie zmieniły i nie mają powodu zmienić.

>>W sformalizowanym ZWIĄZKU nazwanym małżeństwem. Osoba homoseksualna nie może zawrzeć żadnego ZWIĄZKU.
>Może, ale nie będzie to małżeństwo. A po co formalizować związek, z którego nie będzie dzieci?

Czy to oznacza, że dwoje ludzi np w wieku poreprodukcyjnym także nie powinno brać ślubu?

>Czy to oznacza, że dwoje ludzi np w wieku poreprodukcyjnym także nie powinno brać ślubu?

A kto powiedział, że nie powinno? Nie ma to sensu, ale jak chcą to mogą wziąć ślub, podobnie jak mogą przez jeden dzień pisać gorszą ręką, albo iść tylko chodnikiem po prawej stronie.

>>Czy to oznacza, że dwoje ludzi np w wieku poreprodukcyjnym także nie powinno brać ślubu?
>A kto powiedział, że nie powinno? Nie ma to sensu, ale jak chcą to mogą wziąć ślub, podobnie jak mogą przez jeden dzień pisać gorszą ręką, albo iść tylko chodnikiem po prawej stronie.

Można mieć dzieci w małżeństwie i poza nim, można żyć bez dzieci bez ślubu i po ślubie i w każdym przypadku ma to sens jeśli dwoje (dwie, dwóch) tego pragnie.

Nie jest jedynym sensem małżeństwa generowanie potomstwa