Badania nad stereotypami ról płciowych i ich wpływem nad kształtowanie się tożsamości płciowej mają w naukach społecznych na Zachodzie dość długie tradycje, sięgające pierwszych dekad dwudziestego wieku. Współcześnie najwięcej kontrowersji wzbudzają na tym polu teorie najbardziej skrajne. Na jednym biegunie znajdują się poglądy, że za kształtowanie tożsamości płciowej odpowiadają niemal wyłącznie czynniki biologiczne, a na przeciwległym - że czynniki czysto kulturowe.

   W Polsce najgorszą opinią, zwłaszcza w środowiskach konserwatywnych i religianckich, cieszą się chyba takie teorie ról płciowych, które w rozwoju tożsamości płciowej największe znaczenie, jeżeli nie jedyne, przypisują czynnikom kulturowym. Pozwalają one bowiem utrzymywać, że to, co w danym miejscu i czasie może być uważane za męskie czy kobiece, jest po prostu względne. Ma się rozumieć, bardzo nie podoba się to wyznawcom przekonania, że męskie i żeńskie role płciowe są jednak zgoła odmienne, ściśle określone, bezwzględne rozgraniczone i założone z góry (dosłownie i w przenośni).

   Niejako na przeciwnym krańcu znajdują się teorie, które nie zaprzeczając roli czynników kulturowych, zwracają uwagę, że między kobietami i mężczyznami da się zauważyć niemałe różnice na poziomie anatomii i fizjologii. Bezpośrednio i pośrednio (to jest - przy udziale czynników społecznych i psychologicznych) może to skutkować występowaniem w zachowaniu mężczyzn i kobiet mniejszych czy większych różnic, które są do pewnego stopnia zdeterminowane biologicznie.

   Takie czysto biologistyczne stanowisko z kolei bardzo nie podoba się zwolennikom teorii kulturowych. Konserwatywni religianci być może byliby w stanie je zaakceptować, ale pod warunkiem zastąpienia nader niewygodnego terminu 'ewolucja' pojęciem 'inteligentnego projektu'. Dla nastawionego scjentystycznie biologisty jest to oczywiście nie do przyjęcia.

   Ciekawe jak ten wielogłos wybrzmiałby w kwestii różnic w preferencji gatunków miodu, jakie występują między kobietami i mężczyznami w Polsce? Okazuje się bowiem, że przy wyborze gatunku miodu płeć ma znaczenie. I to istotne. Statystycznie istotne.

   Zacznijmy od tego, że Polki spożywają miód istotnie częściej niż Polacy. Kobiety częściej niż mężczyźni jedzą miód codziennie lub prawie codziennie. Wśród mężczyzn stosunkowo więcej jest takich, którzy spożywają miód kilka razy w miesiącu lub rzadziej. Prawdopodobnie wynika to stąd, że kobiety częściej niż mężczyźni traktują spożywanie miodu jako element zdrowego odżywiania się, przynajmniej we własnym mniemaniu i w świetle posiadanej wiedzy na ten temat.

   Do miodów najchętniej spożywanych w Polsce należą miody wielokwiatowe i lipowe. Są one istotnie częściej wskazywane jako ulubione przez kobiety niż przez mężczyzn. Szczególnie do smaku przypada kobietom również miód akacjowy. Na tej podstawie można powiedzieć, że Polki upodobały sobie miody jasne, stosunkowo łagodne w smaku i zapachu, o ładnej barwie, umiarkowanie słodkie, czasami lekko mdłe. Ciemne miody spadziowe i gryczane, ostre i aromatyczne, częściej wybierane są przez Polaków. Co chyba nie dziwi, przy zakupie miodu kobiety znacznie większą wagę niż mężczyźni przywiązują do estetyki opakowania.

   W dodatku, płeć wpływa na sposób używania miodu. Mężczyźni częściej niż kobiety używają miodu do smarowania pieczywa lub zjadają miód łyżką prosto ze słoika, zaś kobiety częściej używają miodu jako słodziwa do napojów, dań śniadaniowych, wypieków i deserów. Ponadto, mężczyźni częściej niż kobiety eksperymentują z dodawaniem miodu do trunków, a kobiety - z używaniem miodu do celów kosmetycznych, głównie do pielęgnacji skóry i włosów.

   Upadek w jesieni życia nie pozostaje bez wpływu na preferencje gatunków miodu i sposób jego używania. Z wiekiem Polki i Polacy, niezależnie od płci, coraz chętniej sięgają po miody tańsze, takie jak miód rzepakowy, który spożywają bardzo oszczędnie - rozpuszczając po łyżeczce w szklance przegotowanej wody lub ciepłego mleka. Najbiedniejsi i najsłabiej wykształceni mieszkańcy kraju wykorzystują miód nawet leczniczo, na przykład do przemywania i okładania ran i obrzęków, zamiast farmaceutyków.

   Może ktoś ma pomysł, jak to wszystko wytłumaczyć?

Referencje: Kowalczuk, I., Jeżewska-Zychowicz, M., Trafiałek, J. (2017). Conditions of honey consumption in selected regions of Poland. Acta Sci. Pol. Technol. Aliment., 16(1), 101-112. dx.doi.org/10.17306/J.AFS.2017.0446