Jedno zastrzeżenie na początek, albo może dwa. Określenie 'lewica - prawica' wydaje mi się dziś mocno zdezaktualizowane. Ale że ogólnie każdy się orientuję z czym to się je, to pozostańmy przy nim. Zastrzeżenie nr 2: staram się słuchać (do pewnej granicy wytrzymałości) wielu stron, bo tu nie ma już jednoznacznego podziału prawa-lewa strona. Podziały są wszędzie.

PiS i PO, jako typowe partie władzy, lawirują między lepiej lub gorzej odczytywanymi nastrojami społeczeństwa, kreując się tradycyjnie na rozwiązania 'mniejszego zła'. Ruchy rzeczywiście lewicowe/prawicowe, zniechęcają do siebie często na starcie, forsując idee niemożliwe do przyjęcia dla większości.
Czy tylko 'środek' może liczyć na sukces? Czy może to tylko walka stronnictwa niemieckiego z amerykańsko-żydowskim, przy słabnących raczej wpływach stronnictwa rosyjskiego?
PiS prowadzi żenująco pokorną politykę wobec Usraela, PO tradycyjnie pro-niemieckie nie zmieniło obroży. Jest ktoś kto to może przełamać, bez wsparcia płynącego z właściwych ośrodków władzy? Czy może jesteśmy skazani na obijanie się od tych czy innych przepisów o aborcji i innych drugorzędnych spraw, które mają zastępczo nas zajmować i emocjonować, na rachunek przyszłych wyborów.

Powstanie Warszawskie pokazało, że nie mieliśmy i pewnie nie mamy pewnych sojuszników (nasza wina?). Słodko-kwaśne doświadczenie niezależnie od oceny. Jest sprzeczność między tym co się opłaca, a co warto zrobić. Cieszmy się, że nie musieliśmy w tym brać udziału i podejmować tych wyborów.