Myślę, że tak. I wydaje mi się, że był ateistą. Skłania mnie ku tej tezie zamieszanie wokół jego pogrzebu i rzekomego nawrócenia na łożu śmierci (zawsze tuż przed śmiercią zjawiają się wokół człowieka hieny terroryzujące piekłem).

Trudno jednak przenosić poglądy podmiotu lirycznego na autora wiersza. Jest to moim skromnym zdaniem błąd. Liczą się wypowiedzi człowieka odnoszące się do niego samego. Dobrze byłoby, gdyby ktoś takie wypowiedzi Kaczmarskiego znalazł (bo ja nie znalazłem - choć może nie szukałem zbyt wytrwale).

Mnie osobiście bardzo podoba się pieśń "Kniazia Jaremy nawrócenie". Jest to ciekawe spojrzenie na przyczyny upadku Rzeczypospolitej, jeżeli dobrze odczytać ironię.

www.youtube.com/watch?v=s0GknP3A9lQ

"Lat dwadzieścia duch w nim drzemał, aż go rzymski krzyż oświecił."

albo:

"Przed dziedzictwem chcę Ojczyzny, przed Ojczyzną chcę zbawienia / Niech za chrystusowe blizny pójdą w ogień pokolenia."

Tak na marginesie: jako młody chłopak widziałem Kaczmarskiego na żywo w Nowym Sączu chyba w 1997 roku. Było to niesamowite przeżycie. Moi rodzice byli z tych młodych, chodzących na strajki i piorących się z ZOMO, więc dla nich była to okazja do wspomnień razem ze "starą gwardią" ze studiów. Ale przy "Obławie" aż ciarki mi przechodziły. Na Kaczmarskim nawet z "wapnem" można się było bawić Widziałem też jak matce łzy leciały.

Pozdrawiam

Odwołań do religii u Kaczmarskiego nie brakuje. Autor często brał na warsztat zarówno motywy biblijne, teologiczne, jak i wydarzenia z historii kościoła. Programy takie jak Raj, czy Szukamy Stajenki w całości czerpią z tradycji judeo-chrześcijańskiej. Kaczmarski starał się jednak zawsze przedstawiać klasyczne motywy w nowym świetle. Jako ateista nie był ograniczony interpretacyjnie, ani też nie wahał się wyrażać słów krytyki. Antyklerykałem bym go jednak nie nazwał, przynajmniej nie na podstawie piosenek. Rzeczywiście, można znaleźć kilka wersów surowych wobec księży, lecz występują jako integralna część sytuacji przedstawianych w utworach (np. Ja; Warchoł; czy Rechot Słowackiego).

Mieszanie autora z podmiotem lirycznym to może być problem, ale...
Jacek miał generalnie zawsze takie coś, że w swych utworach bardzo mocno wyrażał swoje poglądy, swój punkt widzenia, swoje ja. Moim zdaniem w bardzo dużej części pokrywał się z podmiotem lirycznym.
Przyjmując takie założenie uważam, że był wierzący. Oczywiście pokłóciłbym się z religiantami, bo Ci zapewne dowodziliby, ze to katolik pełną gębą. Ja tak nie uważam. Może deista, moze bardziej panteista, ale na pewno nie ateista.
W świetny sposób pokazuje to tekst piosenki Wakacyjna przypowieść z metafiznycznym morałem.
Kaczmarski pokazuje mi się w niej jako człowiek wierzący, ale w taki sposób, który nie tylko mogę tolerować, ale któremu mogę wręcz przyklasnąć.
Być może dzięki temu, co pokazuje w piosence Żródło wszelkiego zła. Z nią jest trochę inaczej, tutaj Jacek bardzo miesza wyszydzanie różnych uprzedzeń i własny komentarz. Puenta, ostatnie wersy - miażdżą. A generalnie... to jest tekst właśnie bardzo antyklerykalny.

Kaczmarski gdzieś chyba na pewno powiedział, że jest agnostykiem.

"Właśnie Bóg, Pan Boga nie lubi,
ale mówi, że wciąż go szuka"

"Rozmowa" z programu "Wojna postu z karnawałem"

www.youtube.com/watch?v=Yz1Nc1-QOkg