Jan Tomasz Gross w "Złotych żniwach" postawił tezę o grabieżczym charakterze przejawów polskiego antysemityzmu w czasie II wojny oraz o jego wyjątkowo bezprecedensowej skali.
Problem z tak zaprezentowana tezą polega na tym ,iż każdy mający zielone pojęcie o tej wojnie, jak również innych wojnach - dobrze wie, iż grabież jest jej immanentną cechą i dotyczy wszystkich, bez względu na nację, płeć, wyznanie, rasę...
Gross nie jest idiotą, więc najpewniej celowo manipulował, stawiając tezę jak w pierwszym zdaniu. O tym, ze grabież jest przywarą uniwersalną, świadczy także fakt, iż bynajmniej nie byli od niej wolni Żydzi. I nie chodzi mi tutaj o grabież wyrafinowaną, o koronkową robotę typu szalbiercze praktyki żydowskich oszustów (w tym całych gangów) robiących ludzi w bambuko "na piramidkę" (czy inny tego typu szajs), czy też długofalowe praktyki eksploatowania danej grupy społecznej - jak to działo się z polskimi i ruskimi chłopami wykorzystywanymi przez stulecia przez kler, szlachtę i właśnie Żydów. Chodzi o brutalną grabież jak z kryminalnego filmu.
Autorzy książki "Złote serca czy złote żniwa" (pod redakcją Chodakiewicza i Muszyńskiego), przywołując różnorakie źródła podają multum takich przykładów. Ja spośród nich zapodam trzy - odsyłając zainteresowanych do lektury tej jakże ciekawej pozycji.

I."Więzień małego obozu w Vaihingen an der Enz koło Stuttgartu przyznał się, iż: "następnego dnia rozeszła się wieść, że Francuzi pozwolili nam na pójście do miasta i plądrowanie. "Zemścijcie się na Niemcach". Grupa więźniów wyruszyła z obozu. Wpadaliśmy jak szarańcza z domu do domu. Przerażeni mieszkańcy oddawali nam od razu wszystko, co chcieliśmy. Były tam kobiety, starsi mężczyźni, kilka osób w średnim wieku. pod koniec dnia wróciliśmy do obozu, Miasto było całkowicie spustoszone".

Warto zwrócić uwagę, iż autor wspomnienia porównuje grupę jak wyżej do szarańczy....korespondując w tym zakresie w ulubionym motywem nazistowskiej propagandy, czyniącej paralele między Żydami a insektami.

II. "Oświadczenie Izabeli Dybczyńskiej z Telechan (wschód II RP). Tuż po przybyciu bolszewików pewni Żydzi powiedzieli moich rodzicom, iż powinni pochować ubrania ponieważ mogą być zabrane. Doskonale pamiętam jak pakowaliśmy garnitury i futra należące do moich rodziców. Dwie wielkie walizy zostały zabrane na przechowanie przez tych Żydów na przechowaniu w bezpiecznym miejscu. Wkrótce potem przyszedł człowiek przysłany jak się wydaje przez tych Żydów, który powiedział nam abyśmy przygotowali do wieczora biurko oraz dwie kolejne walizki które miały być "pożyczone". W listopadzie 1939 r. mieszkaliśmy już tylko w dwóch prawie pustych pomieszczeniach. Nasze meble zostały pożyczone i jacyś ludzie okupowali pozostałe części posesji. Moja matka poprosiła w końcu Szmaszela o zwrot ubrań, które zabrał na przechowanie. Jej prośby trwały kilka dni, aż w końcu powiedział, iż niczego nie odda. Wszystko należało do niego, a my powinniśmy przestać żądać zwrotu, bo nasza sytuacja może się pogorszyć. Nasza sytuacja rzeczywiście się pogorszyła 21 grudnia 1939 roku, kiedy to zabrano mojego ojca. Dwa dni później został wywieziony z Telechan. Do dzisiaj nie wiem, gdzie go zamordowano. W kwietni 1940 moja matka i ja zostałyśmy deportowane do Kazachstanu, gdzie przebywaliśmy przez 6 lat."

III. "Rzecz dotyczy postępowania z wycieńczonymi żołnierzami napoleońskimi, którzy dotarli do Wilna po przeprawie przez Berezynę 10 grudnia 1812 r." Żydzi wyszczególniali się srogością właściwą tylko tchórzom i podłym. Wyrzucali chorych na ulicę albo ich zabijali bez wielkiego zachodu, jeżeli spodziewali się jakiej zdobyczy w pieniądzach lub jakim kosztowniejszym mundurze" - na podstawie "Trzy po trzy - pamiętnik z czasów wojen napoleońskich" Aleksandra Fredry" (tak, tak, tego Fredry - Arminius).