Obrona środowisk LGBT często sprowadza się do ciągnącej się w nieskończoność dyskusji o tym, czy homoseksualizm jest zaburzeniem, czy też nie. Czy jednak rozstrzygnięcie tej kwestii jest sprawą podstawową? Twierdzę, że nie. Bo niby dla kogo? Jeśli się bowiem na chwilę założy, że z wszelką nieheteroseksualną orientacją jest coś nie tak, to przecież dla osoby homoseksualnej nie musi to być problem. Wystarczy wspomnieć o psychoterapeutce Katarzynie Miller, która akceptuje swoją tuszę, mimo, że pewnie wie, co na ten temat sądzą lekarze. Zresztą nie trzeba sięgać aż tak wysoko, by stwierdzić na bazie własnych obserwacji, że ludzie potrafią godzić się z różnymi swoimi cechami. Cechami, które kiedyś chcieli zmienić, ale w pewnym momencie stwierdzili, że w sumie dobrze jest jak jest.
Skoro nie dla gejów i lesbijek, to czy jest to w takim razie kwestia podstawowa dla strony atakującej LGBT? Też nie musi być, choć pewnie im się tak wydaje. Dyskusje o takich sprawach nie mają bowiem charakteru czysto akademickiego i nie chodzi w nich głównie o satysfakcję poznawczą na poziomie kory mózgowej. W grę wchodzą raczej starsze części mózgu sterujące emocjami.
Ktoś się czegoś boi i najważniejsze jest tu sięgniecie do tych sprężyn kształtujących postawy i zobaczenie na ile obawy są uzasadnione.
Może w tym pomóc pewna technika stosowana w terapii poznawczej zwana strzałką w dół. Na górze kartki zapisujesz myśl, następnie wynikające z niej implikacje zaczynające się za każdym razem od słów 'to by oznaczało, że'.
Na przykład:
Myśl: Jeśli się do niej odezwę, to się jej nie spodobam.
To by oznaczało, że Jeśli się jej nie spodobam, to oznacza, że jestem nudny.
To by oznaczało, że nikomu nigdy się nie spodobam.
To by oznaczało, że zawsze będę sam.
To by oznaczało, że sam nigdy nie będę szczęśliwy.
Ta znakomita metoda ma na celu wydobycie na światło dzienne całego tego odpowiedzialnego za hejt balastu, który prawie zawsze jest zniekształcony poprzez skrzywienia poznawcze typu: Uogólnianie, katastrofizacja, czytanie innym w myślach, myślenie dychotomiczne. A także indywidualne pochodzące z przeszłości negatywne skojarzenia, nierzadko powstałe w sposób losowy. To to jest ważne. Temu się trzeba przyjrzeć.
Może się wtedy okazać, że po wyjaśnieniu sobie tych ukrytych treści temat zostaje rozładowany i dana osoba traci wręcz ochotę by się nim dalej zajmować i wymyślać wciąć nowe argumenty. (Niektóre skrajnie abstrakcyjne, jak te Benedykta XVI, który niedawno stwierdził, że za pedofilię w Kościele odpowiedzialna jest rewolta kulturowa lat 60-tych).
Ktoś taki zaczyna bowiem traktować ludzi indywidualnie, a nie przez pryzmat propagandowych haseł.
Dopiero wtedy powstają optymalne warunki, by zająć się ważniejszą kwestią niż jakieś medyczne dywagacje, a mianowicie: Czy wolno ludziom robić coś, co może nam się wydawać dziwne i niezrozumiałe, a co nie przynosi szkody innym? Ludzie przeważnie dają innym takie prawo, chyba, że ich myślenie jest skrzywione przez katastrofizację każącą im doszukiwać się wciąż nowych zagrożeń.
Tak więc wdawanie się w dyskusje medyczne o orientacji seksualnej jest przeważnie bardzo powierzchowne i przez to mało skuteczne. W tym sensie, że nie sięga ukrytych przekonań, skojarzeń i uczuć danej osoby. Chciałbym jednak jeszcze raz podkreślić, że obie strony mogą mieć tu problem. Strona broniąca LGBT może bowiem akceptować ukryte założenie, że od rozstrzygnięcia takiej dyskusji zależy to, co komu wolno robić. Tymczasem można sobie dyskutować o homoseksualizmie czy otyłości z perspektywy medycznej, jeśli ktoś nie ma nic ciekawszego do roboty, a i tak jeśli dana osoba chce być tłusta, nie szkodzi innym, to jej wolno.
Choć pewnie znajdą się tacy, którzy powiedzą, że samo istnienie danej osoby jest już szkodzeniem. Bo przecież społeczeństwo się o tym dowiaduje i co poniektórzy mogą chcieć naśladować. Tacy ludzie maja jednak olbrzymi problem z określeniem jaki poziom różnorodności byłby do zaakceptowania. Nie przekona się ich jednak argumentami, bo ich na wpół świadomy lub całkiem nieświadomy mentalny balast im na to nie pozwoli.