Od wielu dni zastanawia mnie na ile działania podejmowane przez nasze władze są proporcjonalne do zagrożenia.

Oczywiście nie jestem w tej dziedzinie specjalistą. Nie znam się. Pierwsze posunięcia przyjąłem więc na wiarę. Nie wydawały mi się one proporcjonalne, ale być może rząd wie więcej. Wziąłem więc sobie dwa tygodnie bezpłatnego urlopu i zaszyłem w chałupie. A co, stać mnie by sobie raz na parę last zaszaleć.

Ogłoszone w zeszłym tygodniu kolejne planowane ograniczenia (nawiasem mówiąc, jako fakt dokonany, mimo że do dzisiejszego ranka nie wydano rozporządzenia) budzą mój niepokój.

Zastanawiam się więc do czego tak naprawdę te działania są proporcjonalne?

Do ilości potwierdzonych zakażonych? Nie bardzo. Do ilości osób w kwarantannie? Tu już bliżej, jednak śmiem wątpić o czym potem. Tym bardziej, że przy znanym okresie „wylęgania” choroby obserwowana obecnie w Europie stabilizacja zakażeń wynika z działań podjętych mniej więcej tydzień temu. Zatem z pierwszych dni wprowadzonych restrykcji.

Do czego więc są proporcjonalne decyzje o kolejnych restrykcjach?

Co więcej decyzje brzemienne w skutki.

Pierwszy nakaz korzystania z rękawiczek wyjął, jak szacuję, z zasobów dostępnych dla służby zdrowia prawdopodobnie kilkadziesiąt milionów sztuk. Tak, trochę nas w tej Polsce jest.

Drugi nakaz, zasłaniania twarzy wyjmie podobną ilość maseczek.

Licząc na tydzień, bo żadne z nich super trwałe nie są.

Jedyny czynnik, który przychodzi na myśl to rezerwa środków wspomagania oddechu. Wedle skromnej wiedzy zasadniczym czynnikiem zagrożenia związanym z tym wirusem jest konieczność stosowania w circa about 20% przypadków wspomagania oddechu przez okres, jak przypuszczam, bo informacji ze strony władz brak, mniej więcej dwu tygodni.

Obecne liczby sugerują, tak na oko, że szacowana całkowita rezerwa tych środków wynosi około 1000...2000 miejsc i że zbliżamy się do jej wyczerpania.

Oczywiście jestem gotów to zrozumieć i przyjąć do wiadomości... gdyby ktoś to oficjalnie oświadczył.

Zastawia mnie jednak, czy działania władz są proporcjonalne i racjonalne?

Mam pewne doświadczenie zawodowe z pracą z materiałami niebezpiecznymi. Nie są to wirusy czy chemia, ale najprostsza w świecie promieniotwórczość.

I wiem też, że podstawowym, niezbędnym i absolutnie krytycznym warunkiem by w ogóle myśleć o bezpiecznej pracy z materiałami niebezpiecznymi jest to by wiedzieć gdzie one są.

Potrafię więc sobie wyobrazić sytuację, że w firmie w której pracuję ni stąd ni zowąd pojawia się krótko życiowy (3...6 tygodni) materiał radioaktywny nieznanego pochodzenia w łatwej do rozniesienia formie, np. proszku. Charakter skażenia takim materiałem będzie z grubsza podobny do choroby wirusowej. Ludzie rozniosą go po całej firmie skażając siebie i wszystko dookoła. A po pewnym czasie część pochoruje się i może umrze, a materiał zniknie.

Jakie działania byśmy podjęli?

Szukalibyśmy go. Latali po całym zakładzie ze sprzętem i szukali, szukali i szukali. Gdybyśmy chcieli ochronić ludzi poza zakładem to badaliśmy by każdego pracownika opuszczającego zakład.

To byłoby działanie optymalne i co więcej, wymagane prawem.

Moglibyśmy też, dla odmiany, kazać wszystkim założyć ołowianą bieliznę i siedzieć na tyłkach w swoich pokojach. Jeżeli ktoś zgłosiłby objawy choroby popromiennej, to wtedy byśmy go zbadali i poddali odkażeniu i jego i pomieszczenie oraz ludzi z którymi przebywał. I dalej moglibyśmy czekać aż materiał rozpadnie się naturalnie.

Moglibyśmy.... Tylko czy to miało by sens?

Nie zakładam, że nasze władze to idioci. Nie może być idiotą nikt, kto potrafi wspiąć się tak wysoko i utrzymać przynajmniej przez jakiś czas. Muszą mieć jakieś przesłanki do działania. Jakie?

Dysponując takim doświadczeniem jakie mam zastanawiam się więc, co skłoniło by mnie do uznania strategi „ołowianej bielizny” za racjonalną?

Na coś takiego mógłbym się zdecydować tylko wtedy, gdybym nie miał mobilnego sprzętu pomiarowego umożliwiającego odszukanie niebezpiecznego materiału i nie miałbym możliwości profilaktycznego odkażenia personelu. Ba, co więcej, nie dysponowałbym żadnymi przesłankami pozwalającymi zidentyfikować potencjalne lokalizacje materiału metodami poza technicznymi (śledztwo, kwity, monitoring).

Możliwości profilaktycznego odkażenia rząd oczywiście nie ma. Czy jednak nie ma też pozostałych możliwości?

Dumam więc sobie, kiedy jeszcze mógłbym wybrać taką strategię? Nie mam sprzętu. Ok, nie mam. Czy może od do mnie później dotrzeć? Może. Mogę więc przyjąć taką strategię w nadziei, że łażący wszędzie pracownicy nie skażą mi dzięki niej wszystkich i wszystkiego dookoła.

Gdybym jednak miał choć jeden aparat pomiarowy, to użyłbym monitoringu by określić, który z pracowników stykał się z największą ilością innych i od niego zaczął sprawdzanie. Potem kolejnego, kolejnego i tak dalej, jak najszybciej eliminując potencjalnie najbardziej niebezpiecznych nosicieli.

Taką kontrolą w wypadku wirusa jest sprawdzanie wszystkich poddanych kwarantannie.

Nawiasem mówiąc, tak sobie myślę, że gdybym tego nie zrobił i po prostu zamknął w jednym pomieszczeniu osobę skażoną i nie skażoną i w skutek tego obie by zmarły, to przez jakiś czas oglądałbym świat zza krat. I byłoby to jak najbardziej słuszne.

(ciąg dalszy poniżej)