Witam!
Zbierając doświadczenie, dyskutując, rozmyślając, ma się czasem wrażenie, że w tle umyka wpółdostrzegalna kwestia. Rzecz warta, by ją wypowiedzieć. O ile oczywiście zdołamy ją dojrzeć.
A może to tylko subiektywne wrażenie przypisane człowiekowi, który zaczyna dostrzegać coś dla siebie nowego. Ale do rzeczy...
Na tym forum przewinęło się wiele dyskusji filozoficznych, światopoglądowych, religijnych, czy o szeroko pojętej kulturze. Cechą immamentną wszystkich wyżej wspomnianych zdaje się rzutowanie człowieka na sieć idei. Nie chcę podejmować dyskusji na temat różnych punktów widzenia, czy starć różnych poglądów. Bardziej zastanowiło mnie co innego. Człowieka traktuje się w takich sporach często jako istotę skończoną, a idee jako wiecznie trwałe, nieewoluujące.
Aby dostrzec, o co mi chodzi, trzeba chyba spojrzeć z innej strony. Człowiek nie rodzi się jako twór skończony. Noworodek zmienia się tak fizycznie, jak i psychicznie. Świadomość, zdolność pojmowania rozwija się, by kiedyś uwiędnąć. Banał. Tak oczywisty, że rzadko uwzględniany.
Oto i mój zarzut, tak do filozofii, religii, jak i kultury. Gdzie jest ta część owych nauk, która mówiłaby jaką drogę trzeba przejść, by stać się stoikiem czy egzystencjalistą, hinduistą czy agnostykiem, minimalistą czy klasycystą. Ile trzeba było szczebli i jakich, na tej drabinie, by pojąć, kim się jest? I czy pamięta się o alternatywnych wyborach, rozdrożach, na których się skręcało?
Tezą tego wątku jest stwierdzenie, że nad wrażliwością i zrozumieniem pracujemy całe swoje życie. Jest jakiś fałsz, gdy się o tym zapomina i wyświetla człowieka, jak slajd na obranym układzie wartości. Życie wymyka się schematom. Ceńmy bardziej życie niż schematy.
Pozdrawiam