Tak więc wczoraj po raz pierwszy od dłuższego czasu (praca jest niemiłosierna) poszedłem do kina i to na Polski film! Różne media chwalą ten film jako rewolucyjny jak na polską kinematografię, dając mu niesamowicie wysokie oceny. Osobiście twierdzę, że ta ocena jest dość mocno przesadzona i podyktowana przede wszystkich faktem, że jednym z patronów medialnych jest Agora, aczkolwiek muszę przyznać, że film jest naprawdę dobry i chcę forumowiczów zachęcić do obejrzenia tego dzieła. A tych, którzy już oglądali chętnie dopytam o opinię.

To nie będzie ustruktruralizowana recenzja, bo taki mi zazwyczaj nie wychodzą, dlatego ograniczę się do luźnych spostrzeżeń na temat plusów i minusów produkcji. Tytułem wstępu (dla tych, co o tym filmie nie słyszeli w ogóle): film jest oparty na faktach z życia profesora Zbigniewa Religii i opowiada o jego życiu jako lekarza i zmaganiach z transplantologią w Polsce. Tak więc, zaczynając:

Co jest zdecydowanie na plus:

- bardzo dobry egzemplarz gatunku

"Medical drama" jest ostatnimi czasy bardzo popularne o czym świadczy chociażby oglądalność takich serialowych pozycji jak "Grey's Annatomy" czy "House MD.". Głównym założeniem tego gatunku jest pokazanie (lekko uromantycznionej) pracy lekarzy i ich trudnych decyzji, które bezpośrednio wpływają na życie drugiego człowieka. "Bogowie" z wyżej wymienionych czerpią dużo: główny bohater w swoim zachowaniu bardzo przypomina House'a (niecierpliwy, sarkastyczny, analityczny i inteligenty oraz gardzący procedurami) a sytuacje, w których jest pokazywany są również trudne i emocjonujące, szczególnie biorąc pod uwagę warunki, w jakich film się odbywa (o tym później).

- fenomenalny Tomasz Kot

Nie wiem, czy w Polsce mamy naprawdę dobrych aktorów. Na każde arcydzieło polskiego aktora zazwyczaj przypada zazwyczaj dziesięć gniotów, o których warto zapomnieć. W przypadku Kota ten film to jego arcydzieło, prawdopodobnie jego magnum opus. Religa w jego osobie naprawdę powraca do życia: typowe dla niego manieryzmy jak dynamiczne gesty, przymrużone oczy i przygarbiona postura są tu oddawane niemal jeden do jednego (co zdaje się potwierdzać również żona Profesora). Poza realizmem odegrany Religa jest też niebywale sympatyczną postacią, której w sumie nie sposób nie lubić za determinację i sarkazm. Jeśli ktokolwiek w tym filmie zwyciężył, to na pewno był to Tomasz Kot.

- bardzo fajnie nakręcony

Ten film nie miał ani jednego złego ujęcia. Zdecydowana większość albo dodawała uroku scenie, albo podkreślała jej dramatyzm albo pokazywała świetnie dopracowaną scenografię(szczególnie dobre ujęcia Huty w Zabrzu). Film oddaje też bardzo dobrze klimat lat 70tych z typowym PRLowskim brudem, nosidełkami na szklanki i szklankami pełnymi słonych paluszków (aż miło było na to patrzeć ). W wielu scenach można było się doszukać dość subtelnej symboliki oddającej głównie stan emocjonalny bohaterów. Z technicznego punktu widzenia film jest bardzo kompetentnie zrobiony. A odegranie słynnego zdjęcia profesora na koniec to istny majstersztyk.

Co było na minus, ale mniej zdecydowanie

-muzyka miejscami nie pasowała

Ścieżka dźwiękowa była jakaśtam, to znaczy jej pozytywne aspekty nie przebijały się zbyt mocno, ale nie bolały uszu. Miejscami jednak czuć było zaniedbanie w tej kwestii (głównie, gdy w tle słychać było muzykę z wokalem, ale to zbieg okoliczności). Muzyka zmieniała się, w moim odczuciu, zbyt dynamicznie a wokal był zbyt głośny, co trochę psuło odbiór niektórych scen (tych było w sumie niewiele).

-to film jednego aktora

To z jednej strony mankament, a z drugiej nie, bo ten aktor był naprawdę fenomenalny. To w sumie normalne dla filmów biograficznych, że pozostałe postaci są prawie zawsze epizodyczne ale tej produkcji można zarzucić, że są aż nazbyt epizodyczne. Szczególnie boli to w przypadku postaci żony Profesora, która mimo, że ważna, jest niemal niezauważalna. Zakładam jednak, że jest to też poniekąd efekt fenomenalnego Kota.

- za mało dyskusji o etyce

Słusznie czy nie, transplantologia to kontrowersyjna dziedzina, a tym bardziej kontrowersyjna w czasach, gdy nie była powszechna. Motywy dotyczące etycznych aspektów transplantologii są w sumie rzucone na stół i tam pozostawione (jeden bohater epizodyczny, który służy w fabule tylko do celów mówienia o tych sprawach). To w sumie główny mankament filmu: zmarnowany potencjał dywagacji na ten temat.

- ten film to zdecydowanie laurka

Profesor Religa w filmie jest niemal heroiczny. Film dość wiernie oddaje jego życiorys, aczkolwiek śmiem wątpić, że ten człowiek aż tak oddawał się służbie lekarskiej. Z jednej strony to przekłamywanie historii ale z drugiej jest to upamiętnianie osoby, której ta laurka się zdecydowanie należy.

Reasumując:

Film naprawdę bardzo mi się podobał i jest zdecydowanie warty polecenia. Czy to Jezus polskiej kinematografii? Nie, trochę mu do tego brakuje. Ale z czystym sercem można tu wystawić mocne 7/10 patrząc jako na produkcję światową. A jak na polską to chyba ze 14/10.