Dziś podobną do Konstantyna strategię i cyniczną działalność być może najlepiej ilustruje zachowanie przypuszczalnego krypto-ateisty (jego ateizm czyni bardzo prawdopodobnym analiza jego życia prywatnego przedstawiona kiedyś przez Palikota) Jarci Kaczyński.
***
Kiedyś Jarcia Kaczyński powie nam może, że objawiła mu się rankiem Kobieta w aureoli i kazała wyprowadzić Polskę z Unii Europejskiej bo lepsza Polska katolicka pod butem tyrana ze wszchodu niż "bezbożna" pod wpływem urzędników z zachodu.
***
Tak naprawdę jest to walka Jarci z "Ziobrem" o władzą nad konserwatywnym, zaniedbanym edukacyjnie, polskim elektoratem, który nie wierzy w ustalenia nauki odnośnie teorii ewolucji i pochodzenia ludzi od zwierząt (faktycznie pochodzimy od australopiteków, a nie od Ewy co rozmawiała z gadającym wężem).
***
Problem przejścia na chrześcijaństwo i wiary Konstantyna.
***
Fragment: "cała aktywność cesarza mogła wynikać bardziej z przemyślanej strategii politycznej, promowania chrześcijaństwa, jako nowej oprawy ideologicznej dla instytucji cesarstwa, niż ze szczerej wiary."
***
Całość:
Sprawa przejścia cesarza na chrześcijaństwo jest związana z przekazem o wizji krzyża i słów In hoc signo vinces (pod tym znakiem zwyciężysz) przed bitwą przy moście Mulwijskim. Pierwszy raz informację o tym podaje Laktancjusz, mówiąc o wizji sennej. Relacja o wizji na jawie pojawia się w Vita Constantini, w części, której autorstwo jest sprawą dyskusyjną (utwór przypisywany Euzebiuszowi z Cezarei, jednak autorem części mógł być jego uczeń). Uderza brak relacji o jakiejkolwiek wizji w Historii kościelnej Euzebiusza z Cezarei, najstarszym z interesujących trzech źródeł. Ze źródeł pogańskich jedyna ważniejsza informacja pochodzi od Zosimosa, który umieszcza przejście na chrześcijaństwo Konstantyna w 326 r. (po zabójstwie Kryspusa i Fausty). Jednak jego relacja jest niewiarygodna (źródło jest późne i oparte na zaginionej pracy Eunapiosa, poganina i fanatycznego wroga chrześcijaństwa). Wersji o tak późnym nawróceniu władcy przeczy postawa cesarza na soborze w Nicei w 325 r. Chrześcijańscy historycy późnej starożytności – Sozomenos i Sokrates Scholastyk – opierają swe relacje na wersji z Vita Constantini.

Realność wizji i jej forma budzą liczne wątpliwości i dyskusje historyków. Różnie opisywany jest kształt znaku, który zobaczył Konstantyn (mogła to być chryzma lub krzyż monogramatyczny). Tak samo wiele jest koncepcji na temat tego, co w rzeczywistości zobaczył cesarz – jedna z popularnych hipotez zakłada, że był to efekt świetlny, halo. Inna koncepcja wskazuje, że do wizji mogło dojść wiele lat wcześniej i że w rzeczywistości była to wizja pogańska.

Analiza ikonografii i numizmatyka ukazują pojawianie się od 315 r. symboliki chrześcijańskiej (monety i medale), połączone z wypieraniem symboliki pogańskiej, która ostatecznie znika w 325 r. Świadczy to wyraźnie o skłanianiu się cesarza ku chrześcijaństwu. Jednocześnie cała aktywność cesarza mogła wynikać bardziej z przemyślanej strategii politycznej, promowania chrześcijaństwa, jako nowej oprawy ideologicznej dla instytucji cesarstwa, niż ze szczerej wiary. Historycy są w tym względzie podzieleni.

pl.wikipedia.org/wiki/Konstantyn_I_Wielki