Brueghel i Rubens namalowali Ewę Adamową, czyli tę kobietę, która poczęła się z jego szkieletu. Współcześnie należałoby namalować Ewę Mitochondrialną. Według najnowszych badań mężczyzna nie przekazuje swoich mitochondriów potomstwu, a kobiety, które nie mają córek, nie przekazują mtDNA następnym pokoleniom. Z pewnością więc nie pochodzimy od Ewy Adamowej gdyż ta nie miała córki, która mogłaby przekazać mtDNA następnym pokoleniom. Możliwe jednak, że Adam miał kochankę, niewolnicę o imieniu Lilith (tzn. niewolnicę Ewy). Pierwsza żona Adama (niewolnica drugiej) wywodzi się z tradycji Mezopotamskiej. Najstarszym znanym przedstawieniem Lilith jest postać na terakotowej sumeryjskiej tabliczce z Ur pochodzącej z II tysiąclecia p.n.e. Po obu stronach postaci przycupnęły sowy, a lwy leżą pod jej dziwnymi stopami. W dłoniach trzyma symbole sprawiedliwości. Jej pierwotne akadyjskie imię brzmiało "Lilitu". Język ten w drugiej połowie II tysiąclecia p.n.e. był używany w kontaktach dyplomatycznych między państwami Egiptu, Mezopotamii, Anatolii, Palestyny i Syrii. Zapis tego języka uwzględniał samogłoski, czego nie czyni współczesne pismo arabskie i hebrajskie, lecz nie pozwalało oddać wielu typowo semickich dźwięków mowy, takich jak spółgłoski emfatyczne. Język semicki należy do grypy języków afroazjatyckich (dawniej zwane rodziną semito-chamicką lub chamito-semicką).
Wspólną cechą języków afroazjatyckich jest występowanie dwóch rodzajów gramatycznych (męskiego i żeńskiego) oraz tworzenie form rodzaju żeńskiego za pomocną przyrostka -t, np. arab. بن = bin (ibn) "syn" → بنت = bint "córka".