Po wyrugowaniu z wierzeń religijnych obietnic "życia wiecznego" liczba wierzących spadłaby do zera.

Myśle, że umysł ludzki niestety lub stety tak jest skonstruowany, że aby funkcjonować w tym świecie i nie zwariować musi tworzyć różne mechanizmy obronne chroniące przed rzeczywistoscią. Jednym z takich mechanizmów jest przeświadczenie o własnej nieśmiertelności. A stąd już tylko krok do przekonania o nieśmiertelnej duszy. To jest coś w rodzaju złudzenia. Czasami rozum, drogą logicznego myślenia jest w stanie dostrzec wlasne zakamarki i zrozumiec, że dusza to okłamywanie samego siebie. Czasami rzeczywiście ludzie wariują w takich sytuacjach, ale zwykle umysł znajduje sobie inne mechanizmy obronne - tyle, że z wyższej półki. W ostatecznym rozrachunku bez duszy można wyraźniej widzieć świat i siebie.

>Myśle, że umysł ludzki niestety lub stety tak jest skonstruowany, że aby funkcjonować w tym świecie i nie zwariować musi tworzyć różne mechanizmy obronne chroniące przed rzeczywistoscią. Jednym z takich mechanizmów jest przeświadczenie o własnej nieśmiertelności. A stąd już tylko krok do przekonania o nieśmiertelnej duszy. To jest coś w rodzaju złudzenia. Czasami rozum, drogą logicznego myślenia jest w stanie dostrzec wlasne zakamarki i zrozumiec, że dusza to okłamywanie samego siebie.

nie komplikowałabym tego tak bardzo - w miejsce umysłu broniącego się przed rzeczywistością wstawiłabym raczej próżną ludzką naturę, przeświadczenie o ważności małej ludzkiej rasy dla wszechświata, nadawanie własnemu istnieniu za dużo przeznaczenia i wartości [przy czym nie neguję wartości cennego życia ludzkiego, ale nie jest tak istotne, by trwać wiecznie] - owszem, jest to złudzenie. drogą logicznego myślenia umysł nie w sobie znajduje ułomności, lecz w słabym człowieczym charakterze. umysłowi basta z przedłużaniem gatunku, z przekazywaniem genów następnym pokoleniom.
pozdr

Próżna natura potrzebuje widza, na razie jak do tej pory brak takowego. Chyba że jest się jednocześnie widzem i aktorem. Wracając do tej potrzeby posiadania duszy, to może chcemy być po prostu jak bogowie, nieśmiertelni, może chcemy wierzyć ( pocieszamy się) że wraz ze śmiercią mamy jeszcze na coś szansę, że to nie koniec ? Że lenistwo, które nas ogarniało przez całe życie jest jeszcze do naprawienia.

Ludzie od zawsze zadają sobie pytanie czym jest świadomość, skąd bieże się czyjeś 'ja' i nie mogą tego w pełni zrozumieć. A kiedy coś jest dla nich niepojęte, zaczynają tworzyć na ten temat mity. Nieśmiertelna dusza to jeden z nich. A formę tego mitu można modyfikować wedle woli - tak, żeby zaspokajał próżność, chęć życia po śmierci, ciekawość, potrzebę mistycyzmu czy co kto woli.

>Ludzie od zawsze zadają sobie pytanie czym jest świadomość, (...). Nieśmiertelna dusza to jeden z nich. A formę tego mitu można modyfikować wedle woli - tak, żeby zaspokajał próżność, chęć życia po śmierci, ciekawość, potrzebę mistycyzmu czy co kto woli.
Ludzie wierzący w Boga, dusze niesmiertelna moga liczyc na absolutna sprawiedliwosc ( w tym zyciu na taka nie moga liczyć ), mają poczucie sensu zycia, czynienie dobra jest umotywowane, dobro którego pządaja, jest dobrem dla jego skutków jak i dla niego samego (tak jak - tutaj porównanie -np. rozsądek. Innymi słowy posiada uzasadnienie moralnosci ). Dodatkowo człowiek przestaje być kolejnym gatunkiem wsród zwierząt - staje się kims więcej jakims bytem przeznaczonym do wyszych celów. To taka namiastka tego dlaczego człowiek wierzy. Zaprzeczenie duszy nieśmiertelnej rodzi wiele komplikacji - wystarczy pomysleć nad tym co wyzej napisałem.

---

"Logika zabija życie" Antoine de Saint-Exupery