>Dlaczego księża zniecheceaja nas tak do kosciola,religi i Jezusa?
Księża są urzędnikami organizacji, której celem jest maksymalizacja zysku finansowego. Każda twoja wizyta w kościele powinna skutkować sypnięciem na tacę. Skoro rzadko chodzisz do kościoła, to znaczy, że rzadko rzucasz pieniądze na tacę. Dlatego ksiądz robi ci wyrzuty.
Jasne?

>Księża są urzędnikami organizacji, której celem jest maksymalizacja zysku finansowego. Każda twoja wizyta w kościele powinna skutkować sypnięciem na tacę. Skoro rzadko chodzisz do kościoła, to znaczy, że rzadko rzucasz pieniądze na tacę. Dlatego ksiądz robi ci wyrzuty.
Jasne?

Dlaczego ksiądz robi wyrzuty - jasne. Ale dlacego (jak twerdzi Wrogość) "księża zniechęcają nas tak do koscioła,religii i Jezusa? Przecież takie postępowanie nie sprzyja "maksymalizacji zysu finansowego". Czyżbyś podejrzewał ich o brak instyktu samozachowawczego lub shizofrenię?

Ale dlacego (jak twerdzi Wrogość) "księża zniechęcają nas tak do koscioła,religii i Jezusa? Przecież takie postępowanie nie sprzyja "maksymalizacji zysu finansowego". Czyżbyś podejrzewał ich o brak instyktu samozachowawczego lub shizofrenię?
>
Bo są niedouczeni, aroganccy, butni i pewni siebie.

15 lat to dużo tłumaczy - wiesz wszystko a pytasz się tylko po to żeby udowodnić swoją rację. To że w coś nie wierzysz nie znaczy że nieistnieje. Pobaw się w adwokata diabła może wtedy będziesz miał sensowniejsze argumenty niż to ze coś wydaje Ci się smieszne.

---

Socjalizm albo zdrowie - wybór należy do ciebie

>Jestem w okresie dojrzewania,zdaję sobie sprawe z tego
>,że moj organizm przechodzi metamorfozę.
To zapewne nie da się ukryć.
>Zmienia się światopogląd,moja dusza,doznania duchowe.
Światopogląd - rozumiem. A co to jest dusza? - tego nie wiem. Może więc lepiej mówić o osobowości? świadomości? psychice? światopoglądzie?

>Mam 15 lat ,a moi rodzice sa katolikami.
Tę "przypadłość" ma ok. 90% obywateli naszego kraju, więc nie jesteś wyjątkiem.
>Zastanawiam się nad sensem życia lecz ktoś powiedzial mi,iż sens życia pomoga znaleźć Bóg.
Wielu ludziom (większości) rzeczywiście pomaga, z tym, że może nie tyle sam Bóg osobiście, co wiara w niego.
>I właśnie tu tkwi problem,że ja nie umiem uwierzyć w
>Boga.Mam chęci lecz one nie pomogą.Mam wiele zastrzeżeń do
>wiary.a religii jestem znana z kontrowersyjnych wypowiedzi
>,aczkolwiek bardzo prawdopodobnych.
Trafnie to ujęłaś: "nie umiem". Jedynym wyjściem z sytuacji jest zdobywanie wiedzy na ten temat. Z jednym zastrzeżeniem: wiedzy czerpanej ze źródeł jednej jak i drugiej strony. A wtedy "wybór należy do Ciebie".

>Smieję się z ludzi,ktorzy przezywaja to.iż Bóg przyjdzie zbawić nas i
>cały świat.JEst to dla mnie istny kabaret.
To duży błąd. Z ludzi - choćby twierdzili cokolwiek i zachowywali się jakkolwiek - śmiać się nie należy. A nuż jakieś racje stoją za nimi? I może wyjść głupio.
>Chodzę na religię,bo muszę.
I ciesz się z tego. Najważniejsze jest poznanie.
>W książcę "Kod Leonadra Da Vinci" mamy mowę o tym,że Jezus
>miał żonę,jeżeli tak to nasza wiara upadnie.
Nie upadnie, zapewniam. Ta supozycja znana jest od wieków i jakoś nic się nie stało.
>A więc stawiam pyatanie :dlaczego mamy uczęszczać do kościola,na lekcje
>religii ? Jeżeli to nie ma sensu.
Nie uogólniaj bez jakiejkolwiek argumentacji! Dla bardzo wielu ludzi ma to sens! Jeśli chcesz z nimi polemizować, to uzasadnij swoje stanowisko.
>Dlaczego księża
>zniecheceaja nas tak do kosciola,religi i Jezusa?
To nie tak. Dla każdego księdza jesteś - z racji wieku przede wszystkim - bardzo łakomym kąskiem (cokolwiek pod to podstawisz...). Żaden z nich nie będzie Cię zniechęcał do wiary; wręcz przeciwnie. A jeśli któryś z nich potraktuje Cię "z góry", to nie po to aby Cię zniechęcić, lecz aby Cię zmusić do określonych reakcji (poczucie winy, refleksja - a może on ma rację - itp.). To też "przywilej" wieku - z dorosłym nie pozwoliłby sobie na takie metody. Ale nie zniechęcenie. Wszak ilość wiernych stanowi o potędze organizacji (a co za tym idzie - o jej dochodach i władzy).

---

fides ex necessitate esse non debet

>>Chodzę na religię,bo muszę.
>I ciesz się z tego. Najważniejsze jest poznanie.
Mam wątpliwość co do tego, czy lekcje religii dają poznanie światopoglądu chrześcijańskiego (katolickiego?). Religię w szkole przerabiałem 60 lat temu. Jestem wierzącym i praktykującym katolikiem, ale wiedzę, która stanowi trzon mego światopoglądu zdobyłem wyłącznie z późniejszych lektur. Lekcje religii dały mi jedynie znajomość kultu, związanych z nim praktyk, orientację w organizacji kościoła jako instytucji, oraz trochę wiadomości z etyki. Być może, obecnie katecheci i podręczniki przedstawiają się lepiej, jednak wątpię, by różnice były istotne. Z poprzednich postów wynika, że na lekcjach sporo jest dyskusji. To dobrze, nie mniej chyba w dalszym ciągu obowiązuje trzymanie się urzędowych schematów, traktowanie objaśnianego światopoglądu jako zbioru traktowanych ściśle dosłownie formułek (dogmaty, systemy nakazów i zakazów itp.) z naciskiem na nieomylność papieża (rozumianą nb. w praktyce znacznie szerzej, niż ujmuje to litera dogmatu), oraz modnego od pewnego czasu zagadnienia "życia poczętego". Obawiam się również, że jeżeli w programie przewiduje się omawianie ekumenizmu, to wyłącznie w wersji JPII tzn. "możemy dyskutować, ściskać się i wspólnie modlić, ale jedyną prawdziwą (i pełną!) wiedzę o Bogu posiada papież, a reszta to jakieś miazmaty wynikające z niezrozumienia prawdy".

---

Stach M. G.

>Jestem w okresie dojrzewania,zdaję sobie sprawe z tego ,że moj organizm przechodzi metamorfozę.

To dobrze, że zdajesz sobie sprawę.. Jeteś więc świadoma zachodzących w Tobie zmian. Spróbuj tę świadomość pielęgnować, weryfikować, poddawać autokrytyce, konfrontować ze świadomością innych osób, a nade wszystko dystansować się od jakichkolwiek ostatecznych definicji i uogólnień.

Spróbuj wrócić na chwilę do okresu wczesnego dzieciństwa, do tego momentu (o ile pamiętasz go), w którym po raz pierwszy uświadomiłaś własne istnienie, swoje JA. Być może wykrzyczałaś wtedy radośnie: JA jestem! MAMO - JA JESTEM! Ja pamiętam ten moment i był to odkryty przeze mnie i DLA MNIE - CUD ISTNIENIA. I chociaż świadomość istnienia uwarunkowana jest społeczno-kulturowymi czynnikami, to nie zmienia to w niczym faktu, że tylko "ja" mogłem odkryć swoje JA. Odkrycie to nastąpiło w momencie, w którym umysł osiągnął odpowiedni dla tego okresu życia poziom rozwoju.

Środowisko społeczne w skali makro i mikro, przynależność narodową, instytucje kształcące, wychowawcze, religijne, z wielością systemów światopoglądowych, przekonań, koncepcji, itd. traktuję jako niezbędny "kokon" do rozwoju niepowtarzalnego "ja". JA wolnego, ale nie-samoistnego, bo zdeterminowanego ww. czynnikami. Będąc więc SOBĄ, wiem, że w żadnym wymiarze swojego życia NIE narodziłem się SAM. Wiem też, że żaden z tych wymiarów nie stanowi ostatecznej formy.

Nie potrafię sobie odpowiedzieć na pytanie, czy kiedykolwiek moje ludzkie JA osiągnie w pełni samoistny byt. Nie ograniczam jednakże możliwości rozwoju tegoż JA jedynie do czasu, w którym dane mi jest zdobywać doświadczenie w TYM życiu. I to jest moja RELIGIA - nie instytucjonalna i nie sekciarska.

Moja rada to tylko taka, byś czerpała wiedzę, jaką m.in. daje Ci obcowanie z myślą Racjonalisty. Bądź wolnomyślicielem, ale zapewnij wolność swojemu myśleniu, nie pozwalając na "narzucenie" sobie jakichkolwiek doktryn, zarówno religijnych jak i niereligijnych. Z indoktrynacją mamy do czynienia zawsze wtedy, jeśli nasze myślenie, rozumowanie przebiega według wzorców przyjętych z "drugiej ręki".

Racjonalista umożliwi Ci wykształcenie krytycznego stosunku wobec religii, przede wszystkim wobec religii katolickiej. Niech ten fakt nie zostanie przez Ciebie przeoczony. Oddzielaj plewy od ziarna.

Pozdrawiam.

To, o czym piszesz, wydaje mi się całkiem znajome. Co więcej, wielu ludzi zapewne zgodziłoby się ze mną.
Moim zdaniem do wiary zniechęca nas skostnienie liturgii i instytucjonalizm kościoła, który przestał być wspólnotą wyznawców, lecz stał się czymś na kształt "duchowej skarbówki". Poza tym, zwróćmy uwagę na to, jakie wartości przekazuje nam wiara katolicka, i czy mają one pokrycie w dzisiejszym świecie? czy możemy je bez wahania stosować w naszym życiu nie tracąc na tym? nie wydaje mi się. szczerze powiedziawszy, nauka kościoła jest mi obca, niezgodna z moją moralnością, która opiera się, nie ukrywając, na hedonizmie i na filozofii zaczerpniętej stricte od Nietzsche'go. katolicka nauka osłabia jednostkę, stwarza ją jako niezdolną do realizacji ambitnych, życiowych planów. poza tym, wtłaczana na siłę w umysł młodego człowieka, prowadzi z założenia do jego zmiękczenia, tak, by nie było miejsca na wolność myslenia...
uch... ależ jadu z siebie wyrzuciłam...

---

ci, którzy wiedzą, nie mówią, a ci, którzy mówią, nie wiedzą...

a wielu by się niezgodziło i tu jest pole do popisu czyli nie reagowanie nienawiścią tylko pruba zrozumienia.

---

Socjalizm albo zdrowie - wybór należy do ciebie