W „Tematach różnorodnych” natrafiłem na tekst „O roli społecznej dziennikarza w świetle lektury kodeksu etyki dziennikarskiej” . Autor tekstu: Łukasz Kąś. Z technicznej konieczności swoje przemyślenia zamieszczam w tym dziale.

Domeną ludzi młodych jest wiara w ideały, czystość moralną, przysięgi, zaklęcia, sprawiedliwość. Niektórym nie mija to w wieku późniejszym co najczęściej jest przyczyną zawirowań czy zapaści psychicznych. Truizmem jest mówienie młodym, że jak wejdą w świat dorosłych to dostaną obuchem w głowę. Świat dorosłych wygląda inaczej. Hipokryzja to podstawowa cecha umysłu działających w nim ludzi. Praktyczność w dochodzeniu do zysku to podstawowa cecha ich działania. Cytowany Sokrates, Tischner czy tysiące innych? No cóż, miło czytać, nie można zaprzeczyć ale w życiu liczą się inni: Sun Tzu, Machiavelli czy Marks. To oni mają rację i ich się słucha. Przypomina się mi anegdota mówiąca, że twórca radia (jako technologii) nie widział przed nim przyszłości. Polityka, reklama od razu znalazły zastosowanie. Pierwszą drukowaną książką była biblia. I tak się świat kręci. Media służą tym którzy trzymają władze i rzadko tym którzy walczą o jej zdobycie. I to nie tylko media społeczne czy polityczne ale wszystkie (najlepszy dowód – czasopisma medyczne i inne naukowe).
Stara prawda – media nie są do informacji lecz do manipulacji. Jeśli by tak nie było to by zostać dziennikarzem wystarczyłoby przejrzyście pisać, po cholerę szkolić dziennikarzy kilka lat ( program do sprawdzenia).
Tak wygląda „świat dorosłych”, przysięgi, kodeksy są tyle samo warte co „prawo boskie”. Czyli nic. Oczywiście nie mówię tu o owieczkach, plebsie czy masach.
Nie przestrzegasz? Kto ci coś zrobi. Jesteś pracownikiem to realizuj wytyczne, nie to zostanie ci pisać coś do Internetu i liczyć, że administrator to zamieści. Resort Sprawiedliwości zajmuje się prawem a ono, jak wiemy, nie ma nic wspólnego z sprawiedliwością ( PIS to tak jak ogień i woda).
Tak, drogie dzieci, miło żyć wierząc np. w miłość, nie grzebać by się dowiedzieć czym naprawdę ona jest. Jesteśmy zwierzętami kulturowymi i jeśli się nie zagląda za parawan – ŚWIAT JEST PIĘKNY.