Na izraelskiej pustyni Negew około 200 tysięcy Beduinów żyło w nielegalnie zbudowanych osiedlach i obozowiskach namiotowych. Zbudowali te osiedla na ziemi państwowej, bez żadnych pozwoleń i oczywiście nie jest tam doprowadzona woda ani elektryczność. Od lat Izrael próbuje uregulować te sprawy, m. in. przez budowanie miast (z wodą i elektrycznością i innymi normalnymi usługami), gdzie Beudini mogą zamieszkać na bardzo dogodnych warunkach. Bardzo wielu z nich z tego już skorzystało. W styczniu br. wybuchła sprawa takiego nielegalnego osiedla o nazwie Umm-al-Hiran. Według przygotowywanej umowy, sporządzonej po ostatecznym wyroku Sądu Najwyższego, że osiedle ma być zlikwidowane, bo jest nielegalne, każdy mężczyzna powyżej 24 roku życia (lub od 18 lat, jeśli jest żonaty) miał otrzymać działkę 800 m w pobliskim mieście Hura, każda rodzina miała otrzymać rekompensatę za niewygodę spowodowaną koniecznością przeprowadzki (dla 60-70 rodzin miało to wynieść 5,2 do 6,6 milionów dolarów) i mieli się przenieść w ciągu 30 dni od podpisania umowy. Przed jej podpisaniem w Umm-al-Hiran zjawili się jednak arabscy posłowie do Izraelskiego Knesetu z Aymanem Odehem na czele. Odradzili przywódcom beduińskim podpisanie umowy i zaczęli podburzać ludzi, by siłą przeciwstawili się władzom izraelskim. Żołnierze i policjanci izraelscy stanęli przed wzburzonym tłumem, który obrzucał ich kamieniami, butelkami i czym się dało. Podczas prób rozproszenia tłumu poseł Ayman Odeh dostał kulą gumową w głowę. I tak, zamiast umowy korzystnej dla Beduinów i pokojowego rozwiązania konfliktu, Beduini pozostali w swoich budach i namiotach bez wody i elektryczności, a cały świat z entuzjazmem pluje na Izrael. Nawiasem mówiąc, planowane w tym miejscu miasto nie jest „wyłącznie dla Żydów”. Jeśli uda się je wybudować, będą tam mogli mieszkać wszyscy obywatele Izraela, niezależnie od wyznania, koloru skóry czy pochodzenia etnicznego.
Kim jest Ayman Odeh okrzyczany przez wielu na Zachodzie jako zwolennik pokoju i koegzystencji? Przede wszystkim jest arabskim posłem do izraelskiego Knesetu i stoi na czele partii arabskiej, trzeciej co do wielkości w tym Knesecie. Wielu ludzi, którzy przeżyli prawdziwy apartheid, osłupiałoby na wiadomość, że w kraju nazywanym tym samym mianem rzekomo całkowicie dyskryminowana mniejszość ma nie tylko prawo głosu, ale tak wielką reprezentację w parlamencie krajowym. A co z dążeniem Odeha do pokoju? Jest to obywatel Izraela, który odmówił udziału w pogrzebie byłego prezydenta kraju, okrzyczanego największym orędownikiem pokoju, Szimona Peresa. Czy dlatego, że Peres był Żydem, czy dlatego, że Odeh jest przeciwny państwu, którego jest obywatelem i w którym jest posłem do parlamentu? Podejrzewam, że to drugie, sądząc choćby z jego wypowiedzi na konferencjach w Autonomii Palestyńskiej w zeszłym roku. Powiedział tam, że w sytuacji konfliktu pomiędzy palestyńską i arabską tożsamością a izraelskim obywatelstwem palestyńska i arabska tożsamość ma pierwszeństwo i jest to powodem, dla którego Arabowie palestyńscy unikają podejmowania pracy na posadach rządowych. Dodał, że izraelscy Arabowie mają obowiązek popierać palestyńską walkę.
Powiedział: „Nasza narodowa tożsamość jest bardziej stabilna niż Państwo Izrael i naród żydowski i nie jest zagrożona pomimo wysiłków izraelskiego establishmentu, aby stworzyć zniekształconą izraelsko-arabską [tożsamość]…”
Nawoływał do utworzenia „ wspólnej kulturowej płaszczyzny [dla izraelskich i nie-izraelskich Palestyńczyków] celem wzmocnienia narodowej tożsamości, za zgodą Organizacji Wyzwolenia Palestyny.”
Przemówienie Odeha, w którym wzywał do wierności prezydentowi Autonomii Palestyńskiej, Mahmoudowi Abbasowi, przyjęto burzliwymi oklaskami i wykrzykiwaniem hasła ukutego przez Arafata: „tysiące męczenników maszeruje na Jerozolimę”