Populacja prowincji palestyńskiej Imperium Osmańskiego od połowy XIX : Istnieje bardzo wiele dowodów na to, że w XIX w. te tereny były b. słabo zaludnione i ludność składała się w znacznej mierze z migrantów i chłopów pochodzących z innych krajów, bezlitośnie wyzyskiwanych przez lokalnych panów feudalnych i skorumpowanych urzędników tureckich, oni zaś z kolei wyzyskiwali i uciskali lokalną populację żydowską. Historycy i demografowie oceniają, że na początku lat 1880. w prowincji palestyńskiej Imperium Osmańskiego żyło około 140 tysięcy osiadłych muzułmanów, z czego co najmniej 25% przybyła niedawno lub była potomkami fali Egipcjan, którzy przybyli w 1831 r. (tylko w samej Jaffie osiedliło się wówczas 2 tysiące Egipcjan). Np. w 1860 r. plemiona algierskie przeniosły się masowo z Damaszku do Safedu, około 6 tysięcy Beduinów przybyło do Tyberiady, choć zazwyczaj przebywali po drugiej stronie rzeki Jordan. Przybywali również Beduini turkmeńscy, Druzowie z Libanu i inni. W 1858 r. ludność muzułmańska stanowiła jedną czwartą ludności Jerozolimy.
W 1851 r. ludność żydowska stanowiła większość w Safedzie i Tyberiadzie, a pod koniec lat 1850, również w Jerozolimie. W 1856 r. edykt sułtański pozwolił Żydom na kupowanie ziemi w Palestynie. Żydzi ziemię kupowali – każdą, którą im oferowano na sprzedaż. A nie oferowano im żyznej ziemi, lecz piaski i moczary. Mając w tym kraju najniższy możliwy status, Żydzi – nawet gdyby chcieli, a nie chcieli – nie mogli eksmitować Arabów i odbierać im żyznej ziemi. Ziemię sprzedawali oficjele tureccy i panowie feudalni, robiąc na tym bajeczny interes, bo ziemię, która nie była uprawiana i ich zdaniem nie nadawała się pod uprawę, Żydzi kupowali za wielokrotność jej wartości. Zwykła ludność arabska w olbrzymiej większości ziemi nie posiadała, a tylko uprawiała ją dla swoich panów, ziemi nie sprzedawała. Gdy Żydzi osuszyli malaryczne bagna i nawodnili piaski, nagle okazało się, że jest to ziemia, której koniecznie chcą Arabowie.
Za czasów Mandatu Brytyjskiego imigracja Arabów była nieograniczana przez władze i przewyższała imigrację żydowską, dla której Brytyjczycy ustanowili bardzo duże ograniczenia.
Pisząc z oburzeniem o nierównowadze demograficznej, o tym, że Żydzi byli mniejszością i dlatego znacznie więcej należy się Arabom, ci krytycy o złej woli pomijają problem, że Izrael był pomyślany jako schronienie dla tych mas żydowskich, które doznawały pogromów w Rosji, antysemityzmu we Francji, straszliwego ucisku w Jemenie i w ogóle traktowania jako „dhimmi” w świecie arabskim. Miało być to miejsce, do którego Żydzi mogliby powrócić z wielowiekowego wygnania, tułaczki po świecie i uniknąć dalszych prześladowań. I to właśnie jest definicja syjonizmu.
Warto również przypomnieć, że więcej Żydów wygnano z krajów arabskich i większość z nich trafiła do Izraela niż Arabów palestyńskich – zarówno tych, którzy posłuchali swoich przywódców i odeszli, żeby armie arabskie miały większą łatwość zabijania Żydów, jak tych nielicznych, którzy istotnie zostali wysiedleni przez Żydów. Żydów wygnanych z krajów arabskich było około 900 tysięcy, Arabów palestyńskich około 650-700 tysięcy. Różnica polega na tym, że Żydzi arabscy nie gnili latami w obozach dla uchodźców, od razu dostali obywatelstwo i oni oraz ich potomkowie stanowią dziś ponad połowę żydowskich obywateli Izraela. Uchodźców palestyńskich i ich potomków (w czwartym już chyba pokoleniu) trzyma się w obozach dla uchodźców nie tylko w Syrii, Libanie i Jordanii, ale także w Gazie i na terenach zarządzanych przez Autonomię Palestyńską.