Z „Tygodnika Powszechnego„ dowiedziałem się o nowej twarzy polskiego wykluczenia. Słowo wykluczenie należy do liturgii obchodzenia rzeczywistości z lewej strony. Jego głęboki sens uświadomił mi rysunek satyryczny z lat 80. Na którym dwóch psychoterapeutów mija pobitą i najwyraźniej konającą staruszkę. Jeden do drugiego mówi: „Jakie straszne dzieciństwo musieli mieć ci, którzy jej to zrobili.”
Nowa twarz polskiego wykluczenia to kibole, mordy wykrzywione nienawiścią, mózgi wygładzone alkoholem, pierwotny, gadzi mózg rozwinięty do absurdu kosztem ewolucyjnie późniejszych partii. Nikt nie badał jaka część tych wykluczonych poczęta została po alkoholu i w życiu nie zaznała rodzicielskiego ciepła ani nie zetknęła się z wzorami normalnego życia. - czyli w jakimś sensie faktycznie produkty wykluczenia.
Jaki jest związek między użyciem tego słowa a poszukiwaniem strategii walki z kulturą stadionowej (i nie tylko stadionowej) nienawiści? Kiedy patrzę na małe dzieci, nie obawiam się słowa wykluczenie, kiedy patrzę na tłum zwyrodnialców obawiam się, że to słowo jest odrobinę mylące.