Trwają w najlepsze brytyjskie promsy - koncerty muzyki klasycznej Henryego Wooda organizowane w Londynie od 120 lat, w tym od 1927 r. pod patronatem BBC. Nazwa imprezy nawiązuje do luźnej odformalizowanej atmosfery panującej podczas koncertów. W legendarnym Royal Albert Hall, gdzie odbywa się większość koncertów, prócz stosunkowo drogich miejsc siedziących, wyznaczony jest obszerny sektor dla miejsc stojących, kosztujących grosze. Nie obowiązuje tam żaden oficjalny strój, a podczas koncertów można się przechadzać - skąd nazwa przedsięwzięcia, znajdująca zresztą swoją etymologię także w archaicznym j. polskim - gdzie funkcjonowało określenie "promenować" jako synonim spacerowania. Dawnymi czasy prócz spacerowania dozwolone było jedzenie, picie, palenie papierosów.
Ideą przyświecającą Woodowi - pierwszemu dyrygentowi na promsach oraz jednemu z inicjatorów przedsięwzięcia - było przyciągnięcie do muzyki klasycznej przeciętnego śmiertelnika z ulicy, oswojenie go z nią, wyedukowanie należyte, a następnie uczynienie z niego jej miłośnika a nawet konesera i znawcę.
Zważywszy na długoletnią tradycję oraz ogromną popularność jaką promsy cieszą sie w Wielkiej Bytanii i na świecie - cel przyświecający Woodowi udało się chyba osiągnąć. Charakterystyczną cechą promsów jest ich dostępność oraz najwyższy poziom wykonywania utworów. Co roku dominuje jakiś temat przewodni zwiazany z - na przykład - rocznicą śmierci czy urodzin jakiegoś kompozytora. W tym roku położono akcent na muzykę skandynawską, a szczególnie na twórczość fińskiego narodowego kompozytora Sibeliusa.
Ostatni koncert promsów wieńczacy każdorazową edycję festiwalu - to słynne "Last Night of The Proms", w trakcie którego przyjęte jest wykonywanie utworów patriotycznych takich jak pieśń "Jerusalem", "Land of Hope and Glory" oraz - przede wszystkim, kultową już absolutnie - "Rule Britannia". Podczas The Last Night wypełniona po brzegi sala Royal Albert Hall udekorowania jest mrowiem iunion jack a wielu uczestników koncertu przebranych jest za stroje nawiązujące do największych dni chwały imperium brytyjskiego - co sprawia wrażenie jakby miała miejsce uroczystość z najwyższej półki kiplingowskiej wizji brytyjskiego imperializmu. A gdy potem cała sala śpiewa "Rule Britannia, Britannia rule the waves, Britons never, never shall be slaves", pod komendą - na przykład - Sarah Connolly przebraną za Nelsona - odnosi się wrażenie, iż Brytyjczycy jeszcze tak całkiem nie oswoili się z myślą o końcu ich imperium.
Promsy transmituje program II polskiego radia, a tymczasem posłuchajmy:


www.youtube.com/watch?v=Sgd9nYqVz2s