Nie wiem doprawdy, skąd to przyszło, może to łagodne, balsamiczne powietrze, a może przeświecające poprzez przestwory przymglonego przeczuciem pogodnej jesieni jasnego błękitu sierpniowe słońce nastraja myśli na śródziemnomorskie tonacje. Jawa miesza się ze snem, poza sylwetami zgoła nieromantycznych brył blaszanych hal i betonowych osiedli, tras szybkiego ruchu i tumultu mrówczego zakrzątania, znużony płaską monotonią nowoczesności wędrowiec dostrzega przez mgnienie oka romantyczny pejzaż skalistego wybrzeża, zatopionych w potokach południowego skwaru zawieszonych nad lazurem fal kamiennych tarasów ocienionych pnącymi się po pergolach pędami winnej
latorośli i dorodnych, obficie zaokrąglonych Włoszek, upaćkanych od ucha do ucha spaghetti z sosem pomidorowym.

   Byłem niedawno w winnicy, pierwszej od kilkuset lat winnicy w Krakowie, odtworzonej dokładnie w tym samym miejscu na południowym stoku wzgórza św. Bronisławy, gdzie w średniowieczu zakonnicy uprawiali ten szlachetny krzew. Obsadzono ją sprowadzoną z Niemiec reńską odmianą Chardonnay, krzaczki są jeszcze niskie i minie zapewne kilka lat, zanim wydadzą pierwszy słodki plon. Odnowienie tej tradycji to dość symboliczny moment; łacińskie słowo cultura oznacza bowiem uprawę, zaś winnice, pospołu z piniami, cyprysami, drzewem oliwnym i lawendą znaczą obszar, w którym rozwijała się cywilizacja śródziemnomorska, swego czasu centrum sztuki i myśli promieniujące na najdalsze zakątki Starego Świata. Cokolwiek byśmy bowiem nie powiedzieli o znakomitych osiągnięciach ludów Dalekiego Wschodu czy Indii, dziwnym splotem okoliczności to właśnie z basenu Morza Śródziemnego wypłynęły te inspiracje, które nadały kształt współczesnej cywilizacji i to one w pierwszym rzędzie są kopiowane i naśladowane przez pozostałą część globalnej społeczności.

   Dziwny zaiste to nastrój. Spoglądając na odległe zarysy Karpat z wyraźnie dostrzegalnym w szarobłękitnym oddaleniu garbem Babiej Góry, nachodzą skojarzenia z łagodnym rysunkiem wzgórz okalających Zatokę Neapolitańską. Wyobraźnia wyławia niesłyszalne dźwięki tęsknych zawodzeń skrytych pośród listowia bujnej zieleni wzgórz larów i penatów, i znów, jakby pod tchnieniem Eola, rozbrzmiewają cytry i flety orszaku Dionizosa, zmierzającego w lansadach ku rozpasanej fieście rozszalałych melodii niszczycielskiej radości. Płoną orgiastyczne ognie i świat po raz kolejny odnawia się w twórczym zapale burzenia, wybuchając pod niebosy miriadami szafirowozłotych nut.

   Oto sztUka przez wielkie "U": niesamowitej zaiste urody Włoszka śpiewa trzy neapolitańskie pieśni, doprowadzając publiczność do ekstazy, erupcji braw i jęków zachwytu. Scena aż drży w posadach; a chociaż nieskromne jej zachowanie i zmysłowe ruchy mogą wprawić miłośników bardziej tradycyjnej maniery wykonawczej w osłupienie i niezdrowe podniecenie, zaś jej odzienie nie jest doprawdy świadectwem najwyższego gustu, gdyż wycieraczka pod moimi drzwiami ma więcej szyku niż ta szmata, która skrywa jej wdzięki, to cierpliwemu widzowi, który wysłucha tego przedstawienia w całości dane będzie wyzwalające uczucie niezmiernej ulgi, istne katharsis, kiedy odtwarzanie pliku nareszcie dobiegnie końca.

www.youtube.com/watch?v=8CMgD-LIAA0

   A teraz coś z zupełnie innej skrzynki, to znaczy chciałem napisać beczki. Oto przekonujący dowód na to, że Północ potrafi stworzyć dzieła, wobec których najpiękniejsze neapolitańskie canzony czezną w siwy popiół, rozwiewany leniwym podmuchem Historii.

ulub.pl/QE(*)sz-znaszli-ten-kraj-smoniuszko
(należy kliknąć "odsłuchaj")