Kto ukrywa występki nie ma powodzenia, lecz kto je wyznaje i porzuca dostępuje miłosierdzia. Warunki otrzymania Bożego miłosierdzia są proste, sprawiedliwe i rozsądne. Nasz Pan nie wymaga abyśmy zadawali sobie ból, by dostąpić przebaczenia grzechu. Nie musimy udawać się na długie i wyczerpujące pielgrzymki lub zadawać sobie bolesną pokutę, aby przypodobać się Bogu niebios lub zmazać swoje winy. Owe miłosierdzie staje się udziałem tego, kto wyzna i porzuci swój grzech. Apostoł pisze: "Wyznawajcie tedy grzechy jedni drugim i módlcie się jedni za drugich, abyście byli uzdrowieni. Wyznawajcie grzechy Bogu jako jedynemu, który może je odpuścić i wyznawajcie jedni drugim wasze upadki.. Jeśli obraziłeś swego przyjaciela lub bliźniego, powinieneś przyznać się do błędu, a on powinien ci chętnie wybaczyć. Następnie proś o przebaczenie Boga, ponieważ brat, którego zraniłeś należy do Niego. A krzywdząc swojego bliźniego zgrzeszyłeś przeciwko jego Stworzycielowi i Odkupicielowi. Sprawa przedstawiana jest jedynemu prawdziwemu pośrednikowi naszemu wielkiemu Arcykapłanowi, który był doświadczony we wszystkim podobnie jak my, za wyjątkiem grzechu. Może współczuć ze słabościami waszymi i oczyścić was od wszelkiej nieprawości ci, którzy nie ukorzyli się przed Bogiem przyznając się do winy nie wypełnili pierwszego warunku akceptacji. Jeśli nie doświadczyliście takiej skruchy, jeśli w prawdziwym uniżeniu i ze skruszonym duchem nie doznaliście waszych grzechów, odczuwając do nich wstręt. Nigdy tak naprawdę nie zabiegaliście o wybaczenie grzechu, a jeśli nigdy nie prosiliście o przebaczenie, nigdy nie zaznaliście pokoju Bożego. Jedynym powodem, dla którego nie otrzymaliście odpuszczenia grzechów z przeszłości jest to, iż nie jesteście chętni ukorzyć swoich serc i zastosować wyznanie grzechu niezależnie, czy jest ono dokonane publicznie, czy osobiście powinno wypływać z głębi serca i być wyrażone bez przymusu. Nie należy grzesznika przymuszać do wyznania grzechu, nie powinno się ono odbywać w sposób lekceważący lub beztroski, lub też wymuszony na tych, którzy nie zdają sobie sprawy z odrażającego charakteru grzechu. Wyznanie będące otwarciem najgłębszych zakamarków duszy prowadzi do Boga pełnego litości. Psalmista mówi: "Bliski jest Pan tym, których serce jest złamane, a wybawia utrapionych na duchu". Prawdziwe wyznanie grzechu jest zawsze szczegółowe i dotyczy określonych grzechów. Mogą to być takie grzechy, które należy przedstawić tylko Bogu, mogą to być złe czyny, które należy wyznać tym, którzy cierpieli z ich powodów, albo takie, które mają jawny charakter, a zatem powinny być wyznane publicznie. Jednak każde wyznanie powinno być wyraźnie określone odnosząc się do popełnionych przez was grzechów...
Do wszystkich waszych grzechów dodaliśmy i to zło, że chcieliście mieć Króla. Musieli wyznać ten grzech, do którego się dopuścili, ich niewdzięczność dręczyła ich duszę i oddzieliła od Boga. Bóg nie przyjmie wyznania grzechów bez szczerej pokuty i odnowy. W życiu człowieka muszą nastąpić zdecydowane zmiany. Wszystko co wyobraża Boga, musi być odrzucone, taki będzie wynik prawdziwego żalu za grzechy. To, co musicie zrobić ze swojej strony jest jasno określone, obmyjcie się, oczyśćcie się, usuńcie wasze złe uczynki z przed Moich oczu, przestańcie źle czynić, uczcie się dobrze czynić, przestrzegajcie prawa, brońcie pokrzywdzonego, wymierzajcie sprawiedliwość sierocie, stawiajcie się za wdową... Jeśli bezbożny będzie oddawał w zastaw, zwracał to, co zagrabił, postępował zgodnie z zasadami życia nie popełniając występków, na pewno będzie żył, nie umrze...