Po drugiej – słowackiej - stronie Przęłęczy Łupkowskiej,mniej więcej 10 kilometrów od polsko - słowackiego przejścia granicznego Radoszyce – Palota, leży miasteczko Medzilaborce. Zamieszkują go Słowacy, Karpatorusini oraz liczni Romowie. Dawnymi czasy było tutaj sporo Żydów (tropiącym wątki żydowskie w każdym z moich postów ułatwiam zadanie podpowiadając, iż po Żydach pozostał warty odwiedzenia kirkut, położony kilka kilometrów za miastem, w kierunku na Palotę). Miejscowość jest żywcem wyciągnięta z jakiegoś „Jadąc do Babadag” czy innej „Dukli” Stasiuka. Kto lubi takie melancholijno – nostalgiczne zakątki i kulturowe rezerwaty - winien kiedyś tutaj niechybnie zawitać. Prócz kirkutu wzmiankowanego warto zaglądnąć do dwóch cerkwi ( jedna prawosławna, druga unicka) oraz - przede wszystkim – do otworzonego w 1991 r. Muzeum Sztuki Współczesnej, poświęconego Andy Warholowi, z betonowymi replikami osławionych puszek po zupie Campbella, stojącymi na jego straży. Na Warhola – konkretnie fontannę w jego kształcie – natkniemy się już wcześniej, zmierzając w stronę muzeum. Znak to pewny, iż w Medzilaborcach jest to persona bez dwóch zdań największa. Recz w tym, iż we wsi Mikova, odległej od miasteczka o 6 kilometrów urodzili się rodzice twórcy pop-artu, którzy później wyemigrowali do ziemi mlekiem i miodem płynącej. Andy Warhol nie przywiązywał wagi do swojego pochodzenia – był całkowicie zamerykanizowany – tak więc erygowanie wcale sporej - swoimi rozmiarami - bryły muzeum w ni ebardzo podłym miasteczku karpackim, jawi się dla postronnego obserwatora niczym surrealistyczno – groteskowa próba rewindykacji „naszego z Ameryki”. W muzeum jest trochę parafernalii związanych z rodziną Warhola oraz kilkanaście „dzieł sztuki” jego autorstwa oraz jego braci. Zwrot „dzieło sztuki”, z poprzedniego zdania, nie przypadkiem został ujęte w cudzysłów. Warhol jako twórca i ikona popartu stał się sławny, bardzo bogaty, wpływowy ( w sensie oddziaływania na trendy kulturowe), do dnia dzisiejszego ma licznych wielbicieli. Gdy umierał w 1987 r. jego majątek był szacowany na kilkaset milionów dolarów – wniosek z tego taki, iż popart był dochodowym interesem. Rezydencja mistrza zwracał auwagę swoim przepychem i luksusem ale co zdecydowanie najbardziej kuło w oczy to.... brak chociażby jednego dzieła popartowego w owym luksusowym domu. W zamian, było ono wypełnione po brzegi ze smakiem dobranymi przykładami najlepszej sztuki tradycyjnej – świadczącej, nota bene, jak najlepiej o gustach właściciela – i przypominało wnętrze lokum bogatego 19 – wiecznego burżuja. Jeżeli komuś w tym miejscu nasunie się skojarzenie ze sceny z filmu „Seksmisja” , w której okazuje się, iż całą kobiecą republiką zawiaduje przebrany za niewiastę mężczyzna – to nie będzie to skojarzenie niestosowne. Cóż jest bowiem warty artysta, który sam się swojej „sztuki” wstydzi? Cóż jest warta sztuka, której wstydzi się jej twórca? Mówimy rzecz jasna o prawdziwym stosunku do swoich kreacji – nie tym na pokaz dla otumanienia maluczkich, po to żeby ich zerżnąć na kasie aby mieć na zakup tej prawdziwej, przetestowanej czasem sztuki. Warhol miał wysmakowany gust ale – jak widać – był przy tym małostkowym, cynicznym hipokrytą - więc zasługuje, za karę, na to, aby jego muzeum w Medzilaborcach było nadal surrealistyczno – groteskowym curiosum, wystawionym na karpackich obrzeżach, in the middle of nowhere – którego idei w ogóle nie rozumie i nie akceptuje lokalna populacja. Czy puszka po zupie lub podretuszowane i podkolorowane zdjęcie MM to wielkie dzieło sztuki? Nie ma w nich ani piękna ani talentu – więc odpowiedź jest: w żadnym wypadku. I dlatego też Warhol nie miał ich w swojej sypialni.