Są takie utwory, wobec których nawet najbardziej wyszukane słowa zawodzą w swojej zdolności wyrażania przeżyć wzbudzanych przez wielkie, ponadczasowe osiągnięcia muzycznego geniuszu ludzkości, jeszcze raz dowodząc, jak wiele jest niewypowiedzianego piękna i emocji, którym wyraz dać mogą jedynie ręce mistrzów kształtujące materię powietrznego wszechoceanu, w którym zanurzeni jesteśmy i który daje nam doświadczyć tchnienia Zachwytu.

   Są takie interpretacje jak znaki czasu, w których zespala się to, co dawne z tym, co współczesne a dalekie sobie kultury splatają się w wielkiej, symbolicznej syntezie, ukazując twórczą moc tkwiącą w naturze świata, którą wyraża jedność różnorodności, wspaniałość komplementarnych różnic dopełniających się z tego, co cząstkowe, w to, co doskonałe, choć wyrazić natury owej doskonałości nie sposób.

   Oto przykład: Jan Sebastian Bach i inspiracja, której źródłem są jego napędzane monotonnym rytmem basso continuo utwory dla rozmaitych jazzowych interpretacji jego muzyki.

   Z jednej strony wspaniałe utwory wielkiego Niemca, których niezaprzeczalna głębia i artystyczny zenit przekraczający swą strzelistą wspaniałością najświetniejsze osiągnięcia architektury gotyckiej stały się dla jednych zaledwie jednym z kamieni budulcowych nacjonalistycznego szowinizmu i poczucia wyższości całego narodu, w którym ów twórca niegdyś żył i tworzył, tak, jakby naród ów miał w jego dziele swój znaczący udział, dla innych zaś powodem radości i nadziei, upatrującej w jego dorobku dowodu, że człowiek rzeczywiście władny jest użyć swego rozumu i uczuć aby otworzyć przed ludzkością świat idealnego piękna;

z drugiej - starcie wpływów subkultury amerykańskich Murzynów i ich zmysłu rytmu z europejskim poczuciem harmonii i estetyki zrodziły jeden z najwspanialszych kulturowych stopów, być może jedyny cenny materiał, który pozostał w alchemicznym melting pot społeczeństwa amerykańskiego, dla którego motto E pluribus unum nadal pozostaje nieziszczoną nadzieją i ideą, która dziś powoli obrasta mchem.

   I tak to na styku różnych, często bardzo różnych kultur i nacji powstają najwspanialsze osiągnięcia sztuki, literatury czy muzyki. Można tu przytaczać liczne przykłady, choćby naszych wielkich pisarzy i poetów o korzeniach żydowskich, którzy wnieśli olbrzymi wkład w kulturową potęgę Polski, czy Josepha Conrada, Polaka, który znacząco wzbogacił kulturę brytyjską, tak też jest z wieloma imigrantami, którzy zapisali się na trwałe swoimi dokonaniami w kulturze otwartych społeczeństw Zachodu: Francji, Anglii czy Stanów Zjednoczonych. Nie od rzeczy jest o tym przypominać dziś, kiedy dramat masowych migracji zmienił zupełnie światło, w którym postrzega się kulturowe różnice i granice, coraz częściej i coraz groźniej stając się zapowiedzią nie rozwoju, ale upadku pod naporem wzajemnie motywującej się nienawiści chamskich, wrogich wobec wszelkiej odmienności i pozbawionych jakiejkolwiek estetycznej wrażliwości tłumów po obu stronach nowych zasieków, płotów i murów.

   Człowiek jest bytem indywidualnym, zanurzonym w tkance społecznej i bez niej nie istniejącym, ale właśnie w jego jednostkowości, pojedynczości i wyjątkowości a nie w zezwierzęconej, homogenizowanej religią, ideologią czy przesądem masie leży ukryty głęboko najcenniejszy skarb, który posiadła ludzkość, ów Sezam nieskończonych możliwości tworzenia, odtwarzania i stwarzania na nowo świata miejscem, w którym chce się żyć i którego nigdy byśmy nie chcieli opuścić.

   Zapraszam więc tych, którym synkopowane rytmy jak i szlachetna powaga tonów Bachowskiej polifonii nie są wstrętne, by posłuchać i przeżyć jeszcze raz to, co prawdą było i zawsze pozostanie, że człowiek jest dobry lub zły, wspaniały bądź podły nie przez to, do jakiej kategorii przypisany został metryką urodzenia, ale to, czym potrafił podzielić się z innymi.

   Oto dwie nieco zapomniane perły jazzowej interpretacji dwóch utworów lipskiego mistrza zaaranżowane i zagrane przez genialne rumuńsko-niemieckie trio (Eugen Cicero piano, Decebal Badila bass, Willi Ketzer drums) oraz przejmująca, choć dla mnie bynajmniej nie z religijnych przyczyn, klasyczna interpretacja słynnego "Jesus bleibet meine Freude" w mistrzowskim fortepianowym wykonaniu Alexisa Weissenberga.

www.youtube.com/watch?v=Ile10BtfJA8
www.youtube.com/watch?v=5emXTgL7Guc
www.youtube.com/watch?v=yjSQm7QsKg8