"Poranek naszej ojczyzny" Fiodora Szurpina - to jedna z kilku najważniejszych kanoniczno - ikonicznych emanacji socrealistycznej sztuki, wpisującej się w kult jednostki Józefa Stalina.
Stalin umiejscowiony jest na pierwszym planie obrazu i jako taki, swoją dominującą sylwetką, zmusza widza do skoncentrowania na nim uwagi. Przyodziany jest w biały mundur generalissimusa, przez ręce ma przerzucony, prosty, szary żołnierski szynel. Mundur nie posiada żadnych dystynkcji, medali, baretek, akselbantów. Podobnie zresztą płaszcz. Pozornie może to dziwić - jednakże jest to celowy zabieg mający na celu...wyniesienie Stalina ponad zwykłych ludzi. Stalin bowiem jest tak wielki, tak zasłużony, tak dobrze znany każdemu obywatelowi ZSRR, tak przez niego podziwiany, iż nie ma potrzeby wyrożniania go jakimikolwiek atrybutami. One są - ewentualnie - zastrzeżone dla prominentów niższej rangi - podporządkowanych wodzowi. Jasny kolor munduru rukowoditiela pełni też inną rolę. Nasuwa bowiem skojarzenie z czymś immanentnie czystym i dobrym, nasuwa skojarzenie ze słońcem - do którego Stalin był bardzo często porównywany ( Stalin - słońce narodów). Biel munduru wodza jest delikatnie zaakcentowana brzaskiem wschodzącego słońca. W rzeczy samej, najjaśniejszy punkt na obrazie to mundur wodza nad sercem - który to punkt - nota bene - stanowi geometryczny środek obrazu. Niestety, kopia obrazu stanowiąca załącznik do niniejszego tekstu - jest mocno przybrudzona i przyciemniona, skutkiem czego zatraca się całkowicie efekt świeżości i jasności poranka. Włosy stalina przyprószone sa siwizną, twarz - łagodna i dobrotliwa, pokryta zmarszczkami. I nie dziwota, bowiem troski i trudy związane z przewodzeniem narodowi oraz - przede wszystkim - prowadzeniem zwycięskiej wojny z faszystami - nie pozostały bez śladu. Z tych wszystkich wyzywających zadań i problemów, wódz wyszedł jednak zdecydowanie obronną ręką. I terez niczem usatysfakcjonowany gospodarz, który wykonał dobrą robotę - patrzy ufnie pewnym wzrokiem w przyszłosć, poza ramy obrazu - sięgając nim za horyzont, dostrzegając to, czego przeciętny śmiertelnik jeszcze ujrzeć nie może - czyli w pełni komunistyczne społeczeństwo w swej pełnej chwale i krasie. Wzrok Stalina - bez kontaktu z widzem - skierowany gdzieś w siną dal - to charakterystyczny element wszystkich obrazów przedstawiających przywódcę - wytworów kultu jednostki. Zabieg ów miał na celu odrealnienie jego osoby oraz jej monumentalizację.
A za generalissimusem - na drugim planie - widać owoce pracy dobrego gospodarza. Zaraz za jego postacią, na skraju zazielenionego pola widać, posadzone w rówych odstępach, drzewka. Symetryczność owa nie jest przypadkowa! Sygnalizuje bowiem ład, porządek i planowość - panujące w ojczyźnie kołchoźników i proletariuszy. A dalej są pola obrabiane wzorcowo przez sprzęt całkowicie zmechanizowany, trakcje wysokiego napięcia, dymiące kominy fabryk i kombinatów ( pamiętajmy, iż wówczas był to symbol nowoczesności i postępu - nie degradacji przyrody). A cała ta sowiecka Arkadia cała ta stalinowska sielanka - pławi się z lubością w promieniach wschodzącego słońca - "ja drugoj takoj strany nie znaju, gdie tak wolna dyszy cziełowiek".

www.galeriabwa.bydgoszcz.pl/popup_one.php?idn=165