Kiedy czytam "Campo di Fiori" Miłosza, nasuwa mi się nieodparte wrażenie, że ta sama sytuacja ciągle się powtarza, że każda osoba, która wybiera "normalne" życie - bez heroizmu, bohaterstwa, Judymowych poświęceń, w pewien sposób przyłącza się do tej grupy bawiących się beztrosko poza granicami getta warszawiaków.

Jakie człowiek ma prawo do tego, żeby żyć dla siebie, własnym życiem, będąc skupionym na swoich potrzebach, marzeniach etc., kiedy wie, że inni, ci abstrakcyjnie brzmiący inni, z różnych powodów nie mogą wieść "normalnego" życia? Nie mówię tu o ogromie tych, którym się po prostu nie chce postarać o lepszy standard życia, którzy mają wszystko na wyciągnięcie ręki.

Świat w swoim pluralizmie jest piękny, ale czy gdybym była na dnie, gdym musiała się martwić o to, czy przeżyję następny miesiąc i czy bliskim mi osobom się to uda, to nadal myślałabym, że podziały na lepszych i gorszych, na bogatszych i biedniejszych, są czymś wskazanym i dobrym?

Z drugiej strony, jeśli tak zależałoby komuś na poświęcaniu się dla innych, to czy jego celem nie byłoby stworzenie im ludzkich warunków do życia? Czy w takim razie nie powinien zadbać o siebie, jako o cząstkę społeczeństwa, o którego to dobru tak myśli? Czy więc potrzebne jest znowu znalezienie złotego środka, równowagi między jedną a drugą skrajnością? A może potrzebna jest tu właśnie postawa bezkompromisowa?

Ciekawa jestem, jak z tym problemem radzą sobie inni. (Albo i nie radzą, przeraża mnie ostatnio seria odkryć związanych z tym, jak rzadko ludzie "dorośli", są zieloni, niedojrzali, bezrefleksyjni, ignoranccy.)