Witam, jak wspomniałam w tytule, jestem tu nową osobą Podobnie niestety jak w mojej rodzinie mam wrażenie ostatnio. Jestem osobą nie wierzącą w Boga. Mam swoje zasady i wyznaję wartości takie jak: miłość, dobro, sprawiedliwość itd. a także wierzę w ludzi, którzy mnie otaczają. Wychowywałam się w domu katolickim, ale nikt u mnie w domu nie praktykował. Nikt również nigdy nie narzucał mi wiary w Boga, ani też swoich poglądów, za co jestem wdzięczna mojej mamie. Zachowałam czysty umysł, choć mam takie sakramenty jak chrzest, komunia czy bierzmowanie. 2 tygodnie temu mój brat poprosił mnie o to, bym była chrzestną dla jego synka, powiedziałam szczerze co czuję oraz to, że matka chrzestna to osoba wierząca, a nie tak jak w przypadku bycia świadkową na jego ślubie-nie koniecznie osoba wierząca. Wydaje mi się, dał mi to odczuć, że nie zrozumiał mnie tak jakbym chciała. Mama twierdzi, że jestem fanatyczką, choć nigdy nic mi nie narzucała w życiu, wiec zdajecie sobie sprawę, że mnie to zdziwiło, no i babcia, która właśnie mi powiedziała, że jeśli odmówię bratu, to jego syn może umrzeć. Generalnie tragedia, ja jestem silna i postępuje zawsze zgodnie ze sobą, uważam, że tylko to może mnie w życiu uwolnić od ograniczeń, nieszczęść itd. Po prostu nie zważając na nic jestem sobą i nie boję się tego mówić i pokazywać jeśli ktoś pyta lub narzuca coś innego, obgaduje czy nie zgadza się z moim postępowaniem.
Tydzień temu dowiedziałam się, że będę mamusią, jestem prze szczęśliwa, razem z moim partnerem Sławkiem. Bardzo się kochamy To dzieciątko to nasz wymarzony Skarb I po raz kolejny natrafiam (w ciągu 2 tygodni w sumie) na niezrozumienie ze strony rodziny. Nie mają żadnych rozsądnych argumentów. Kocham ich i mamy wspaniały kontakt, nigdy ich nie okłamuję, mówię otwarcie, że nie chcę chrzcić mojego Dzieciątka, że nie chcę ślubu kościelnego itd itd. Myślę, że jeśli ktoś kogoś kocha naprawdę, to nie będzie mu przeszkadzać w kochaniu dalej tej osoby, w tym wypadku mnie, fakt iż jestem odmienna, a zarazem prawdziwa i odważna. Piszę ponieważ pomimo wszystko, że przyznaję się otwarcie do swoich przekonań, czuję się osamotniona niekiedy. Dziękuję ślicznie Jeśli ktoś z WAS ma lub miał podobne odczucia, piszcie proszę, to pomaga!