Judith Kramer i Seymour Leventman - żydowscy autorzy socjologicznego studium (rok wydania 1961) obejmującego trzy generacje amerykańskich Żydów, zamieścili w nim - między innymi - taką uwagę:

"Nawet w języku jidysz (język imigrantów żydowskich z Europy Środkowej i Wschodniej, gdzie żyła większa część diaspory żydowskiej do czasów Hitlera) istniało bardzo radykalne rozróżnienie pomiędzy Żydami i gojami. Efekt ów osiągano poprzez stosowanie odmiennych czasowników do opisu zachowania i czynności dokonywanych przez Żydów i gojów. Do opisu zachowania gojów używano czasowników charakterystycznych dla oddawania czynności dokonywanych przez zwierzęta. I tak na przykład Żydzi jedli (essen) a goje nażerali się jak świnie (fressen), Żydzi umierali (starben), a goje zdychali jak psy (pagern), Żydzi pili (trinken) a goje żłopali jak opoje (soifen)."
(Kramer, Judith R., and Leventman, Seymour. Children of the Gilded Ghetto. Conflict Resolutions of Three Generations of American Jews. Yale University Press, New Haven and London, 1961).

Powiadają, iż język jest zwierciadłem kultury danego narodu. Jaka była kultura Ostjuden - widać wymownie na podanym przykładzie. Obcego, spoza narodu wybranego przez jednego boga, dehumanizowali bezlitośnie w formule starotestamentowo - talmudycznej, co - rzecz jasna - prowadziło(prowadzi) wśród Żydów do postaw ksenofobicznych i rasistowskich w swych odmianach kwalifikowanych.

Wątek niniejszy traktuje o źródłach antysemityzmu oraz rasizmu w kulturze żydowskiej.