>Wiec co trzyma racjonaliste przy moralnosci?

Moralność.

>Czy prawdziwy racjonalista powinien byc pozbawiony skrupulow po brzegi wypelniony egoizmem i
>sprytnie wykorzystywac panujace na Ziemi zasady dla wlasnych korzysci?

Moje motto życiowe (a czuje się w pełni ateistą) brzmi: żyj tak, aby nie ograniczać i nie szkodzić innym.

>>Wiec co trzyma racjonaliste przy moralnosci?
>Moralność.
>>Czy prawdziwy racjonalista powinien byc pozbawiony skrupulow po brzegi wypelniony egoizmem i
>>sprytnie wykorzystywac panujace na Ziemi zasady dla wlasnych korzysci?
>Moje motto życiowe (a czuje się w pełni ateistą) brzmi: żyj tak, aby nie ograniczać i nie szkodzić innym.
>

>Wiec co trzyma racjonaliste przy moralnosci?

-Rozum. Zrozumienie, że wzajemna przyzwoitość się opłaca i pozwala żyć bezpieczniej i bardziej komfortowo niż przy jej łamaniu.

Nie widze innego uzasadnienia moralnosci poza zalozeniem istnienia Boga. Pije teraz do 2 wypowiedzi. Odsylam do F.N. jesli do tej pory ma Pan watpliwosci co do sensu slowa "dobro" czy "zło". ( dlatego aby uniknac odpowiedzi takich jak Panska pierwsze zdanie mojego postu wyglada jak wyglada). To nasz wewnetrzy egoizm popycha nas ku wszystkiemu. Lek o sens istnienia ( wymyslanie Boga, religii itd ) zasada "nie czyn drugiemu co tobie nie mile" tez oparta jest na leku o nasze wlasne interesy. Ja nie bede zly dla niego bo on bedzie zly dla mnie. Prawo wlasnosci dziala analogicznie. Jesli nie ma Boga to nie ma dobra i zła w tym szeroko zakrojonym "ogolnym" pojeciu. Dziecko nie rodzi sie zle lub dobre. Dziecko placze bo sie boi. Boi sie poniewaz czuje sie zagrozone. czuje sie zagrozone poniewaz boi sie o wlasne istnienie. Reszta to rzecz nabyta. Chyba, ze w oparciu o wlasnie ten lek jednostka przyzwyczaja sie do panujacych na ziemi "ogolnie przyjetych zasad" w celu unikniecia komplikacji. Racjonalista nie powinien decydowac sie na klopoty chyba, ze nagroda jest wystarczajaco sluszna.

> Nie widze innego uzasadnienia moralnosci poza zalozeniem istnienia Boga.
Naprawdę?
>Jesli nie ma Boga to nie ma dobra i zła w tym szeroko zakrojonym "ogolnym" pojeciu.
Nie zgadzam się. "Dobro" i "zło" można zdefiniować poprzez człowieka, w ogóle nie mieszając do tego bogów.
>Dziecko nie rodzi sie zle lub dobre.
Istotnie.
>Dziecko placze bo sie boi.
Dziecko płacze, ponieważ jakieś jego potrzeby nie zostały zaspokojone - jest głodne, boi się, ma mokrą pieluchę, coś je boli albo jest mu zimno. Dziecko w ten sposób te fakty sygnalizuje, bo nie umie powiedzieć wprost.
>Boi sie poniewaz czuje sie zagrozone. czuje sie zagrozone poniewaz boi sie o wlasne istnienie.
A tu już dorabiasz ideologię. Dziecko tak nie rozumuje.
>Chyba, ze w oparciu o wlasnie ten lek jednostka przyzwyczaja sie do panujacych na ziemi "ogolnie przyjetych zasad" w celu unikniecia komplikacji.
Lęk to mało humanitarna metoda "przyzwyczajania do ogólnie przyjętych zasad", chociaż istotnie w niektórych przypadkach zadziwiająco skuteczna.
>Racjonalista nie powinien decydowac sie na klopoty chyba, ze nagroda jest wystarczajaco sluszna.
Myślę, że nikt rozumny nie powinien decydować się na kłopoty (cokolwiek one w Twoim rozumieniu oznaczają) bez dostatecznych powodów. Niemniej życie w zgodzie z samym sobą uważam za powód wystarczający, by się sprzeciwić owczemu pędowi, tradycji, postawie "bo tak".
>

---

Nie wiadomo, dlaczego wszyscy mówią do kotów "ty", choć jako żywo żaden kot nigdy z nikim nie pił bruderszaftu.

>> Nie widze innego uzasadnienia moralnosci poza zalozeniem istnienia Boga.
>Naprawdę?
tak. Wyjasnienie jest w 1 poscie.
>>Jesli nie ma Boga nie ma dobra i zła w tym szeroko zakrojonym "ogolnym" pojeciu.
>Nie zgadzam się. "Dobro" i "zło" można zdefiniować poprzez człowieka, w ogóle nie mieszając do tego bogów.
Zlo wg. Pana mysli byloby niczym wiecej niz nie stosowaniem sie do przyjetych norm etycznych, a te sa calkowicie dowolnie kreowane przez czlowieka. Trzeba tez wspomniec ze inaczej dobro i zlo postrzegał xvII wieczny arystokrata,a inaczej rozumie Pan je teraz. Trzeba sprecyzowac to dalej. Pomine juz kwestie etyki. Czy ja tez mam rozwijac? Wiec co to za "siła?" sprawia ze mamy poczucie dobra i zła? Co pierwotnie zmusza nas do bycia "dobrym"? Są to niby "prawa naturalne", a wg mnie jedynym jest egoizm. Nie bede pisal w kolko tego samego dalszy ciag tej mysli jest w moim 1 poscie. Znow odsylam do Kanta i Fryderyka N.
>>Dziecko nie rodzi sie zle lub dobre.
>Istotnie.

łał.

>>Dziecko placze bo sie boi.
>Dziecko płacze, ponieważ jakieś jego potrzeby nie zostały zaspokojone - jest głodne, boi się, ma mokrą pieluchę, coś je boli albo jest mu zimno. Dziecko w ten sposób te fakty sygnalizuje, bo nie umie powiedzieć wprost.
>>Boi sie poniewaz czuje sie zagrozone. czuje sie zagrozone poniewaz boi sie o wlasne istnienie.
>A tu już dorabiasz ideologię. Dziecko tak nie rozumuje.
Ja nie mowie o rozumowaniu... mowie o prawach naturalnych. O jakims archetypie. O czyms co jest ponad rozumowaniem. Wiec to co Pan napisal kompletnie nie ma sensu...
>>Chyba, ze w oparciu o wlasnie ten lek jednostka przyzwyczaja sie do panujacych na ziemi "ogolnie przyjetych zasad" w celu unikniecia komplikacji.
>Lęk to mało humanitarna metoda "przyzwyczajania do ogólnie przyjętych zasad", chociaż istotnie w niektórych przypadkach zadziwiająco skuteczna.
a co do tego ma humanitaryzm!?
>>Racjonalista nie powinien decydowac sie na klopoty chyba, ze nagroda jest wystarczajaco sluszna.
>Myślę, że nikt rozumny nie powinien decydować się na kłopoty (cokolwiek one w Twoim rozumieniu oznaczają) bez dostatecznych powodów. Niemniej życie w zgodzie z samym sobą uważam za powód wystarczający, by się sprzeciwić owczemu pędowi, tradycji, postawie "bo tak".

Sprostuje. Czlowiek nie bedzie chcial łamać ogolnie przyjetej na tej planecie "moralnosci" bez zadowalajacego go potrzeby. Znow liczy sie tylko on. Zabije bo chca mnie zabic. Zabije bo nie mam pieniedzy na wlasne zycie itd...
>>
Pozdrawiam.

Ps. Proszę mnie zle nie zrozumiec. Ja tylko szukam odpowiedzi. Sprubuje to pokazac szybkim schematem.

dobro i zło ( juz przy tych pojeciach pojawia sie nie lada problem, ale zalozmy ze dobro to postepowanie moralne, zło niemoralne. Ewentualnie nieetyczne)-> moralność ( czym jest skad sie bierze i dlaczego racjonalista ma jej przestrzegac? Bo tak jest? Tutaj pojawia sie odwolanie do praw naturalnych. Praw wpisanych w nas samych od zarania dziejow."Wewnetrzny glos mowiacy nam co dobre, a co zle" ( ledwo wstukalem to zdanie... ).-> prawa naturalne. czym są? Jakie są? skad pochodzą? Jesli nie od Boga to skąd? Przyjmijmy ze nie ma dobra i zla, a sa prawa naturalne. Np wczesniej wspomniane prawo wlasnosci. Zabrales mi jedzenie, bede glodny. Wiec ja zabiore je Tobie. Wtedy on bedzie glodny. Teraz pojawia sie obawa. Jesli ja mu bede zabieral jedzenie on bedzie zabieral mi wiec z racjonalnego punktu widzenia lepiej go poprostu nie zabierac nikomu. Stad moim zdaniem plynaca potrzeba postepowania "zasad moralnych" "dobrych" czy jak kto sobie to nazwie. Nie czyn drugiemu co Tobie nie mile co sam bedziesz mial przesrane. Wynika to z leku o nas samych. czli z wrodzonego egoizmu ktory moim zdaniem jest jedynym "prawem naturalnym" dziedzicznym, ponad naszym rozumowaniem. Egoizm zas plynie z checi zycia. Bo zycie to ostateczne i jedyne co mamy czego mozemy byc w 100000% pewni. Fakt istnienia. Dziecko chce zaspokajac swoje potrzeby. Dlaczego!? Bo chce zyc. Dlaczego chce zyc? Bo to jedyne co ma pewne. Mam nadzieje ze teraz bedzie jasniej.

>moralność ( czym jest skad sie bierze i dlaczego racjonalista ma jej przestrzegac? Bo tak jest?

Skąd się wzięła moralność? Jest 'efektem ubocznym' działania doboru naturalnego. To samo dotyczy empatii. Życie w grupie uwarunkowało pewne zachowania, a nasze odczucie co do ich słuszności jest czysto ewolucyjne. Osobnik, który przejawiał zbytnią agresję, czy też inne aspołeczne zachowania był szybko odsuwany od stada i nie miał możliwości reprodukcji. A dlaczego racjonalista ma jej przestrzegać? Po pierwsze dlatego, co napisałem w swoim pierwszym poście. A po drugie to, że jeśli nie będziesz moralny i zaczniesz zabijać na lewo i prawo, bo nie ma boga, to wylądujesz na dożywociu w więzieniu i zmarnujesz swoje JEDYNE życie. Pozdrawiam.

>Życie w grupie uwarunkowało pewne zachowania, a nasze odczucie co do ich słuszności jest czysto ewolucyjne. Osobnik, który przejawiał zbytnią agresję, czy też inne aspołeczne zachowania był szybko odsuwany od stada i nie miał możliwości reprodukcji.

Było jeszcze bardziej "edukacyjnie": osobnik nierespektujący zasad panujących w grupie plemiennej był wyrzucany. Wygnany osobnik nie miał możliwości przeżycia. Czyli karą za niedostosowanie była śmierć.

---

Jest na świecie wiele cudownych rzeczy, ale cudów nie ma.

Bądź, nomen omen, dobry i staraj się używać polskich liter. Widzę, że czasem Ci to wychodzi, czyli masz taką możliwość, ale częściej nie, więc się postaraj. Takie tu mamy wymagania.

---

Nie wiadomo, dlaczego wszyscy mówią do kotów "ty", choć jako żywo żaden kot nigdy z nikim nie pił bruderszaftu.

>Nie zgadzam się. "Dobro" i "zło" można zdefiniować poprzez człowieka, w ogóle nie mieszając do tego bogów.

Tylko po co odnosić coś do jednego człowieka? Albo hermetycznej grupy ludzi?
Są tacy, co np. uwielbiają iść na pole za osiedlem, poobijać się pięściami, skopać po mordach, czasami zabić, i dla nich to jest "dobre". W ich środowisku jest to pożądane. Agresja jest w tym środowisku sposobem podkreślenia męskości.

Dla większości społeczeństwa bezcelowe pranie się po pyskach jest "złe" - no nie wolno, nie powinno się. I jaki jest cel określania "nawalania się po pyskach" złym czy dobrym, skoro to zależy od grupy?

Można mówić o skutkach i przyczynach danego zdarzenia, zachowania - ale mówienie o tym "dobre", czy "złe" mija się z celem, bo niczego prócz opinii obserwatora nie oddaje.

>>Dziecko placze bo sie boi.
>Dziecko płacze, ponieważ jakieś jego potrzeby nie zostały zaspokojone - jest głodne, boi się, ma mokrą pieluchę, coś je boli albo jest mu zimno. Dziecko w ten sposób te fakty sygnalizuje, bo nie umie powiedzieć wprost.

Albo płacze dlatego, że nauczyło się płakać. Płacze nawet jak mu nie jest źle, płacze bo chce osiągnąć określony cel. Płacze, bo jak tylko zacznie płakać, to rodzice lecą do niego na kolankach i zabawiają

>A tu już dorabiasz ideologię. Dziecko tak nie rozumuje.

To prawda - płacze, bo tak jest "zaprogramowane". A potem płacze, gdyż płacz powoduje wystąpienie bardzo korzystnych reakcji ze strony otoczenia.

>>Wiec co trzyma racjonaliste przy moralnosci?
>-Rozum. Zrozumienie, że wzajemna przyzwoitość się opłaca i pozwala żyć bezpieczniej i bardziej komfortowo niż przy jej łamaniu.

Gdybyż to było takie proste ...
W ten sposób (w najlepszym razie!) odpowiemy na pytanie: dlaczego istnienie moralności opłaca się w skali społecznej. Nie widzę natomiast przełożenia na moralność indywidualną - pytanie, dlaczego właśnie ja, tu i teraz, miałbym powstrzymać się od okradania bogatego wujka, pozostaje bez odpowiedzi. "Bo mi się to nie opłaci"? Guzik prawda, jak będę sprytny to mi się opłaci. "Bo gdyby wszyscy kradli to zrobiłoby się niebezpiecznie"? Ale z tego, że ja okradnę wujka, nie wynika że wszyscy zaczną kraść. Skoro istnienie moralności jako zjawiska społecznego się opłaca, to nie będę publicznie propagował amoralności - będę amoralny po cichu, selektywnie, tam gdzie przyniesie mi to zysk.
Efekt: zupełnie nie widzę, w jaki sposób można by wywieść indywidualną moralność z opłacalności. Wywiedziecie z niej (w najlepszym razie!) moralność społeczną.

>Wiec co trzyma racjonaliste przy moralnosci?

-Rozum. Zrozumienie, że wzajemna przyzwoitość się opłaca i pozwala żyć bezpieczniej i bardziej komfortowo niż przy jej łamaniu.

>wzajemna przyzwoitość się opłaca i pozwala żyć bezpieczniej i bardziej komfortowo niż przy jej łamaniu.

Moralność opiera się na czymś co nazywamy "sumienie". Sumienie nie jest czymś, co sobie sami kształtujemy, mamy to jak w banku wpojone dzięki wzorcom w pierwszych latach życia. Nawet nie tyle słowne nakazy i zakazy tu mają znaczenie, co naśladownictwo. Postępujemy tak, jak osoba (osoby) która się nami opiekuje. Często po to, żeby zaskarbić sobie dobre traktowanie, a nawet miłość. W dalszych latach życia zaczyna się możliwość racjonalizacji różnych zachowań i przybywa doświadczenia, które je wzmacnia lub osłabia. Człowiek sprawdza gdzie są granice zachowań akceptowalnych.

Nie wiedzieć czemu panuje przekonanie, że owo sumienie opiera się na religii, podczas gdy religia zaleca jasne zasady, a więzienia pełne są wyznawców, którzy je łamią. Sumienie tych osób pozwala na znaczne odstępstwa od zasad powszechnie panujących na danym terytorium, bo najprawdopodobniej byli poddani wpływom odbiegającym od modelowego dla danej społeczności.
Całkiem niesłusznie mówi się o "elastycznym sumieniu", podczas gdy ono jest tylko ustabilizowane inaczej niż się oczekuje.

---

Jest na świecie wiele cudownych rzeczy, ale cudów nie ma.

Zacznijmy od tego, że prawdziwy, 100% racjonalista nie powinien przejawiać chęci życia, gdyż wie, że na końcu i tak jest śmierć, bo "dopóki jesteśmy, nie ma śmierci, a gdy ona przychodzi, nie ma nas". Dlatego z racjonalnego punktu widzenia życie nie ma -muszę użyć tego słowa- sensu.
A co do egoizmu, to jest to rzeczywiście jeden z głównych czynników wpływających na cywilizację, rozwój człowieka. Jednak każdy kij ma dwa końce i można się nim posłużyć do budowania, jak i do niszczenia, tzn. do budowania dobrych stosunków na zasadzie imperatywu kategorycznego. Ale nie jest też prawdą, że egoizm jest podstawą moralną tylko niewierzących. Dlaczego wierzący są dla siebie mili, szanują się? Bo inaczej trafili by do piekła! Także do moralności wierzących prócz egoizmu dochodzi strach, a ten jest dużo lepszy (z punktu widzenia socjalizacji religijnej) niż egoizm aczkolwiek z niego wynika.
Pod egoizm można przecież podciągnąć również fakt, że człowiek może być miły, życzliwy dla innych dla własnego komfortu psychicznego. Nie zabije człowieka bo mu sumienie nie da żyć. A to jest właśnie egoizm również.

>Zacznijmy od tego, że prawdziwy, 100% racjonalista nie powinien przejawiać chęci życia, gdyż wie, że na końcu i tak jest śmierć, bo "dopóki jesteśmy, nie ma śmierci, a gdy ona przychodzi, nie ma nas". Dlatego z racjonalnego punktu widzenia życie nie ma -muszę użyć tego słowa- sensu.

Nie wiem, skąd się wzięła ta, często powtarzana, bzdura.
Skąd założenie, że 100% racjonalista miałby się kierować wyłącznie "sensem" czy "celem" życia?
Życie może być po prostu przyjemne: przyjemne jest jedzenie, spanie, seks, picie wina, zabawa z dziećmi, czytanie książek, jazda na nartach, pływanie w czystym jeziorze... wszystko.

A więc 100% racjonalista nie powinien przejawiać chęci przedwczesnej śmierci (bo przecież i tak śmierć nadejdzie i wszystko zakończy), lecz powinien cieszyć się z każdej drobnej przyjemności, póki jest zdolny czuć radość. Co więcej, nie powinien martwić się niczym, bo przecież wkrótce, wraz z końcem życia, i tak skończą się wszelkie zmartwienia.

Tako i ja czynię.

---

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

Może też być do wszystkiego obojętny i bierny. Czy zmierzamy by powiedzieć, że racjonaliście można wszystko?

>Może też być do wszystkiego obojętny i bierny. Czy zmierzamy by powiedzieć, że racjonaliście można wszystko?

By być racjonalnym, trzeba myśleć i zdobywać doświadczenia. A to wyklucza bierność.

Chyba mieszasz racjonalizm z np. egzystencjalizmem czy stoicyzmem.

Powiedzieć, że racjonaliście można wszystko, to tak, jak twierdzić, że człowiekowi uczciwemu wolno wszystko.

---

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

Czyli racjonaliście można wszystko co uzna za stosowne? Ale uznanie że zdobywanie wiedzy jest ważne wyklucza racjonalizm?

>Czyli racjonaliście można wszystko co uzna za stosowne?

A czy człowiekowi mądremu wolno robić rzeczy bezmyślnie głupie? Czy człowiekowi uczciwemu wolno kraść, jeśli uzna to za stosowne?

Nie znam żadnego Spisu Rzeczy Które Wolno Robić Racjonaliście. Do tego służy własny rozum. Nie znam również żadnej Komisji Przydzielającej I Odbierającej Prawo Do Nazywania Się Racjonalistą.

>Ale uznanie że zdobywanie wiedzy jest ważne wyklucza racjonalizm?

a tego pytania nie rozumiem.

---

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

>>Czyli racjonaliście można wszystko co uzna za stosowne?
>A czy człowiekowi mądremu wolno robić rzeczy bezmyślnie głupie? Czy człowiekowi uczciwemu wolno kraść, jeśli uzna to za stosowne?
...
>Nie znam żadnego Spisu Rzeczy Które Wolno Robić Racjonaliście. Do tego służy własny rozum. Nie znam również żadnej Komisji Przydzielającej I Odbierającej Prawo Do Nazywania Się Racjonalistą.
Niech powyższe zdania będą pośrednią odpowiedzią na zadane przez Ciebie pytania.

>>Ale uznanie że zdobywanie wiedzy jest ważne wyklucza racjonalizm?
>a tego pytania nie rozumiem.
Bo źle je skonstruowałem, chodziło mi o: Czy uznanie, że zdobywanie wiedzy nie jest ważne wyklucza racjonalizm?

>Bo źle je skonstruowałem, chodziło mi o: Czy uznanie, że zdobywanie wiedzy nie jest ważne wyklucza racjonalizm?
Taka postawa jest irracjonalna. Tyle, że racjonalizm nie jest zero/jedynkowy. Dlatego nie ma osób 100% racjonalnych i 100%irracjonalnych, tylko. Mamy za to skalę szarości. W tej skali racjonalne i irracjonalne są konkretne zachowania, wybory. Jeżeli ktoś zakłada taką postawę, to założenie to jest irracjonalne. Chociaż nie oznacza to z marszu, że każdy kolejny wybór tej osoby będzie irracjonalny.
Myślę jednak, że osoba, która chciałaby nazywać siebie racjonalistą powinna dążyć do samorozwoju i poszerzania wiedzy o świecie. Ale obszar jej zainteresowań może być mocno odmienny od mojego.

> Mamy za to skalę szarości.
Czyli są wybory bardziej i mniej racjonalne???

>> Mamy za to skalę szarości.
>Czyli są wybory bardziej i mniej racjonalne???
A czy są wybory "mniej i bardziej przyzwoite"? Oczywiście. Nie wierzę z życie czarno-białe. Są wybory mniej złe, są wybory mniej racjonalne.

>>> Mamy za to skalę szarości.
>>Czyli są wybory bardziej i mniej racjonalne???
>A czy są wybory "mniej i bardziej przyzwoite"? Oczywiście. Nie wierzę z życie czarno-białe. Są wybory mniej złe, są wybory mniej racjonalne.
Oczywiście nie można mówić o dwu kolorowym świecie we wszystkich aspektach życia, jednak wydaje mi się, że dana czynność albo jest racjonalna, albo nie. Gdzie leży granica?

>Oczywiście nie można mówić o dwu kolorowym świecie we wszystkich aspektach życia, jednak wydaje mi się, że dana czynność albo jest racjonalna, albo nie. Gdzie leży granica?
Trudno chyba o generalizowanie.
Myślę, że wybór jest albo "raczej racjonalny", albo "raczej irracjonalny". W odniesieniu do konkretnych sytuacji chyba intuicyjnie to czujemy.

>>Oczywiście nie można mówić o dwu kolorowym świecie we wszystkich aspektach życia, jednak wydaje mi się, że dana czynność albo jest racjonalna, albo nie. Gdzie leży granica?
>Trudno chyba o generalizowanie.
>Myślę, że wybór jest albo "raczej racjonalny", albo "raczej irracjonalny". W odniesieniu do konkretnych sytuacji chyba intuicyjnie to czujemy.
I tu rodzi się moje ulubione pytanie, czy racjonalizm w ogóle istnieje? Jak go określić? Dla mnie jest on bardziej figurą ideologiczną, w pięknej sztuce filozofii. Jednak praktycznie, a zastanawiałbym się czy nawet czysto ideologicznie jest możliwy do zrealizowania?

>I tu rodzi się moje ulubione pytanie, czy racjonalizm w ogóle istnieje? Jak go określić? Dla mnie jest on bardziej figurą ideologiczną, w pięknej sztuce filozofii. Jednak praktycznie, a zastanawiałbym się czy nawet czysto ideologicznie jest możliwy do zrealizowania?
A czy istnieje hedonizm, masochizm, sadyzm, nihilizm?
Jeśli oznacza to istnienie gdzieś "sedna", istoty hedonizmu, istoty w 100% pozostającej w danym trendzie, to nie istnieje. Jednak pewien tok myślenia istnieje i można go zdefiniować, rozpoznać, opisać. Istnieje tak samo jak istnieją inne pojęcia nie odnoszące się do tworów namacalnych - patriotyzm, honor, miłość. Nie oznacza to, że musimy doszukiwać się gdzieś 100% patriotyzmu. Zwykle w naszych wyborach kierujemy się pewnymi nakładającymi się na siebie założeniami, kryteriami.

Muszę się zgodzić i duży za to plus

>Muszę się zgodzić i duży za to plus
A dziękuję, za dojrzałość w dyskusji również plus.

>Niech powyższe zdania będą pośrednią odpowiedzią na zadane przez Ciebie pytania.

Super, sam sobie odpowiedziałem...

>Bo źle je skonstruowałem, chodziło mi o: Czy uznanie, że zdobywanie wiedzy nie jest ważne wyklucza racjonalizm?

Ano wyklucza. Wymagałoby bowiem założenia, że człowiek mądry się rodzi i wraz z edukacją nic się w nim nie polepsza. A to byłoby głupie.

---

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

>>Niech powyższe zdania będą pośrednią odpowiedzią na zadane przez Ciebie pytania.
>Super, sam sobie odpowiedziałem...
Widzisz jak nie wiele trzeba by wydrzeć z naszej podświadomości prawidłowe myślenie

>>Bo źle je skonstruowałem, chodziło mi o: Czy uznanie, że zdobywanie wiedzy nie jest ważne wyklucza racjonalizm?
A jeśli weźmiemy taką edukację na tle religijnym. Czy rozwijanie wiedzy religijnej, pogłębianie w niej swej wiary jest racjonalne?

>A jeśli weźmiemy taką edukację na tle religijnym. Czy rozwijanie wiedzy religijnej, pogłębianie w niej swej wiary jest racjonalne?

Jezus Maria, "edukacja" czy "wiedza" religijna jest taką tylko z nazwy!

Jeśli bowiem przedmiot rozważań religijnych nigdy nie istniał, to wszelkie rozważania teologiczne (łącznie z książkami Tischnera czy Jana Pawła II) są tylko stertą makulatury (a studiowanie ich nie jest racjonalne - chyba, że jest się psychologiem, socjologiem czy religioznawcą).

Dla ilustracji: czy człowiek nauczony zabobonu "nie idź, jeśli czarny kot przebiegł ci drogę" lub "strzeż się liczby 13" jest osobą wyedukowaną lepiej od osoby nie stosującej się do tej "wiedzy"? Zabobony też przecież opierają się na wierze.

---

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

>>A jeśli weźmiemy taką edukację na tle religijnym. Czy rozwijanie wiedzy religijnej, pogłębianie w niej swej wiary jest racjonalne?
>Jezus Maria, "edukacja" czy "wiedza" religijna jest taką tylko z nazwy!
O to mi właśnie chodziło. Pytanie zadałem prowokacyjnie.

>A jeśli weźmiemy taką edukację na tle religijnym. Czy rozwijanie wiedzy religijnej, pogłębianie w niej swej wiary jest racjonalne?
Jest racjonalne. Paradoksalnie, odejście od wiary wymaga większej wiedzy w temacie niż trwanie w wierze. Czyli zdobywanie wiedzy nawet religijnej, sprzyja racjonalizmowi.
A czy jest racjonalne? Czy racjonalne jest wiedzieć? Jest racjonalne, bowiem wiedza daje możliwość racjonalnego osądu. Racjonalizacja życia zwykle poprzedzona jest dość dokładnym penetrowaniem tematu wiary.

>Czyli racjonaliście można wszystko co uzna za stosowne?
Wolno w granicach określonych prawem.
Ale nie wszystko jest racjonalne. Jeśli myślisz, że każde zachowanie jest racjonalne, to przemyśl to raz jeszcze. Wolność typu: zrezygnuję z kościółka, obchodzenia urodzin, bo mnie to martwiło i gnębiło, to jedno. Wolność typu: a co mi tam, piekła nie ma, powyrywam muszkom nóżki i popatrzę jak się męczą, to coś innego.
Racjonalnym są wybory racjonalne. I tyle.
Zasadniczo każdy człowiek ma wolność wyboru. I wybory osób wierzących często nie idą w parze z nakazami wiary - np. stosowanie antykoncepcji. Albo seks przedmałżeński. A więc te osoby są racjonalistami, chociaż nie do końca. W pewnych aspektach. Wybierają to co racjonalne.
>Ale uznanie że zdobywanie wiedzy jest ważne wyklucza racjonalizm?
To właśnie jest racjonalizm.
Racjonalizm to nie jest synonim wolności. Wbrew pozorom, racjonalne wybory są zwykle dość przewidywalne. Poszerzanie wiedzy jest racjonalne, bowiem trwanie w ciemnocie i odrzucanie wiedzy jest irracjonalne.

>>Czyli racjonaliście można wszystko co uzna za stosowne?
>Wolno w granicach określonych prawem.
A jeśli prawo jest nie racjonalne?

>Ale nie wszystko jest racjonalne. Jeśli myślisz, że każde zachowanie jest racjonalne, to przemyśl to raz jeszcze. Wolność typu: zrezygnuję z kościółka, obchodzenia urodzin, bo mnie to martwiło i gnębiło, to jedno. Wolność typu: a co mi tam, piekła nie ma, powyrywam muszkom nóżki i popatrzę jak się męczą, to coś innego.
>Racjonalnym są wybory racjonalne. I tyle.
Poznajemy głupiego po głupocie. I tyle....
Poznajemy wodę po wodnistości. I tyle....

>Zasadniczo każdy człowiek ma wolność wyboru. I wybory osób wierzących często nie idą w parze z nakazami wiary - np. stosowanie antykoncepcji. Albo seks przedmałżeński. A więc te osoby są racjonalistami, chociaż nie do końca. W pewnych aspektach. Wybierają to co racjonalne.
Jak każdy inny człowiek, tylko że w różnym stopniu. Osobiście twierdzę, że praktycznie nie da się być 100% racjonalistą.

>>Ale uznanie że zdobywanie wiedzy jest ważne wyklucza racjonalizm?
>To właśnie jest racjonalizm.
Przepraszam za nie porozumienie, które wynika z tego zdania już drugi raz. Chodziło mi o: Czy uznanie, że zdobywanie wiedzy nie jest ważne wyklucza racjonalizm?

>Racjonalizm to nie jest synonim wolności. Wbrew pozorom, racjonalne wybory są zwykle dość przewidywalne. Poszerzanie wiedzy jest racjonalne, bowiem trwanie w ciemnocie i odrzucanie wiedzy jest irracjonalne.
Bałbym się teraz poruszać temat co jest racjonalne a co nie, bo to temat rzeka, a i jak zdążyłem zauważyć zasady racjonalizmu często mają prawo wynikać z osobistych upodobań.

>>>Czyli racjonaliście można wszystko co uzna za stosowne?
>>Wolno w granicach określonych prawem.
>A jeśli prawo jest nie racjonalne?
To racjonalnym jest dążenie do zmiany prawa, a nie łamanie go.
Łamanie prawa wiąże się z pewnymi konsekwencjami. Na szczęście prawo zwykle zabrania czegoś, a nie nakazuje. Nie mamy praw nakazujących być podłymi, więc można z łatwością dokonywać swobodnych wyborów w ramach prawa.
Mam na myśli, że gdyby prawo nakazywało mi chłostać uczniów, to może byłabym zmuszona do łamania prawa w tej trudnej sytuacji, bowiem racjonalizm nie pozwalałby mi na taką czynność, a prawo by mi ją nakazywało.
Ale takich problemów nie mam.
>>Racjonalnym są wybory racjonalne. I tyle.
>Poznajemy głupiego po głupocie. I tyle....
>Poznajemy wodę po wodnistości. I tyle....
Ano, poznacie X po czynach jego. Nie wiem, czemu czuję ironię. To nie nazywanie siebie ani inna etykietka świadczy o nas, ale nasze wybory właśnie.
>Jak każdy inny człowiek, tylko że w różnym stopniu. Osobiście twierdzę, że praktycznie nie da się być 100% racjonalistą.
I zgadzam się, gdzieś to już napisałam. Skala szarości.
>Przepraszam za nie porozumienie, które wynika z tego zdania już drugi raz. Chodziło mi o: Czy uznanie, że zdobywanie wiedzy nie jest ważne wyklucza racjonalizm?
Taka postawa nie jest racjonalna. Ale nie oznacza, że w innych aspektach dana osoba nie może wybierać racjonalnie.
>>Racjonalizm to nie jest synonim wolności. Wbrew pozorom, racjonalne wybory są zwykle dość przewidywalne. Poszerzanie wiedzy jest racjonalne, bowiem trwanie w ciemnocie i odrzucanie wiedzy jest irracjonalne.
>Bałbym się teraz poruszać temat co jest racjonalne a co nie, bo to temat rzeka, a i jak zdążyłem zauważyć zasady racjonalizmu często mają prawo wynikać z osobistych upodobań.
Nie ma odgórnie spisanych zasad racjonalizmu. Racjonalne wybory zwykle powinny dać się uzasadnić, logicznie przewartościować. Ale nie ma jakiegoś kodeksu, dlatego każdy te wybory czyni z własnego, subiektywnego punktu widzenia.

>>Racjonalnym są wybory racjonalne. I tyle.
>Poznajemy głupiego po głupocie. I tyle....
>Poznajemy wodę po wodnistości. I tyle....
Ano, poznacie X po czynach jego. Nie wiem, czemu czuję ironię. To nie nazywanie siebie ani inna etykietka świadczy o nas, ale nasze wybory właśnie.
Tylko jak to określić? Który wybór jest racjonalny? Z czym zgodny?

>Jak każdy inny człowiek, tylko że w różnym stopniu. Osobiście twierdzę, że praktycznie nie da się być 100% racjonalistą.
I zgadzam się, gdzieś to już napisałam. Skala szarości.
Dla sprostowania. Pisałaś o tym że dane czyny mogą być mniej, lub bardziej racjonalne. Ja mówię o tym, że człowiek a nie czyny mają skalę szarości, tzn. jeden człowiek może stosować racjonalizm to większej ilości aspektów życiowych.

>>Racjonalizm to nie jest synonim wolności. Wbrew pozorom, racjonalne wybory są zwykle dość przewidywalne. Poszerzanie wiedzy jest racjonalne, bowiem trwanie w ciemnocie i odrzucanie wiedzy jest irracjonalne.
>Bałbym się teraz poruszać temat co jest racjonalne a co nie, bo to temat rzeka, a i jak zdążyłem zauważyć zasady racjonalizmu często mają prawo wynikać z osobistych upodobań.
Nie ma odgórnie spisanych zasad racjonalizmu. Racjonalne wybory zwykle powinny dać się uzasadnić, logicznie przewartościować. Ale nie ma jakiegoś kodeksu, dlatego każdy te wybory czyni z własnego, subiektywnego punktu widzenia.
Dlatego racjonalizmu nie da się określić? Najprościej musi mieć uzasadnienie czysto logiczne? A więc rozprawianie nad tym co by było gdyby racjonalne nie jest?

Spróbuj trochę uważniej cytować.
>>Nie ma odgórnie spisanych zasad racjonalizmu. Racjonalne wybory zwykle powinny dać się uzasadnić, logicznie przewartościować. Ale nie ma jakiegoś kodeksu, dlatego każdy te wybory czyni z własnego, subiektywnego punktu widzenia.
> Dlatego racjonalizmu nie da się określić? Najprościej musi mieć uzasadnienie czysto logiczne? A więc rozprawianie nad tym co by było gdyby racjonalne nie jest?
Dlatego, że życia nie da się opisać matematycznie. I trudno jest często określić, co jest faktycznie racjonalne, a co wynika z naszych "emocjonalnych", subiektywnych pobudek. Dlatego wybór, który dla jednej osoby jest racjonalny, dla innej nie będzie takim.

Przykład? Trudno mi coś wymyślić z głowy, ale spróbujmy.
Osoba, która była wielokrotnie napadnięta, może w danej sytuacji poczuć zagrożenie i racjonalną reakcją, w oparciu o jej subiektywne doświadczenie, będzie ucieczka lub walka. Inna osoba, która nie miała takich przykrych doświadczeń, rozpozna tę samą sytuację inaczej, zachowa całkowity spokój. I to też może być racjonalne, bowiem patrząc na sytuację z perspektywy "napastnika" może być jasne, że zagrożenia nigdy nie było. Niemniej jednak z perspektywy osoby doświadczającej agresji, racjonalne jest "przeczulenie" na tym punkcie.
To tylko przykład i na pewno nie oddaje całej komplikacji naszych wyborów.

>Zacznijmy od tego, że prawdziwy, 100% racjonalista nie powinien przejawiać chęci życia, gdyż wie, że na końcu i tak jest śmierć, bo "dopóki jesteśmy, nie ma śmierci, a gdy ona przychodzi, nie ma nas". Dlatego z racjonalnego punktu widzenia życie nie ma -muszę użyć tego słowa- sensu.
A więc wizyta w wesołym miasteczku, teatrze, kinie, czy rozpoczęcie np. aktu seksualnego nie powinny nas cieszyć, bowiem wiemy, że niedługo przyjemność się skończy?
Przeciwnie, cieszy nas tym bardziej, że zdajemy sobie sprawę, że to jest ten krótki czas, który musimy wykorzystać na maksa. Więc korzystamy.
Nie ma ściemy że wypadałoby pocierpieć, żeby potem było nam lepiej.
>Ale nie jest też prawdą, że egoizm jest podstawą moralną tylko niewierzących. Dlaczego wierzący są dla siebie mili, szanują się? Bo inaczej trafili by do piekła! Także do moralności wierzących prócz egoizmu dochodzi strach, a ten jest dużo lepszy (z punktu widzenia socjalizacji religijnej) niż egoizm aczkolwiek z niego wynika.
Miło, że zauważyłeś. Piekło narobiło zamieszania w opisywaniu moralności wierzących. Co to za dobroć, która wynika z obawy przed karą?
> Pod egoizm można przecież podciągnąć również fakt, że człowiek może być miły, życzliwy dla innych dla własnego komfortu psychicznego. Nie zabije człowieka bo mu sumienie nie da żyć. A to jest właśnie egoizm również.
Zgadza się, odczuwam ten rodzaj egoizmu.
Oddanie krwi dla przykładu to niezły kopniak endorfin.

>>Zacznijmy od tego, że prawdziwy, 100% racjonalista nie powinien przejawiać chęci życia, gdyż wie, że na końcu i tak jest śmierć, bo "dopóki jesteśmy, nie ma śmierci, a gdy ona przychodzi, nie ma nas". Dlatego z racjonalnego punktu widzenia życie nie ma -muszę użyć tego słowa- sensu.
>A więc wizyta w wesołym miasteczku, teatrze, kinie, czy rozpoczęcie np. aktu seksualnego nie powinny nas cieszyć, bowiem wiemy, że niedługo przyjemność się skończy?
Cieszyć nas może i cieszy. Czy ja gdzieś napisałem, że są to rzeczy nie przyjemne, że powinniśmy ich unikać? Napisałem tylko, że mając świadomość, że po śmierci nie ma nic nie powinniśmy się tak tego życia kurczowo trzymać. Nie będzie możliwości żałowania straty życia.

>Przeciwnie, cieszy nas tym bardziej, że zdajemy sobie sprawę, że to jest ten krótki czas, który musimy wykorzystać na maksa. Więc korzystamy.
Tylko po co go wykorzystywać? Tylko po to by potem nie żałować jego straty, a tej możliwości jak wyżej napisałem nie ma.

>Nie ma ściemy że wypadałoby pocierpieć, żeby potem było nam lepiej.
Gdzie tak napisałem?

>>Ale nie jest też prawdą, że egoizm jest podstawą moralną tylko niewierzących. Dlaczego wierzący są dla siebie mili, szanują się? Bo inaczej trafili by do piekła! Także do moralności wierzących prócz egoizmu dochodzi strach, a ten jest dużo lepszy (z punktu widzenia socjalizacji religijnej) niż egoizm aczkolwiek z niego wynika.
>Miło, że zauważyłeś. Piekło narobiło zamieszania w opisywaniu moralności wierzących. Co to za dobroć, która wynika z obawy przed karą?
Żadna. Dlatego zwróciłem na to uwagę, że jest to dobroć udawana, egoistyczna.

>> Pod egoizm można przecież podciągnąć również fakt, że człowiek może być miły, życzliwy dla innych dla własnego komfortu psychicznego. Nie zabije człowieka bo mu sumienie nie da żyć. A to jest właśnie egoizm również.
>Zgadza się, odczuwam ten rodzaj egoizmu.
Zapewne większość z nas i bardzo dobrze.

>Oddanie krwi dla przykładu to niezły kopniak endorfin.
Komfort psychiczny. Zrobiłem dobry uczynek. Możliwe, że uratowałem komuś życie. Jestem dobrym człowiekiem. Również z tego się bardzo cieszę, to pokazuje kruchą granicę pomiędzy egoizmem, a altruizmem. Często granica ta łamana jest jednak w obie strony, ale to już temat na inny wątek.

>Cieszyć nas może i cieszy. Czy ja gdzieś napisałem, że są to rzeczy nie przyjemne, że powinniśmy ich unikać? Napisałem tylko, że mając świadomość, że po śmierci nie ma nic nie powinniśmy się tak tego życia kurczowo trzymać. Nie będzie możliwości żałowania straty życia.
Ale nie będzie i niczego. Dlatego lepiej mieć coś niż nic. A śmierć nie przeraża aż tak bardzo, jak wizja piekła. Biorąc pod uwagę NT, gdzie jasno określono liczbę osób zbawionych, i biorąc pod uwagę liczbę ludzi na świecie, to obawiam się, że niewielu by się załapało.
Tak więc - skoro mamy coś, a później nie mamy niczego, to chyba lepiej wykorzystać to coś.
>>Przeciwnie, cieszy nas tym bardziej, że zdajemy sobie sprawę, że to jest ten krótki czas, który musimy wykorzystać na maksa. Więc korzystamy.
>Tylko po co go wykorzystywać? Tylko po to by potem nie żałować jego straty, a tej możliwości jak wyżej napisałem nie ma.
Dla samego korzystania. Czy to nie jest wystarczający powód?
Jak słyszę taki tekst, to myślę sobie, że życie mojego rozmówcy chyba jest bardzo smutne. Bo dla mnie życie jest sensowne samo w sobie. I warte zachodu samo w sobie. Jest warte wszystkiego, bo to wszystko co mam. I cenię je wysoko. Znajduję w nim wiele dobrego, wiele cudownych momentów, nawet jeśli zdarzają się i problemy, bo kto ich nie ma. Myśl, że bez cudów po zakończeniu życia moje życie nie miałoby sensu jest dla mnie obrazą całego świata jaki istnieje, po prostu wyrazem depresyjnej paranoi. Przepraszam, ale tak to widzę.
>>Nie ma ściemy że wypadałoby pocierpieć, żeby potem było nam lepiej.
>Gdzie tak napisałem?
Nie ty. Religie.
Np. "błogosławieni cierpiący, albowiem..."
>>>Ale nie jest też prawdą, że egoizm jest podstawą moralną tylko niewierzących. Dlaczego wierzący są dla siebie mili, szanują się? Bo inaczej trafili by do piekła! Także do moralności wierzących prócz egoizmu dochodzi strach, a ten jest dużo lepszy (z punktu widzenia socjalizacji religijnej) niż egoizm aczkolwiek z niego wynika.

>>Cieszyć nas może i cieszy. Czy ja gdzieś napisałem, że są to rzeczy nie przyjemne, że powinniśmy ich unikać? Napisałem tylko, że mając świadomość, że po śmierci nie ma nic nie powinniśmy się tak tego życia kurczowo trzymać. Nie będzie możliwości żałowania straty życia.
>Ale nie będzie i niczego. Dlatego lepiej mieć coś niż nic. A śmierć nie przeraża aż tak bardzo, jak wizja piekła. Biorąc pod uwagę NT, gdzie jasno określono liczbę osób zbawionych, i biorąc pod uwagę liczbę ludzi na świecie, to obawiam się, że niewielu by się załapało.
>Tak więc - skoro mamy coś, a później nie mamy niczego, to chyba lepiej wykorzystać to coś.
Tak też czynię, czasami aż nadużywam , jednak z logicznego punktu widzenia, powinno nam być to obojętne, a, że dla mnie nie jest, nie jest racjonalistą (przynajmniej tak to definiuję)

>>>Przeciwnie, cieszy nas tym bardziej, że zdajemy sobie sprawę, że to jest ten krótki czas, który musimy wykorzystać na maksa. Więc korzystamy.
>>Tylko po co go wykorzystywać? Tylko po to by potem nie żałować jego straty, a tej możliwości jak wyżej napisałem nie ma.
>Dla samego korzystania. Czy to nie jest wystarczający powód?
>Jak słyszę taki tekst, to myślę sobie, że życie mojego rozmówcy chyba jest bardzo smutne.
Oj, co jak co, ale smutne nie jest , piszę czysto teoretycznie. Ogólnie racjonalizm rozważania filozoficzne prowadzę z czystej przyjemności, jestem teoretykiem, nie praktykiem. Moje życie ma bardzo mało wspólnego z racjonalizmem , więcej z hedonizmem.

>Bo dla mnie życie jest sensowne samo w sobie. I warte zachodu samo w sobie. Jest warte wszystkiego, bo to wszystko co mam. I cenię je wysoko. Znajduję w nim wiele dobrego, wiele cudownych momentów, nawet jeśli zdarzają się i problemy, bo kto ich nie ma. Myśl, że bez cudów po zakończeniu życia moje życie nie miałoby sensu jest dla mnie obrazą całego świata jaki istnieje, po prostu wyrazem depresyjnej paranoi. Przepraszam, ale tak to widzę.
Mam tak samo , cała rozmowa jest czysto teoretyczna. Gdybym miał ją prowadzić od praktycznej trony mojego życia, rozmowa była by taka "wiem co trzeba, co należy, co jest racjonalne, ale nie obchodzi mnie to bo przez to stracę przyjemność życia".

>>>Nie ma ściemy że wypadałoby pocierpieć, żeby potem było nam lepiej.
>>Gdzie tak napisałem?
>Nie ty. Religie.
>Np. "błogosławieni cierpiący, albowiem..."
A chyba, że tak . Niech sobie cierpią, dla niektórym takie masochistyczne ekscesy przynoszą przyjemność, często tak fizyczną, jak psychiczną/"psychiatryczną".

>>Tak więc - skoro mamy coś, a później nie mamy niczego, to chyba lepiej wykorzystać to coś.
>Tak też czynię, czasami aż nadużywam , jednak z logicznego punktu widzenia, powinno nam być to obojętne, a, że dla mnie nie jest, nie jest racjonalistą (przynajmniej tak to definiuję)
Nie zgadzam się, nie jest to logiczne.
Logiczne jest czerpanie przyjemności z tego, co jest. Co po śmierci to jest obojętne, ale czas jaki nam pozostał nie jest i nie powinien być obojętny.
Skracanie tego czasu nie jest logiczne, o ile nie mamy pewności, że ten czas niesie ze sobą same złe rzeczy. Np. eutanazja osoby cierpiącej w ostatnich tygodniach przegranej walki z nowotworem jest logiczna i to chyba jeden z nielicznych przypadków, kiedy przyspieszenie odejścia jest logiczne i racjonalne. Ale samobójstwo nastolatki nie jest w żaden sposób logiczne. Logiczne jest przeżywanie przyjemnych momentów.
>>Jak słyszę taki tekst, to myślę sobie, że życie mojego rozmówcy chyba jest bardzo smutne.
>Oj, co jak co, ale smutne nie jest , piszę czysto teoretycznie.
Jednak w Twoim umyśle powstaje taka wizja życia.
Dla mnie jest to nie do pomyślenia... W najgorszych momentach mojego życia, a były i bardzo nieprzyjemne, ani w momentach postawienia mnie w trudnych sytuacjach, a tego też trochę przerobiłam i przerabiam aktualnie, nie pomyślałam, że lepiej byłoby nie istnieć. Zawsze warto było istnieć, chociażby po to, aby zobaczyć promienie słońca przez liście drzew w letni poranek.
I uważam, że walka o kolejne przyjemne momenty jak najbardziej jest racjonalna.

>>>Tak więc - skoro mamy coś, a później nie mamy niczego, to chyba lepiej wykorzystać to coś.
>>Tak też czynię, czasami aż nadużywam , jednak z logicznego punktu widzenia, powinno nam być to obojętne, a, że dla mnie nie jest, nie jest racjonalistą (przynajmniej tak to definiuję)
>Nie zgadzam się, nie jest to logiczne.
>Logiczne jest czerpanie przyjemności z tego, co jest. Co po śmierci to jest obojętne, ale czas jaki nam pozostał nie jest i nie powinien być obojętny.
Jednak nie powinniśmy obawiać się straty. Bo dlaczego się jej obawiamy? By nie doznać potem konsekwencji, a w tym przypadku konsekwencji nie będziemy mieli możliwości żałować.
Chyba się nie rozumiemy, a nie potrafię tego już bardziej sprecyzować, proponuję skończenie tej części dyskusji, bo zaczynamy rzucać na zmianę tymi samymi myślami.

>Skracanie tego czasu nie jest logiczne, o ile nie mamy pewności, że ten czas niesie ze sobą same złe rzeczy.
Owszem skracanie na siłę nie. Ale czy heroiczna obrona przed tym jest racjonalna? Pytanie retoryczne, bo wiem, że odpowiesz "tak".

> Np. eutanazja osoby cierpiącej w ostatnich tygodniach przegranej walki z nowotworem jest logiczna i to chyba jeden z nielicznych przypadków, kiedy przyspieszenie odejścia jest logiczne i racjonalne.
Jest też możliwość, wyzdrowienia, mała ale jest zawsze.

Ale samobójstwo nastolatki nie jest w żaden sposób logiczne. Logiczne jest przeżywanie przyjemnych momentów.
To już jest obiektywnie nie do określenia, zależy od hierarchii wartości, a tej nie można nikomu nakazać.

>>>Jak słyszę taki tekst, to myślę sobie, że życie mojego rozmówcy chyba jest bardzo smutne.
>>Oj, co jak co, ale smutne nie jest , piszę czysto teoretycznie.
>Jednak w Twoim umyśle powstaje taka wizja życia.
>Dla mnie jest to nie do pomyślenia... W najgorszych momentach mojego życia, a były i bardzo nieprzyjemne, ani w momentach postawienia mnie w trudnych sytuacjach, a tego też trochę przerobiłam i przerabiam aktualnie, nie pomyślałam, że lepiej byłoby nie istnieć. Zawsze warto było istnieć, chociażby po to, aby zobaczyć promienie słońca przez liście drzew w letni poranek.
To, że Picasso tworzył "takie" obrazy nie znaczy, że mu się podobały, było wręcz przeciwnie. Robił to dla sztuki. Nie zgadzał się z tym, ale tworzył. Osobiście czynię podobnie, po po prostu lubię patrzeć z różnych perspektyw (nie koniecznie zgadzając się z nimi) i próbować je logicznie uzasadnić, to w dużym stopniu pozwala zrozumieć innych ludzi, o odmiennych poglądach. Ale przede wszystkim sprawia mi dużą frajdę.

I uważam, że walka o kolejne przyjemne momenty jak najbardziej jest racjonalna.
A ja uważam, że racjonalna nie jest, jednak

Sprostuje. Czlowiek wierzacy czy tez nie, jest albo egoista, albo hipokryta. Z racjonalnego punktu widzenia.

co do odwolania poprzednika do mojej osoby ( "nie lekajcie sie Świderski" ) prosze bez osobistych wycieczek. Rozmawiamy tu czysto teoretycznie.

Niestety (stety!) Twoje rozumowanie ma lukę.
Egoizm nie tłumaczy wydawania na świat, wychowywania, dbania o potomstwo.

Pozdrawiam

---

Kto ogląda niebo w wodzie, widzi ryby na drzewach.

>Niestety (stety!) Twoje rozumowanie ma lukę.
>Egoizm nie tłumaczy wydawania na świat, wychowywania, dbania o potomstwo.
>Pozdrawiam
>

---

Kto ogląda niebo w wodzie, widzi ryby na drzewach.

bardzo sluszna uwaga na taka czekałem. wyedytuje tego posta wieczorem gdy przemysle to do konca. Jesli bedzie mial Pan racje bede wyjatkowo szczesliwy chociaz kwestia ktora prubujemy tu rozwiklac pozostanie zagmatwana nadal. pozdrawiam.

[W kwestii formalnej: dlaczego niektóre znaki polskiej pisowni są w tym wątku widoczne (np. Ś) a inne nie?]

____________________________________________
Kto ogląda niebo oczami, dopatruje się w nim łez?

>[W kwestii formalnej: dlaczego niektóre znaki polskiej pisowni są w tym wątku widoczne (np. Ś) a inne nie?]
U mnie widać wszystko. Świderski pisze bez polskich znaków - ale zwróciła mu uwagę na to już Meretsenger.

_________________________________________
>Kto ogląda niebo oczami, dopatruje się w nim łez?
Moje to chińskie przysłowie/powiedzenie. Twoja twórcza interpretacja jest ciekawa. Może jeszcze pociągnąć ją dalej:
Kto ogląda niebo zapłakanymi oczami, dopatruje się w nim łez.

Pozdrawiam

---

Kto ogląda niebo w wodzie, widzi ryby na drzewach.

>Egoizm nie tłumaczy wydawania na świat, wychowywania, dbania o potomstwo.
Jak to, przecież dzieci są naszym systemem emerytalnym i to nie od dziś.
Spokojnie prokreację da się wytłumaczyć egoizmem nawet abstrahując od elementów przyjemności z nią związanych.

---

Błędy usuń dotykając punktu "KAS"

Mylisz się.
Przemyśl sobie głębiej. Pogadaj z jakimiś rodzicami może.

Co do samego seksu też się mylisz - odkąd istnieją środki antykoncepcyjne.

Pozdrawiam

---

Kto ogląda niebo w wodzie, widzi ryby na drzewach.