Niechęć do islamu wywołuje niechęć do wyrażającego taką niechęć. Bo czy niechęć może być uzasadniona? Pytanie jest zasadne. Czy przypadkiem nie posługujemy się jakimś demonizującym stereotypem?
Właśnie dotarła do mnie informacja o programie w egipskiej telewizji Al-Rhma TV, z 23 lutego 2011r, w którym egipski duchowny Masoud Anwar, informował o zaletach chłosty, odrąbywania rąk i kamienowania.
"Moi bracia muzułmańscy, współczucie, o którym mówią świeccy, kiedy mówią, że nie ma współczucia w prawie islamskim i że jego kary są barbarzyńskie, nie jest niczym innym jak absurdalnym współczuciem." - mówił egipski duchowny.
Mądrość i współczucie wymagają, by zabójca został zabity, by zamężna cudzołożnica została ukamienowana i by ręka złodzieja została odrąbana. Odrąbanie zdradzieckiej ręki złodzieja, żeby chronić cały naród, jest współczuciem, miłosierdziem i mądrością.
Odrąbanie jednej zdradzieckiej ręki gwarantuje bezpieczeństwo kraju i społeczeństwa w całości - gwarantuje jego bezpieczeństwo, jego krew, jego pieniądze i jego honor. To właśnie znaczy współczucie."
Taka informacja to pokazywanie skrajności, które wzbudzają niechęć, powiadają krytycy informowania. W lęku przed islamofobią niektórzy wyrażają również najwyższą podejrzliwość do każdego liberała ze świata islamu (to, że wydaje im się, że widzą od nich więcej, to zupełnie oczywiste, przede wszystkim wydają się sprzeciwiać samej informacji o ich istnieniu). Również informacja o natężeniu pochwały przemocy w islamie wydaje się wywoływać gwałtowny sprzeciw.
Co proponują? Skierowanie gniewu w jedynie słuszną właściwą stronę.
Poniżej zdjęcia z demonstracji w Londynie.