Jest wynikiem badan... Nie wiem, czy smiac sie, czy moze poplakac. Paru dziadow sie starych zebralo, bo im interes dobrze nie idzie i uradzili, ze tym razem dusze dzieci (czyli cos, czego nie ma) nie pojda do limbusa (tez cos, czego nie ma, a jak jest, to w chorych umyslach zniewolonych katoli), a gdzie indziej, aby uspokoic troche swoich wyznawcow. Co moge powiedziec o tych chorych na glupote cymbalach? Chyba nic, bo to sie wymyka racjonalnemu umyslowi. Ta... wiara w czarnoksieznikow moc to zaprawde wielka rzecz.

---

Wiem, ze nic nie wiem. - Najmadrzejsze wypowiedziane zdanie w historii swiata.

>Nie da się też ukryć iż spadnie też liczba ateistów, zwłaszcza jeśli Kościół postawi karty na młodzież, która jest najbardziej podatna na wszelkie sugestie ideologiczne.
Czyli, mówiąc wprost, indoktrynacja najbardziej podatnej grupy wiekowej?

>Ateiści nie rodzą się ateistami, zwłaszcza gdy wychowywani byli w rodzinach ludzi wierzących (praktykujących lub nie).

Zabawne. A wyznanie wiary?! Na jakie wyznanie wiary stać roczne niemowle?! 5- latka?!

---

"...wiesz co robię, puszczam Cię przodem
byś śladów stóp mych nie widział..."
Moja Adrenalina "Radio Żywych"

Nie stresujcie Bożenki, chyba wzięła sobie do serca ten post o myśleniu i złapała się za głowe jak przeczytała swoje posty
A co do moralności to ja też staram się żyć tak aby nikogo nie krzywdzić.

Paluch - ależ Ty masz dobre serduszko...
Niebo jak nic...!

---

Jestem człowiekiem. Znaczy to, że jestem spełniającym się zadaniem świata. J.Stachniuk

>Paluch - ależ Ty masz dobre serduszko...
>Niebo jak nic...!
Powinienem napisać staram się ale nie zawsze mi wychodzi

>Powinienem napisać staram się ale nie zawsze mi wychodzi
Z obawy przed czujnym okiem moderatorów pozwolę sobie nie ciągnąć tematu... ale aż mnie paluchy swędzą.

Ciepło i z sympatią pozdrawiam...

---

Jestem człowiekiem. Znaczy to, że jestem spełniającym się zadaniem świata. J.Stachniuk

>W Tygodniku Powszechnym pojawil się niedawno artykul, przedrukowany przez onet, w którym to mlody
>katecheta wyraża swoją troskę o jaklość nauczania religii w szkolach,

Czytałem.

>Jak zwykle przy tej okazji, na onecie pojawiają się nie najwyższych lotów komentarze

Znalazłoby się kilka w miarę przyzwoitych (choćby moje dwa).

>Zapytam wprost, na czym wy opieracie swój system moralny?

Z tego co pamiętam ludzka psychika składa się z id, ego i superego.
Id to część psychiki, która dąży do zaspokojenia swoich potrzeb, nawet jeśli są całkowicie abstrakcyjne.
Ego weryfikuje, czy dane potrzeby są realne do zaspokojenia.
Superego sprawdza, czy zaspokojenie danej potrzeby nie wyrządzi nikomu krzywdy. Często jest określane mianem sumienia, empatii.

Jak więc widać, każdy posiada jakiś wbudowany, naturalny mechanizm, który (w teorii) prowokuje zachowania ogólnie postrzegane jako moralne. Oczywiście każdy człowiek rozwija się indywidualnie, co za tym idzie superego każdego z nas jest inne.
Na czym opieram swój system moralny?
1. Dążę do zaspokojenia swoich realnych do spełnienia potrzeb chyba, że moje działania zaszkodzą innym osobom.
2. Jeśli ktoś poprosi mnie o pomoc, to staram się tej pomocy udzielić, chyba, że skutki takiego działania będą dla mnie nieprzyjemne. Nie muszę nic zyskiwać, ale nie chcę też nic tracić.

Ogólnie rzecz ujmując: nie krzywdzić innych, ale też nie pozwalać krzywdzić siebie. Tak w skrócie.

Pozdrawiam.

Końcówka twojego postu różni się od postu onetowych trolli (przykład) wyłącznie formą. Sens jest identyczny - szkalowanie ateistów poprzez wyrażanie poglądu, że religia=moralność, ateizm=amoralność.

Moralność, to stosowanie się do zasad kodeksu etycznego uznanego za obowiązujący przez większość. Kodeks etyczny, to zbiór norm zachowania w określonych sytuacjach.

NIE MA JEDYNIE SŁUSZNEJ ETYKI! NIE MA ETYKI UNIWERSALNEJ tzn. dającej jednoznaczne wskazówki postępowania W KAŻDEJ sytuacji.

Polecam przeczytanie książki Jacka Hołówki pt. "Etyka w działaniu" - fragment tutaj.

>Moralność, to stosowanie się do zasad kodeksu etycznego uznanego za obowiązujący przez większość. Kodeks etyczny, to zbiór norm zachowania w określonych sytuacjach.
   Taka definicja w moich oczach zdecydowanie deprecjonuje znaczenie moralności. Nie stosuję się, do żadnych „kodeksów etycznych” czy „zbiorów norm uznawanych za obowiązujące”, a jeśli mi się przypadkiem zdarza, to jest to zupełnie nieumyślne i dzieje się tak tylko dlatego, że te normy najwyraźniej koincydują z tym, co ja uważam za właściwe. Nie wiem jak często się to zdarza, bo nie znam tych norm i mało mnie one obchodzą.
   W myśl tej definicji jestem zatem amoralny, co jest jednak zupełnie pustym stwierdzeniem i nie przynosi mi żadnej ujmy.
   Nie jestem w stanie przyjąć za moralne, słuszne i chwalebne niewolnictwa, czy okaleczenia młodych dziewczynek zwane obrzezaniem (obecne np. w islamie). Nie obchodzi mnie w ilu kodeksach etycznych jest to zachwalane i jaka większość uznaje, że tak należy; nigdy nie uznam krzywdzenia innej myślącej, świadomej i czującej istoty za właściwe.

>NIE MA JEDYNIE SŁUSZNEJ ETYKI! NIE MA ETYKI UNIWERSALNEJ tzn. dającej jednoznaczne wskazówki postępowania W KAŻDEJ sytuacji.
   Tylko po co zaraz ten krzyk? To przecież jasne. Gdyby była, to ludzie byliby bezmózgimi automatami. Takie życie nie byłoby zbyt ciekawe.

>Polecam przeczytanie książki Jacka Hołówki pt. "Etyka w działaniu" - fragment tutaj.
   Martwe drzewa nie uwiarygadniają dla mnie Twoich tez.

   Pozdrawiam.

---

A rationalist is simply someone for whom it is more important to learn than to be proved right - Karl Popper

Myślę, że dużą rolę odgrywa jeden z dogmatów wiary katolickej mówiący, że Bóg jest Dobrem (nawet nie, że jest dobry, a że jest Dobrem). Stąd jeśli ateista odrzuca (w jego mniemaniu) Boga, to musi być zły (lub dogmat jest fałszywy). Wiara w to, że wszyscy nie-chrześcijanie są źli jest po prostujednym z fundamentów tej religii.

>Z drugiej strony, daje to pewien obraz calości i pokazuje szeroko podzielane mniemanie Polaków-katolików o ateistach-ludziach pozbawionych, ich zdaniem morali.
Są to efekty "ciężkiej" pracy klechów i każdy podatny na ich wywody nieuk chodzący czy zapędzany do kościoła przyjmuje je razem z waflem.

>Zastanawia mnie, czy wynika to twylącznie z uprzedzeń i niewiedzy,
Oczywiście, że tak, w przytłaczającej większości, ale nie liczysz chyba na to, że padnie tu liczba?

>czy też ateiści, rzeczywićie rezygnując z przejętego systemu wartości, np. świadomie odrzucając system wartości katolickich, nie zaniedbują czasem budowania wlasneso, stalego i dobrze wypracowanego systemu normatywnego?
Całkiem prawdopodobne, możliwe.
Z innej strony patrząc to stały i dobrze wypracowany przez racjonalistę_ateistę system normatywny może być niezgodny z prawem krajowym oraz międzynarodowym.

>Czy nie jest tak, że ateistom, latwiej jest pewne wartości traktować wyłącznie utylitarnie, lub zmieniać je na potrzeby chwili?
Nie jest tak, że wartości stanowiące o człowieku przestają nimi być bo ktoś ateiście gasi światło pod kopułą.
Ateista jest bliższy wartościom gdyż prędzej zrozumie z czego wynikają .

>Zapytam wprost, na czym wy opieracie swój system moralny?
Na wiedzy i doświadczeniu.
.

Ja jestem katolikiem i już ci odpowiadam: otóz w każdym z nas czy to ateiście czy w wierzącym w tę czy inna religie jest coś co nazywa sie sumieniem.To coś jest sędzią ale również doradcą dla nas jak mamy postępować. Jest jeden problem który dotyczy kształtowania sumienia.Nie jest ono bowiem od początku naszego życia doskonałe, dlatego trzeba je odpowiednio ukształtować.Na to składa się wychowanie no i oczywiście postawa człowieka.

Zgodzę się, że prawdopodobnie "sumienie" stało się konstruktem na tyle uniwersalnym, że choć jest to termin typowo religijny, to jednak większość ludzi, niezależnie czy wierzących czy niewierzących, postrzega ów wewnętrzny głos, oceniający zachowanie, jako sumienie. Po przeczytaniu tych komentarzy, jestem raczej pełna nadziei, i utwierdzona w przekonaniu, że rezygnowanie z religijności, nie pociąga za sobą rezygnowania z sumienia, ani też całkowitego odwrócenia dotychczas wyznawanych wartości. W moim przypadku dojście do agnostycyzmu nie pociągnęło jakiejś wielkiej rewolucji w systemie norm i wartości, chociaż niektóre problemy etyczne definiowałam sobie na nowo i z innej perspektywy.
Najwazniejszą konkluzją tej dyskusji jest dla mnie fakt, co do którego już wcześniej żywiłam głębokie przekonanie, że system normatywny większości ludzi nie wypływa z religii, choć może być przez religię dodatkowo uzasadniany (jeśli ktoś takiego uzasadnienia potrzebuje). Religia nie jest bynajmniej warunkiem koniecznym dla rozwinięcia, np w dziecku zdrowego i zgodnego z normami społecznymi systemu normatywnego. Z drugiej strony, dla wielu ludzi religia może pełnić funkcję kontrolującą zachowanie. Oczywiście świadomy, myślący człowiek nie potrzebuje religijnie uzasadnionej kontroli własnego zachowania, bo potrafi się kontrolować korzystając z własnych zasobów (przemyśleń i wypracowanej wizji świata i stosunków międzyludzkich). Nie chce , aby było to teraz oczko puszczone w stronę wierzacych, ale z drugiej strony, jeśli są ludzie, którzy potrzebują religijnego uzasadnienia, w postaci zakazów i nakazów, dla kontroli własnego zachowania, to widze tutaj pozytywny aspekt istnienia zjawiska religii na świecie. Co wy na to?

Alicjo, jeżeli wierzący potrzebowaliby tego religijnego uzasadnienia moralności wyłącznie dla siebie chętnie bym się z Tobą zgodziła. Problem z moralnością wierzących leży w tym, że najbardziej absurdalne jej nakazy uznają oni za jedynie słuszne, prawdziwe i konieczne również dla wszystkich pozostałych. Czują obowiązek narzucenia swej wiary i moralności innym bywa, że siłą. Gdy napotykają opór uznają tych innych za wyrzutków - obcych. Zjawisko religii było inspirujące w czasach, gdy jednoznaczny podział na swoich i obcych ułatwiał dbanie o przeżycie genów mojego rodu. I wyniesienie go ponad pozostałe. To ewolucyjny powód istnienia religii. Gdy przeludnienie ziemi powoduje konieczność współistnienia, religia i absurdalnie rygorystyczna religijna moralność stają się największą przeszkodą w porozumieniu ludzi ponad podziałami. Rodzi konflikty. Nie służy rozwojowi, ale eksterminacji napiętnowanych obcych. Zawsze do tego służyła, ale w przeszłości większe odległości pomiędzy grupami ludzi nie eksponowały tego zjawiska tak jaskrawo. W celu przezwyciężenia ograniczeń religii ludzkość na bieżąco wypracowuje zasady współistnienia oparte na wzajemnym poszanowaniu praw człowieka, a nie współwyznawcy. To wyciąga dywanik spod nóg kapłanów pozostających niespodziewanie bez źródła dochodu. Dlatego rozumiem ich opór przed świeckością świata. Co nie znaczy, że popieram. Ludzkość wolna od podziałów religijnych ma szansę przetrwać, pozostając w okowach ewolucyjnego, utrwalanego przez kapłanów podziału na swój-obcy wcześniej czy później doprowadzi do planetarnego kolapsu i nie będzie miało znaczenia czyja moralność była bardziej moralna.

Piękna wypowiedź.


Pozdrawiam - Zbyszek

---

Niebo gwiaździste nade mną, a prawo moralne we mnie...

>Niebo gwiaździste nade mną, a prawo moralne we mnie...<
Dziękuję,
pozdrawiam JolaP

>Piękna wypowiedź.

Zapomniałem dodać ...i mądra...

Pozdrawiam - Zbyszek

---

Niebo gwiaździste nade mną, a prawo moralne we mnie...

>i mądra...<
to bardzo miłe gdy jest się docenionym szczególnie przez tak doświadczonego i pozytywnie ocenianego forumowicza, obawiam się jednak, że większość ludzi wierzących nie będzie skłonna spojrzeć na moją wypowiedz w ten sposób.
Racjonalne argumenty zawsze przegrywają z emocjami z powodów, że tak powiem fizjologicznych.
Obszary mózgu, które odpowiadają za emocje są ewolucyjnie starsze i zapisane w nich komunikaty są mało "sterowalne" przez nawet najbardziej racjonalne argumenty.
Praktyka wszystkich religii opiera się na kodowaniu komunikatów religijnych właśnie w powiązaniu z emocjami. Te wszystkie misteria, obrzędy i inicjacje ....
A potem ateista długo i zawile wywodzi swoje racje przekonując do racjonalnego spojrzenia na tzw. "prawdy wiary", po to by uśmiechnięty wierzący skwitował je stwierdzeniem "a ja i tak wierzę".
Rzadko, kto jest dość odpory psychicznie by się w takim momencie nie zagotować. Co pięknie sprowadza całą dyskusję na znany wierzącemu grunt emocji i zamiast być przekonanym racjonalnym argumentem może spokojnie stwierdzić, że ci ateiści to jacyś dziwni ludzie i chyba bardzo cierpią z powodu braku wiary w boga!!!
Obawiam się, że ten sam los spotka również umieszczone na forum racjonalne komentarze do emocjonalnie uwarunkowanych opinii ludzi wierzących.

>A potem ateista długo i zawile wywodzi swoje racje przekonując do racjonalnego spojrzenia na tzw. "prawdy wiary", po to by uśmiechnięty wierzący skwitował je stwierdzeniem "a ja i tak wierzę".

Obyż tylko tak było.. Chciałbym zobaczyć wierzącego na tym kończącego dyskusję. Zwykle jednak następuje po tym : 'I racjonalne podstawy mojej wiary mogę Ci udowodnić'.

>Obyż tylko tak było.. Chciałbym zobaczyć wierzącego na tym kończącego dyskusję. Zwykle jednak następuje po tym : 'I racjonalne podstawy mojej wiary mogę Ci udowodnić'.>
A tak oczywiście, ale ja miałam na myśli koniec dyskusji opartej na racjonalnych argumentach, w domyśle początek emocjonalnego sporu bez żadnych reguł, który prowadzi do pozbawionej sensu awantury.

Tak się składa, że moralność katolicka jak i moralność wszelkich innych religii i sekt to tak naprawdę niemoralność. Mocne słowa, ale wiem, co mówię. W celu zrozumienia tego zdania polecam przykładowo książkę "Atlas Zbuntowany" Ayn Rand. Pokrótce ujmę to tak, cała moralność katolicka opiera się na przekonaniu, że człowiek z natury jest istotą grzeszną, a więc złą i trzeba się namęczyć, aby tę wrodzoną skłonność zmienić. Chciałbym zauważyć, że takie "obciążenie" jest jak gra w totka przy założeniu, że pewne kulki są znacznie cięższe niż pozostałe. Nawet początkujący student statystyki wie, że wyniki losowań będą wtedy, przynajmniej częściowo przewidywalne. Oczywiście takie obciążenie powoduje, że wolna wola człowieka nie jest tak do końca wolna, gdyż większe są szanse na to, ze człowiek postąpi źle niż na to, że postąpi dobrze. Biorąc pod uwagę, że oceny moralnej można dokonać wtedy jeśli człowiek ma możliwość wyboru, to jeśli ta możliwość już od urodzenia obciążona jest pewną tendencją, to nie można mówić o moralności i o tym, że ktoś postępuje dobrze czy źle. Robot zaprogramowany na zabijanie wszystkiego co się rusza nie jest ani dobry ani zły (co innego programista
, wykonuje po prostu swój program. Sprzeczność ta powinna być tym większa dla teisty, bo skoro Bóg jako byt nieskończenie dobry jest programistą, to konsekwencja celowego wdrożenia skłonności do zła w człowieku musiałaby być sprzeczna z naturą takiego bytu. Dodam jeszcze, że koncepcja grzechu pierworodnego to policzek dla moralności, jak bowiem można odpowiadać za jakikolwiek czyn, którego się nie popełniło. Proszę wziąć pod uwagę wieloletnie animozje pomiędzy różnymi wrogo nastawionymi do siebie krajami. Gdyby nie niemoralne stwierdzenia, że grzechy, przechodzą z ojców na synów, wiele konfliktów umarłoby wraz ze śmiercią ojców.
Co do metod nauczania religii w szkołach, to moim zdaniem w ogóle nauczanie religii w szkołach jest policzkiem dla moralności, policzkiem dla wolności wyzwania i policzkiem dla samej szkoły, gdyż szkoła winna być świątynią nauki, a nie irracjonalnych wymysłów tworzonych przez religię. Religia to nie nauka, a dogmaty religijne to nie aksjomaty moralne, tylko stek sprzecznych z logiką (a więc rzeczywistością) bzdur.
Ateizm, a w szczególności racjonalizm i obiektywizm tak naprawdę są szczytem moralności, moralności opartej na logice i rozumnym postrzeganiu rzeczywistości. Ateizm tak naprawdę pozwala na rozumowe, logiczne i rzeczowe podejście do kwestii moralności bez tematów tabu i bez irracjonalnych dogmatów.
Jako przykład skrajnej niemoralności chciałbym podać dekalog, tak dekalog i to w jaki sposób jest on nielogiczny i amoralny. Posłużę się skróconą na potrzeby katolika wersją, wersja biblijna ma parę stron i jest w niej dużo mowy o baranach, wołach i innych dziwnych rzeczach, więc sobie to podaruję. Zacznijmy więc:
1. Nie będziesz miał Bogów cudzych przede mną.
Po pierwsze jakich Bogów, skoro jest niby jeden. Po drugie czyż to nie zazdrość o innych Bogów i co złego by się stało, gdyby ktoś wysławiał innych bogów? Może lepiej nie wysławiać żadnego? Nie jest zresztą powiedziane, że jeśli nie wyznaje się żadnego to jest to złe.
2. Nie będziesz używał imienia pana Boga swego na daremno.
Czyi kiedy można go używać? Gdzie jest określona granica, pomiędzy tym, czy to już jest za dużo, czy jeszcze nie? Poza tym granica ilościowa w moralności - bez komentarza.
3. Pamiętaj abyś dzień święty święcił.
Czyż nie lepiej świętować wtedy, gdy ma się co świętować? Nie wspomnę już nawet o tym, ilu ludzi by zginęło, gdyby chociażby pozamykać w święta szpitale, policję i wojsko (ostatnio udało się to z supermarketami).
4. Czcij ojca swego i matkę swoją.
A co ma powiedzieć dziecko pozostawione na śmietniku w plastikowym worku? Może powinno, przy założeniu, że ktoś je znajdzie i przeżyje, szukać swoich rodziców po identyfikacji DNA, żeby wyrazić im swoją cześć?
Czyż nie powinno się czcić tylko tych, którzy na to zasługują? Moim zdaniem tak.
5. Nie zabijaj.
Niby wszystko w porządku, a jednak. Gdzie prawo do obrony? Gdzie prawo do zdobywania pożywienia (przecież nie ma w tym przykazaniu mowy, że wolno zabijać zwierzęta)? Czyż nie życie jest najważniejsze. Moim zdaniem moralnym czynem na nieuzasadniony atak jest obrona włączając w to walkę na śmierć i życie. Ja wolałbym jednak przeżyć, niż nadstawiać drugi policzek, żeby jakiś niemoralny potwór mógł pozbawić mnie najcenniejszej rzeczy - mojego życia.
6. Nie cudzołóż.
Wszystko dobrze, ale znów, jeśli przykładowo kobieta ma męża alkoholika, który ją bije i poniewiera, czyż nie powinna mieć prawa do uwolnienia się od tyrana? Czyż nie powinna mieć prawa do szczęścia?
7. Nie kradnij.
To wydaje mi się w porządku. Własność prywatna jest według mnie jedną z największych świętości.
8. Nie mów fałszywego świadectwa przeciw bliźniemu swemu.
Popieram - zawsze najlepiej jest powiedzieć prawdę.
9. Nie pożądaj żony bliźniego swego.
Niby ok. ale pojawia się podobny problem co w punkcie 6. i jeśli komuś nie ułożyło się w życiu, to dlaczego ma cierpieć z jeden błąd do jego końca. Jeśli dwoje ludzi kocha się nawzajem, to moim zdaniem jest to najważniejsze, ważniejsze niż jakiekolwiek wcześniejsze kontrakty i zobowiązania.
10. Ani żadnej rzeczy, która jego jest.
Wszystko ok. z tym że jeśli pożądam na przykład mercedesa mojego sąsiada, to przecież nic nie stoi na przeszkodzie, żebym go od niego kupił, jeśli on się zgodzi go sprzedać. Jeśli nie będzie chciał, to przecież mogę sobie kupić nówkę z salonu. Czy pożądanie czegoś jest złe? Przecież istnieje coś takiego jak uczciwa wymiana handlowa zapewniająca cywilizowane podejście do rzeczy pożądanych.

System moralny ateistów opiera się na rozumie i na podstawowym prawie człowieka do życia i do szczęścia.
Pozwolę sobie zacytować Ayn Rand: jest jeden podstawowy aksjomat - istnienie istnieje oraz jeden podstawowy wybór - wybór życia - to jest podstawa moralności ateistów - podstawa moralności rozumu.

Hyżorek, niezły jest twój post i przeczytałam go z dużym zainteresowaniem. To chyba pierwsza w pełni dla mnie satysfakcjonująca odpowiedz na pytanie o morale ateisty, która przekonała mnie o wyższości moralności ateistycznej nad religijną jako taką. Do tej pory miałam jakiś wewnętrzny opór żeby to przyznać, chyba gwoli politycznej poprawności i tolerancji dla ludzi religijnych. Szczególnie podoba mi się twój wywód o wolnej woli. Zwerbalizowałeś coś, nad czym wielokrotnie zastanawiałam się, jeszcze jako osoba wierząca, bo istotnie, od dzieciństwa dostrzegałam sprzeczność w istnieniu jednocześnie Dobrego Boga i "z natury grzesznego człowieka", skoro stworzony jest na jego obraz i podobieństwo. Ten problem dotyka też kolejnej, kluczowej dla myślących wierzących sprawy, a mianowicie genezy zła. Nigdy jakoś nie przekonywała mnie historyjka o tym, jak to jeden z Aniołów zwyczajnie zbuntował się, uniósł pychą i upadł stając sie odtąd Lucyferem, sprawcą wszelkiego Zła i kusicielem ludzi... To skąd wzięła się w nim w ogole sama myśl, aby sprzeciwić się Bogu, który jest Samym dobrem? Żaden z uczonych księży i katechetów nie był w stanie do końca wyjaśnić mi tej kwestii, a dyskusję nad nią uciekały raczej w ogólniki. Wnioskowanie religijne często kończy się na konstatacji: "Tak to juz jest, tak nasz świat został stworzony." Jednocześnie zamyka to drogę dalszym dywagacjom i myśelniu.
Swoją drogą być może ta nieumiejętność wynika z nieudolności katechetów z którymi się zetknęłam. Może ktoś zna aktualne teologiczne trendy w wyjaśnianiu tej ewiętnej nielogiczności?

Mniej przekonuje mnie to, jak rozprawiłęś się z dekalogiem. Wiadomo przecież, że to zdbiór raczej ogólnych wytycznych, a nie szczegółowych zaleceń, i że do każdego z konkretnie sformuowanych zdań można znaleść wyjątki, jeśli odpowiednio zawęzi się, lub poszerzy kategorie, które przykazania obejmują, albo wymyśli się jakieś sytuacje szczególne. Twoja krytyka przypomina mi działanie według zasady "Jak wszystko to wszystko" więc skoro już rozprawiłeś się z założeniami moralności religijnej (grzech pierworodny itd.) to należy jeszcze z rozmachu zmiażdzyć kodeks szczegółowy chrześcijan, czyli 10 przykazań... Czy nie można przyznać, że dekalog, poza pierwszymi trzema przykazaniami jest raczej zbiorem uniwersalnych zasad, które "działają" w 90% przypadków, a zatem można je polecić wszystkim ludziom, wierzącym i niewierzącym? Przecież formułując choćby proste zalecenie dla swojego dziecka: "Nie deptaj trawnika", nie dodajesz mnóstwa szczegółowych instrukcji, jak: "Możesz podeptać trawnik, jeśli będziesz chciał skrócić sobie drogę uciekając przed niebezpieczeństwem."

Z dekalogiem chodziło mi raczej o to, że niektórzy uważają go za prawo, które nie może mieć żadnych odstępstw. Stąd powstają na przykład wojny religijne lub zamieszki o charakterze religijnym. Wystarczy spojrzeć na zamieszki, które pojawiły się w różnych miejscach na świecie po przedrukowaniu przez duńską gazetę karykatur Mahometa. Jest to efekt ortodoksyjnego traktowania prawa, a właściwie rozbudowanej wersji drugiego przykazania, w której też jest mowa o tym, że nie będziesz robił sobie wizerunków Boga (ani proroka). Nietrudno zauważyć, że takie ortodoksyjne podchodzenie do jakiegokolwiek prawa powoduje, że wystąpią wyjątki, w których postępowanie w myśl litery prawa będzie niemoralne. To rozum człowieka tak naprawdę powinien stwarzać kryteria wartości i powinno się indywidualnie oceniać na podstawie rozumu co jest w danym momencie dobre, a co złe. Jeśli człowiekowi przyświeca aksjomat, że istnienie istnieje i jego podstawowym wyborem, będącym źródłem wszelkich innych wyborów jest wybór życia (Ayn Rand "Atlas Zbuntowany" - polecam), reszta jest pochodną tego aksjomatu i tego podstawowego wyboru. Tak naprawdę to moralność oparta na rozumie jest moralnością życia, moralność oparta na irracjonalnych przesłankach jest moralnością śmierci. Przecież w religii i to nie tylko katolickiej głównym celem nie jest zachowanie życia na ziemi, ale dążenie do nagrody w niebie, którą można uzyskać dzięki wyrzeczeniu się przyjemności oraz poświęceniu tego, co ma dla nas wartość (pełne poświęcenie, to poświęcenie wszystkich wartości). Moralność religijna to tak naprawdę niemoralność. Aż trudno mi uwierzyć, że większość ludzi na świecie postrzega religię jako źródło moralności, podczas gdy religia jest jednym z głównych źródeł zła (nie jedynym, gdyż nic nie może być źródłem wszystkiego).

Witam i dziękuję za mądrą wypowiedz jak napisała "alicjah" werbalizującą wewnętrzne przekonania ateistów, które są niejednokrotnie tłumione przez "polityczną poprawność" i niechęć do łamania zasad tolerancji tak ważnych dla moralności. Upowszechnienie postrzeganie religii jako źródła zła stało się możliwe dopiero wtedy, gdy zagęszczenie ludzi i przepływ informacji pomiędzy mini odebrał kapłanom monopol na wiedzę o skutecznej manipulacji. Wszelkie "formacje", jakim podlega potencjalny kapłan są nastawiane na opanowanie umiejętności wywierania wpływu z wręcz podprogowym przekazem poleceń, którym wierny nie może się przeciwstawić nie odczuwając dyskomfortu psychicznego. Ciekawe jest obecnie obserwowanie jak "oficjalne" kościoły walczą z sektami. Wskazują na zagrożenia uzależnieniem psychicznym od sekty przy okazji (i raczej nieświadomie) zdradzając tajniki własnej "kuchni". Siła, z jaka wierni zamykają oczy na wynikające z wypowiedzi o sektach wnioski świadczy o głębokości manipulacji ich emocjami dokonanej przez kapłanów.