Z racjonalistycznego punktu widzenia uważam że jest bez sensu. Uważam, że prawdziwa może być zasada całkowicie odwrotna. Jeśli coś może istniec to pewnie istnieje. Np. teoria wielu światów - brzytwa Okhama wycięłaby z nieskonczonej lizcby wszechświatów jeden, który widzi Pan Okham. To, że ten Pan i wszyscy inni "Panowie" widzą tylko to nie znaczy że tylko to istnieje. Ja widzę tylko jedną ulicę z okna ale ale gdybym przyjął założenie nie mnóżmy ulic to raczej słabo bym rozumiał resztę miasta. Patrząc z punktu widzenia kogoś kto widział wiele ulic na kogoś (wymyślonego) kto widział od urodzenia tylko jedną ulicę, jestem w stanie sobie wyobrazić że taka brzytwa może wydać mu się sensowna, ale wiem że wynika tyklo z jego wyjątkowo ograniczonego pola widzenia.

Jak dotąd odkrycia naukowe raczej przeczą tej zasadzie niż ją popierają.
Widzimy tylko fale em z wąskiego zakresu, nie tworząc bytów nie szukalibyśmy IR, radiowych, X, Gamma. Nie szukalibyśmy innyh planet nie widząc ich (najpierw trzeba zbudować telesko, potem można dojrzeć inne planety, więc trzeba założyć że mogą istnieć), ciemna materia, ciemna energia, cała gama cząstek elementarnych, kwazary, czarne dziury... Przykładów można pewnie podawać w nieskończoność. Na początku XX wieku np. niektórzy wierzyli że to już koniec fizyki i jakoś się nie sprawdziło.

Ta zasada opiera się na zdolności obserwacyjnej człowieka i wydaje mi się to zwyczajnie głupie bo nasza percepcja nie jest trocha ograniczona - ona jest bardzo ograniczona. Wątpię, żeby karaluch zrozumiał mechanikę kwantową, nawet nie podejrzewa że istnieje coś takiego jak Ziemia, kosmos, nauka, sztuka. Trudno mi uwierzyć, że człowiek w swojej postaci jest ostatnim ogniwem i etapem zrozumienia, to by oznaczało też że już nie ma perspektyw na żaden rozwój.

Ja bym tę brzytwę zamienił na zasadę że istnieje wszystko co może istnieć czyli dokładnie odwrotnie.